Ευτυχώς, από μια άποψη, που στη σύνοδο κορυφής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου την Πέμπτη
ουδείς θα ασχοληθεί με τα θέματα της Ελλάδας, τα οποία κρίνονται... ανεπίκαιρα. Έτσι ίσως περάσει κάπως απαρατήρητο το ελληνικό μπάχαλο, το οποίο προκλήθηκε από την απίστευτη
άγνοια τού ότι στις συνόδους κορυφής οι χώρες εκπροσωπούνται σε επίπεδο
αρχηγών κυβερνήσεων και κρατών.
Από την άγνοια αυτή προέκυψε η ανάθεση της εκπροσώπησης της χώρας σε επίπεδο...
ΥΠΕΞ (Αβραμόπουλου), μια απόφαση για την οποία, αν τα πράγματα στην ευρωζώνη δεν ήταν τόσο
σοβαρά, θα γελούσε και το παρδαλό κατσίκι.
Εντάξει, το ότι η Ελλάδα ακόμη δεν έχει υπουργό Οικονομικών δεν συνιστά αντικείμενο κριτικής, αφού η υπαναχώρηση Ράπανου σχετίζεται με πρόβλημα υγείας. Όμως, ακόμη κι αυτό θα ήταν ένα
ζήτημα εάν υποθέσουμε ότι πράγματι θα υπήρχε ενδεχόμενο...
«επαναδιαπραγμάτευσης» του μνημονίου – ή, έστω, όρων του – σύμφωνα με τις προεκλογικές εξαγγελίες των κομμάτων της συγκυβέρνησης και την προγραμματική συμφωνία σχηματισμού της κυβέρνησης.
Κατά τα παραπάνω, από μια άποψη
ευτυχώς (δυστυχώς, φυσικά, για την υγεία του ανθρώπου!) που ο Σαμαράς δεν μπορεί να παραστεί στη σύνοδο κορυφής, διότι έτσι
απαλλάσσεται και η υπόλοιπη... Εθνική Ομάδα Διαπραγμάτευσης (δηλαδή ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης) από την υποχρέωση να ταξιδεύει για να κάνει επαφές με στόχο την ανωτέρω «επαναδιαπραγμάτευση».
Ευτυχώς που βρήκαν δικαιολογία οι εθνικοί μας επαναδιαπραγματευτές να μείνουν στην Αθήνα, διότι, όταν θα επέστρεφαν, θα ήταν όλοι μαζί υποχρεωμένοι να λένε ένα κάρο
αμήχανες σάχλες την ώρα που οι Ευρωπαίοι
επισήμως θα μας καλούσαν να το βουλώσουμε και να
εφαρμόσουμε τις ανειλημμένες και υπογεγραμμένες υποχρεώσεις μας μέχρι να γίνουμε άξιοι των προαποφασισμένων
ψίχουλων της επιμήκυνσης που σκοπεύουν να μας προσφέρουν αν είμαστε καλά παιδιά.