Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

Ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών


thumb

γραμματέας του Κ.Σ. της Νεολαίας Συνασπισμού
Η ίδια η φύση της κρίσης που βι­ώνουμε διαγράφει δύο δυνατό­τητες εξόδου. Η μία σε βάρος των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων του κόσμου της εργασίας, η άλλη σε βάρος της κερδοφορίας και των προνο­μίων του κεφαλαίου. Η κυρίαρχη αφή­γηση υποστήριξε από την πρώτη στιγμή ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μία ελλη­νική ιδιαιτερότητα για την οποία ευθύ­νονται οι σπατάλες και η κακοδιαχείριση, το ότι «ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητές μας». Η πραγματικό­τητα όμως είναι αρ­κετά διαφορετική.
Βρισκόμαστε μπροστά σε μία δομική καπιταλι­στική κρίση, μία κρίση που πυροδοτείται από την αντίθεση μεταξύ του τεράστι­ου πλούτου που παράγεται στον ανα­πτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο και την ταυτόχρονη αύξηση των ανισοτήτων και της εκμετάλλευσης. Στην Ελλάδα γνωρίσαμε μία περίοδο αύξησης του ΑΕΠ σχεδόν 60%. Το ελληνικό χρέος όμως παρέμεινε σταθερά πάνω από το 100% ως ποσοστό του ΑΕΠ από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αυτό συνέβη λόγω της μείωσης στη φορο­λογία των κερδών του κεφαλαίου, που έχει μειωθεί σταδιακά από το 45% στο 20%. Με άλλα λόγια, το ελληνικό χρέ­ος αποτελεί σε τεράστιο βαθμό νόμι­μη, συσσωρευμένη φοροαπαλλαγή του κεφαλαίου. Αποτελεί την άλλη όψη των κερδών του ελληνικού καπιταλισμού. Τα δισεκατομμύρια ελληνικών καταθέ­σεων στις ελβετικές τράπεζες αποτε­λούν απλώς μία από τις πολλές όψεις αυτής της πραγματικότητας.
Η σημερινή επίθεση στις εργασιακές σχέσεις, στο δικαίωμα στην ασφάλιση και την περίθαλψη, η
διάλυση των κοι­νωνικών υπηρεσιών και η ιδιωτικοποίηση του δημόσιου πλούτου αποτελούν τη μετατροπή της κρίσης σε ευκαιρία για τους κυρίαρχους. Αποτελούν την ολοκλήρωση μιας στρατηγικής χρό­νων. Το χρέος σε αυτήν τη στρατηγική αποτελεί απλώς ένα χρήσιμο εργαλείο. Δεν ντρέπονται να υποστηρίξουν ότι ο σχεδιασμός τους είναι: 120% χρέος + 10 χρόνια λιτότητας = 120% χρέος. Γίνεται έτσι φανερό ότι το ζητούμενο δεν είναι το χρέος, αλλά το τι θα συμ­βεί αυτά τα 10 χρόνια. Ακριβώς επει­δή δεν αντιμετωπίζουμε μία απλή κρί­ση χρέους, η προσπάθεια των αστικών σχεδιασμών επικεντρώνεται στον κύ­ριο τρόπο που γνωρίζει ο καπιταλισμός για να υπερβαίνει τις κρίσεις του, μία διαδικασία δηλαδή συνολικής υποτίμη­σης της εργασίας μέσα από συνεχείς αναδιαρθρώσεις.
Το διακύβευμα που ορίζεται με βάση τα παραπάνω είναι ένα: να καταφέρει ο κόσμος της εργασίας να βγει νικητής στον πόλεμο που διεξάγεται εναντίον του, να καταφέρει να απαντήσει στα πιο άμεσα και ζωτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα. Μία τέτοια δια­δικασία απαιτεί τη συνολική ανατροπή των σημερινών κοινωνικών και πολιτι­κών συσχετισμών. Απαιτεί πρακτικές που θα ορίζονται με εντελώς διαφο­ρετικά κριτήρια και μεθοδολογία, με βάση την ικανοποίηση των αναγκών της κοινωνίας και όχι την κερδοφορία του κεφαλαίου. Απαιτεί διαφορετικές δομές συμμετοχής, ελέγχου και δημο­κρατίας. Μπροστά στα διλήμματα και τους εκβιασμούς της κυβέρνησης Παπαδήμου και της τρόικας, που μας ζητάνε θυσίες για να γίνουμε ανταγωνι­στικοί, και τις απειλές εξόδου από την ευρωζώνη απαντάμε: καμία θυσία για την ανταγωνιστικότητα και την κερδο­φορία του κεφαλαίου, καμία θυσία για το ευρώ.
Η συμπαράταξη των δυνάμεων της Αριστεράς και ευρύτερα του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας μπορεί να αποτελέσει τον κρίσιμο καταλύτη στη δημιουργία της δύναμης για την υλοποίηση των παραπάνω κατευθύν­σεων. Μόνο μέσα από την όξυνση των αντιστάσεων και των αγώνων υπάρχει η ελπίδα να οδηγηθούμε σε εκλογές που δεν θα ορίζονται αποκλειστικά από τους σχεδιασμούς και τα διλήμ­ματα των κυρίαρχων, εκλογές δηλαδή που θα μπορέσουν να εκφράσουν ανό­θευτα τη λαϊκή βούληση.
to pontiki

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κόβουν 3 στους 4 δικαιούχους από το κοινωνικό μέρισμα!

Κόβονται οι 3 στους 4 δικαιούχοι του κοινωνικού μερίσματος, καθώς τα συναρμόδια υπουργεία βάζουν αυστηρά εισοδηματικά και περιουσιακά κρι...