Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΛΕΓΧΟΝΤΑΙ

 «Η α­λή­θεια εί­ναι με­γά­λη,
αλ­λά α­κό­μη με­γα­λύ­τε­ρη
α­πό μια πρα­κτι­κή ά­πο­ψη
εί­ναι η σιω­πή για την α­λή­θεια».
(Aldous Huxley: Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος)
Σή­με­ρα, κά­θε μορ­φής ε­πι­κοι­νω­νί­α που βα­σί­ζε­ται σε τε­χνο­λο­γι­κές ε­πι­νο­ή­σεις, εί­ναι δυ­να­τό να πα­ρα­κο­λου­θη­θεί: τη­λέ­φω­να κι­νη­τά και στα­θε­ρά, φαξ, e-mail, δια­δί­κτυο, κ.λπ. Ε­πί­ση­μες, αρ­μό­διες ε­πι­τρο­πές, τό­σο της ευ­ρω­πα­ϊ­κής έ­νω­σης ό­σο και ε­δώ, α­να­φέ­ρουν ό­τι: Τί­πο­τα δεν εί­ναι 100% α­σφα­λές.
Τα πα­ρα­πά­νω ό­μως, εί­ναι α­πλά η κο­ρυ­φή του πα­γό­βου­νου. Ο έ­λεγ­χος της ζω­ής ε­νός αν­θρώ­που, α­πό τις αρ­μό­διες υ­πη­ρε­σί­ες, μπο­ρεί να ε­κλά­βει πα­ρα­νο­ϊ­κές δια­στά­σεις.

Για πα­ρά­δειγ­μα, ε­πί­ση­μα πλέ­ον στις Η.Π.Α., λειτουρ­γεί­ται μια νέ­α υ­πη­ρε­σί­α, το Γρα­φεί­ο Ε­νη­μέ­ρω­σης Πο­λι­τών (ΓΕΠ). Ο ρό­λος αυ­τού, εί­ναι να προ­λαμ­βά­νει (τι άλ­λο;) «τρο­μο­κρα­τι­κές ε­πι­θέ­σεις». Προ­σω­πι­κές πλη­ρο­φο­ρί­ες θα συ­γκε­ντρώ­νο­νται α­πό η­λε­κτρο­νι­κό τα­χυ­δρο­μεί­ο, κί­νη­ση λο­γα­ρια­σμών μέ­σω τρα­πε­ζι­κών Α.Τ.Μ., α­γο­ρές μέ­σω πι­στω­τι­κών καρ­τών, ει­κό­νες α­πό η­λε­κτρο­νι­κές κά­με­ρες πα­ρα­κο­λού­θη­σης σε δη­μό­σιους χώ­ρους, αρ­χεί­α τη­λε­φω­νι­κών κλή­σε­ων α­πό στα­θε­ρά και κι­νη­τά τη­λέ­φω­να, κ.λπ.. Στη συ­νέ­χεια θα «φιλ­τρά­ρο­νται» και τέ­λος θα συν­δυά­ζο­νται για τον ε­ντο­πι­σμό «ύ­πο­πτων» δρα­στη­ριο­τή­των. Α­νά­λο­γη υ­πη­ρε­σί­α, θα λει­τουρ­γεί και για την πα­ρα­κο­λού­θη­ση του υ­πό­λοι­που κό­σμου. Φυ­σι­κά, ό­λα αυ­τά δεν εί­ναι μια α­πο­κλει­στι­κό­τη­τα των Η­νω­μέ­νων Πο­λι­τειών, α­πλά ε­κεί ε­πι­ση­μο­ποι­ή­θη­κε.
Τι α­κρι­βώς ό­μως εί­ναι η­λε­κτρο­νι­κή πα­ρα­κο­λού­θη­ση; Πέ­ρα α­πό τις πλη­ρο­φο­ρί­ες μέ­σω echelon π.χ., που α­φο­ρούν τα τη­λέ­φω­να, το ηλ. τα­χυ­δρο­μεί­ο κ.λπ. εί­ναι δυ­να­τό να συ­γκε­ντρώ­νο­νται και άλ­λα εί­δη προ­σω­πι­κών στοι­χεί­ων.
Πλη­ρο­φο­ρί­ες συλ­λέ­γο­νται, αρ­χειο­θε­τού­νται και εί­ναι δια­θέ­σι­μες α­νά πά­σα στιγ­μή, για τον κά­θε άν­θρω­πο ξε­χω­ρι­στά και κα­θη­με­ρι­νά. Στις λε­γό­με­νες προ­ηγ­μέ­νες κοι­νω­νί­ες, οι η­λε­κτρο­νι­κοί υ­πο­λο­γι­στές και τα δί­κτυα, χρη­σι­μο­ποιού­νται πλέ­ον πα­ντού. Η ί­δια η δό­μη­ση του γρα­φειο­κρα­τι­κού μη­χα­νι­σμού, βα­σί­ζε­ται σε αυ­τά. Η αρ­χειο­θέ­τη­ση αυ­τή, γί­νε­ται κα­τά κύ­ριο λό­γο (στις λε­γό­με­νες πά­ντα προ­ηγ­μέ­νες κοι­νω­νί­ες) με η­λε­κτρο­νι­κό τρό­πο.
Ξε­κι­νώ­ντας α­πό το γλοιώ­δες, «ω­ραί­οι εί­μα­στε, αλ­λά πό­σοι εί­μα­στε» και την α­πο­γρα­φή και τον έ­λεγ­χο για «κα­λο­πλη­ρω­τές» και «κα­κο­πλη­ρω­τές» δα­νεί­ων του συ­στή­μα­τος «Τει­ρε­σί­ας» των τρα­πε­ζών, φτά­νου­με στο σύ­στη­μα TAXIS του υ­πουρ­γεί­ου οι­κο­νο­μι­κών, που προ­σπα­θεί να βά­λει μια… τά­ξη στο μέ­χρι τώ­ρα χά­ος, (και που ό­πως ό­λα δεί­χνουν τα κά­νει α­κό­μη χει­ρό­τε­ρα). Κά­θε δη­μό­σια υ­πη­ρε­σί­α (ε­φο­ρί­α, ΔΕ­Η, Ο­ΤΕ, ΕΥ­ΔΑΠ κ.λπ.) έ­χει στη διά­θε­ση της, σε η­λε­κτρο­νι­κή μορ­φή το αρ­χεί­ο του κά­θε πε­λά­τη της. Α­πό τα πε­ριου­σια­κά στοι­χεί­α, το ει­σό­δη­μα και γε­νι­κό­τε­ρα την οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση μέ­χρι στοι­χεί­α σχε­τι­κά με το τι, πως, με τι, πό­τε πλη­ρώ­νει και για τι πλη­ρώ­νει, τι, πό­σο και πό­τε κα­τα­να­λώ­νει κ.α.
Πέ­ρα α­πό τον «δη­μό­σιο το­μέ­α», αρ­χεί­α κρα­τού­νται και στον λε­γό­με­νο ι­διω­τι­κό. Έ­νας α­πό τους σύγ­χρο­νους τρό­πους ε­λέγ­χου, εί­ναι και οι γνω­στές κάρ­τες. Η κάρ­τα της ερ­γα­σί­ας (πα­ρου­σί­ες – α­που­σί­ες). Οι κάρ­τες α­πό πο­λυ­κα­τα­στή­μα­τα, με­γά­λα αλ­λά και μι­κρά μα­γα­ζιά και σού­περ μάρ­κετ. Οι ε­πι­χει­ρή­σεις προ­σφέ­ρουν έκ­πτω­ση στα προ­ϊ­ό­ντα που πω­λούν, μα αρ­χειο­θε­τούν τις α­γο­ρές που γί­νο­νται με αυ­τές τις κάρ­τες, προ­κει­μέ­νου να «προ­σαρ­μο­στούν στις α­γο­ρα­στι­κές συ­νή­θειες» των πε­λα­τών τους.
Κάρ­τες α­πό τις τρά­πε­ζες, με τις πι­στω­τι­κές κ.λπ., που μπο­ρείς να παίρ­νεις «εύ­κο­λα δά­νεια» (και τα πλη­ρώ­νεις μια ζω­ή), μέ­χρι τις «α­πλές», για να κά­νεις α­να­λή­ψεις – κα­τα­θέ­σεις, ο­ποια­δή­πο­τε ώ­ρα, ο­λό­κλη­ρο το 24ω­ρο. Πε­ριτ­τό να α­να­φερ­θεί πως εί­τε με κάρ­τες και Α­ΤΜ εί­τε με το βι­βλιά­ριο, οι ό­ποιες συ­ναλ­λα­γές πά­ντα κα­τα­γρά­φο­νται και αρ­χειο­θε­τού­νται.
Κάρ­τες για ο­χή­μα­τα. Για να περ­νάς «γρή­γο­ρα» α­πό τα διό­δια. Τα ο­χή­μα­τα βέ­βαια ε­λέγ­χο­νται πά­ρα πο­λύ, για ευ­νό­η­τους λό­γους. Ά­δειες, α­σφά­λειες, τεκ­μή­ρια, σή­μα­τα… Α­πό την άλ­λη, πε­τρε­λα­ϊ­κές ε­ται­ρί­ες εκ­δί­δουν κάρ­τες πε­λα­τών στα πρα­τή­ρια τους, με «πολ­λά δώ­ρα» και «γεν­ναί­ες εκ­πτώ­σεις» και με φυ­σι­κά δε­δο­μέ­νη την κα­τα­γρα­φή των ο­χη­μά­των, του ρυθ­μού α­νε­φο­δια­σμού τους, τα μέ­ρη που α­νε­φο­διά­ζο­νται κ.α.
Αυ­τή εί­ναι η ε­πό­με­νη γε­νιά καρ­τών, οι «έ­ξυ­πνες», που θα α­ντι­κα­τα­στή­σουν τις μα­γνη­τι­κές. Αυ­τές, δεν έ­χουν α­πλά το γνω­στό bar code (ψη­φια­κή ταυ­τό­τη­τα) αλ­λά δια­θέ­τουν chip (μνή­μη και ε­πε­ξερ­γα­στή), έ­χουν δη­λα­δή τη δυ­να­τό­τη­τα α­πο­θή­κευ­σης και ε­πε­ξερ­γα­σί­ας πλη­ρο­φο­ριών.
Το λε­γό­με­νο η­λε­κτρο­νι­κό πορ­το­φό­λι, εί­ναι και αυ­τό μια τέ­τοια μορ­φή κάρ­τας. Ό­που δεν κου­βα­λάς, λέ­ει, χρή­μα­τα, ταυ­τό­τη­τες κ.λπ. και τα πά­ντα βρί­σκο­νται σε αυ­τή την κάρ­τα. Που­λάς, α­γο­ρά­ζεις, ο,τι­δή­πο­τε κα­τα­γρά­φε­ται ε­κεί. Και φυ­σι­κά ό­χι μό­νο αυ­τά. Κάρ­τα α­σφα­λι­σμέ­νου, Δια­τή­ρη­ση /Αύ­ξη­ση Κα­τα­να­λω­τι­κής Πί­στης (Lo­y­al­ty Systems – τρα­πε­ζι­κοί λο­γα­ρια­σμοί και ερ­γα­σίες), Μέ­σα μα­ζι­κής με­τα­φο­ράς, (ποιο προ­τι­μάς, πό­σο συ­χνά το χρη­σι­μο­ποιείς και που πας), Ε­θνι­κό Σύ­στη­μα Υ­γεί­ας (ο ια­τρι­κός φά­κε­λος), Πα­ρα­κο­λού­θη­ση Πα­ρα­γω­γής / Πα­ρα­κο­λού­θη­ση Πα­ρου­σιών Προ­σω­πι­κού (α­που­σίες / πα­ρου­σί­ες), Έ­λεγ­χος Κυ­κλο­φο­ρια­κής Κί­νη­σης, Πι­στο­ποί­η­ση Προ­σώ­πων και Έ­λεγ­χος Πρό­σβα­σης (Access Control – δεν α­νοί­γει η πόρ­τα του πε­δί­ου του Ά­ρε­ως για ό­σους δεν έ­χουν πρά­σι­νη κάρ­τα, τι δου­λειά έ­χεις ε­σύ στο Με­τα­ξουρ­γεί­ο α­φού μέ­νεις Καλ­λι­θέ­α – α­πό ε­ξα­κρί­βω­ση στοι­χεί­ων κ.α.), Κι­νη­τή Τη­λε­φω­νί­α και Προ­σω­πι­κό Αρ­χεί­ο (Ια­τρι­κό , φο­ρο­λο­γι­κό κ.λ.π.)
Το να μα­ζευ­τούν τώ­ρα ό­λα αυ­τά τα στοι­χεί­α, σε έ­να και μό­νο αρ­χεί­ο, το ο­ποί­ο φυ­σι­κά συ­νε­χώς και θα ε­νη­με­ρώ­νε­ται, εί­ναι ε­φι­κτό και χω­ρίς το η­λε­κτρο­νι­κό πορ­το­φό­λι, ή ό­πως αλ­λιώς θα λέ­γε­ται. Έ­τσι, δί­νε­ται η δυ­να­τό­τη­τα να δη­μιουρ­γη­θεί κά­ποιου εί­δους προ­φίλ, για το «υ­πο­κεί­με­νο» το ο­ποί­ο «ε­ξε­τά­ζε­ται».
Ο με­γά­λος α­δελ­φός. Που α­κό­μη και αυ­τή τη στιγ­μή, ο κα­θέ­νας μπο­ρεί να τον κου­βα­λά πά­νω του. Με το κι­νη­τό τη­λέ­φω­νο. Κα­τα­γρά­φε­ται και εί­ναι δυ­να­τό να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν ο­που­δή­πο­τε η πο­ρεί­α της υ­γεί­ας, της οι­κο­νο­μι­κής κα­τά­στα­σης, του τρό­που ζω­ής, των προ­τι­μή­σε­ων, α­κό­μα και των με­τα­κι­νή­σε­ων του κα­θε­νός. Οι πλη­ρο­φο­ρί­ες αυ­τές, βο­η­θούν στο να δη­μιουρ­γη­θούν νέ­α προ­ϊ­ό­ντα – α­νά­γκες. Να α­να­λυ­θεί η αν­θρώ­πι­νη συ­μπε­ρι­φο­ρά τό­σο σε α­το­μι­κό ό­σο και σε ο­μα­δι­κό ε­πί­πε­δο.
Ό­μως… Για την νέ­α υ­πη­ρε­σί­α, στις Η.Π.Α. ξα­νά. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό εί­ναι πως ο ε­πι­κε­φα­λής της νέ­ας υ­πη­ρε­σί­ας ο­ρί­στη­κε ο ναύ­αρ­χος Τζον Πο­ϊ­ντέξ­τερ, πρώ­ην σύμ­βου­λος του Ρέ­ι­γκαν και γνω­στός για το σκάν­δα­λο Ι­ράν – Κό­ντρας. Τί­πο­τα το πε­ρί­ερ­γο μέ­χρι στιγ­μής, α­φού εί­ναι α­να­με­νό­με­νη η α­νά­θε­ση τέ­τοιου εί­δος υ­πη­ρε­σιών στα με­γα­λύ­τε­ρα κα­θάρ­μα­τα. Α­κτι­βι­στές – χά­κερ­ς δη­μο­σιο­ποί­η­σαν προ­σω­πι­κά του δε­δο­μέ­να στο δια­δί­κτυο σε έν­δει­ξη δια­μαρ­τυ­ρί­ας, ό­πως προ­σω­πι­κούς τη­λε­φω­νι­κούς α­ριθ­μούς, ψη­φια­κές ει­κό­νες του σπι­τιού του, μέ­χρι και τις βι­ντε­ο­κα­σέ­τες που νοί­κια­σε πρό­σφα­τα α­πό το βι­ντε­ο­κλά­μπ της γει­το­νιάς του.
Τέ­τοιες πλη­ρο­φο­ρί­ες μη ξε­χνά­με ό­τι συ­γκε­ντρώ­θη­καν για έ­ναν α­νώ­τε­ρο α­ξιω­μα­τι­κό, που προ­σπα­θεί να κα­λύ­ψει την προ­σω­πι­κή του ζω­ή για ευ­νό­η­τους λό­γους και οι ε­νέρ­γειες αυ­τές προ­έρ­χο­νται α­πό ά­το­μα με πε­ριο­ρι­σμέ­νες δυ­να­τό­τη­τες σε σχέ­ση με υ­πη­ρε­σί­ες τύ­που Γ.Ε.Π.
Με άλ­λα λό­για. Ό­σο πιο πο­λύ­πλο­κο εί­ναι κά­τι, τό­σο πε­ρισ­σό­τε­ρο έ­χει την «τά­ση» να εί­ναι εύ­κο­λο να… πει­ρα­χτεί. Για πα­ρά­δειγ­μα, η ι­στο­ρί­α με τα «έ­ξυ­πνα πορ­το­φό­λια». Κα­τά πό­σο εί­ναι α­σφα­λή τα στοι­χεί­α που πε­ριέ­χουν; Κα­τά πό­σο δεν εί­ναι δυ­να­τό να αλ­λοιω­θούν; Σε τε­λι­κή α­νά­λυ­ση, μι­κροί υ­πο­λο­γι­στές εί­ναι. Και ό­πως ει­πώ­θη­κε στην αρ­χή, ο,τι­δή­πο­τε έ­χει να κά­νει με υ­πο­λο­γι­στές, δια­δί­κτυο κ.λπ. πο­τέ δεν εί­ναι 100% α­σφα­λές. Ή του­λά­χι­στον μη αλ­λοιώ­σι­μο.
Α­κό­μη και χω­ρίς αυ­τά, πό­σο δύ­σκο­λο στον κα­θέ­να εί­ναι να δί­νει «λά­θος» στοι­χεί­α; Να μην χρη­σι­μο­ποιεί κάρ­τες ή να τις χρη­σι­μο­ποιεί μό­νο ε­κεί που θέ­λει; Να σα­μπο­τά­ρει με κά­θε τρό­πο την ο­μα­λή λει­τουρ­γί­α των συ­στη­μά­των αυ­τών; Φα­ντα­σί­α μό­νο να υ­πάρ­χει.
Φαι­νο­με­νι­κά, τα πά­ντα ε­λέγ­χο­νται. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ό­μως, γί­νε­ται προ­σπά­θεια να ε­πι­τευ­χθεί κά­τι τέ­τοιο. Ε­πι­χει­ρεί­ται να καλ­λιερ­γη­θεί ο φό­βος, η ε­ξάρ­τη­ση του αν­θρώ­που α­πό τέ­τοιου εί­δους «ε­πι­τεύγ­μα­τα» και στη συ­νέ­χεια η α­πο­μό­νω­σή του. Ό­σες προ­σπά­θειες, ό­μως και να γί­νουν, κα­νείς δεν μπο­ρεί να ε­λέγ­ξει το τι σκέ­φτε­ται ο κα­θέ­νας και την έκ­φρα­ση αυ­τών των σκέ­ψε­ων, εί­τε α­πό τον ί­διο ξε­χω­ρι­στά εί­τε σε σύν­θε­ση με άλ­λους.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

το τεράστιο σημερινό μας χρέος

Πολλοί νομίζουν ότι το χρέος του σύγχρονου ελληνικού κράτους είναι μια παλιά ιστορία που μεταφέρονταν απο δεκαετία σε δεκαετία. Μια πολύ παλιά ιστορία δύο αιώνων όπου το ελληνικό κράτος δανείζονταν συνεχώς, έπεφτε έξω συνεχώς και αυτό μας επηρέασε φθάνοντάς μας στη σημερινή μας κατάσταση. Πράγματι υπήρξαν τέσσερεις τέτοιες περιπτώσεις μέχρι το 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Όμως το τεράστιο σημερινό μας χρέος, για το οποίο σήμερα υποφέρουμε, είναι δημιούργημα των τελευταίων 40 ετών.
Μικρό στην αρχή, επιταχυνόμενο μετά, και τεράστιο στο τέλος.

Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά - Blogger Dimitris Nikogloy

ΑΓΙΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ !!! ΠΑΝΕ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥΝ ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ !!! Η ΜΟΝΗ ΣΩΤΗΡΙΑ Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ !!!

Άγιοι Αρχιερείς, της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος!
Ως Έλλην πολίτης και ως Ορθόδοξος Χριστιανός και με τον προσήκοντα σεβασμό προς τα θεοτίμητα πρόσωπά σας, αισθάνομαι την ανάγκη, να σας είπω τα κάτωθι:
Κατά τη μακρόχρονη σκλαβιά των 400 ετών, υπό το ζυγό της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, οι Έλληνες κατάφεραν να διατηρήσουν αναλλοίωτη, τόσο την Εθνική τους, όσο και την θρησκευτική τους, ταυτότητα!!!