Έχουν με το μέρος τους την παραγματικότητα, την εφαρμοσμένη ιδεολογία τους. Βέβαια, χρεώνονται και όλες τις θηριωδίες αυτής της εφαρμογής, αλλά όσο ο αντίπαλός τους λειτουργεί –εκ των πραγμάτων- με όρους φιλολογικής λέσχης, τον αντιμετωπίζουν σαν πιτσιρικά που διαβάζει κόμικς με σούπερ ήρωες. Στο επιχείρημά τους “αυτός είναι ο καλύτερος κόσμος που θα μπορούσε να φτιαχτεί γιατί απλά αυτός είναι ο μοναδικός που κατάφερε να δοκιμαστεί μέχρι τώρα”, λίγα πράγματα μπορείς να αντιτάξεις, πέρα από την φλόγα σου για το αδοκίμαστο, το πάθος σου για το ανεκπλήρωτο και την αναπόδεικτη-ακόμη- σιγουριά σου πως κάτι καλύτερο είναι εφικτό και μπορεί να γίνει και να αντέξει. (Μία χούφτα στερητικά σε μία μόνο πρόταση…)
Όμως η πραγματικότητα δεν είναι μια αψίδα φτιαγμένη μόνο από τα υλικά της κυρίαρχης ιδεολογίας, της νικήτριας σε όλες τις κατά μέτωπον μάχες. Πολλές φορές έχει κάτι από το σχήμα του ηττημένου. Γίνεσαι αυτός που είσαι, επειδή έχεις να αντιμετωπίσεις τον συγκεκριμένο αντίπαλο. Το συγκεκριμένο “διαφορετικό”. Διαλλακτικός, αν τον σέβεσαι, αδίστακτος αν τον μισείς. Την αλήθεια
Όμως η πραγματικότητα δεν είναι μια αψίδα φτιαγμένη μόνο από τα υλικά της κυρίαρχης ιδεολογίας, της νικήτριας σε όλες τις κατά μέτωπον μάχες. Πολλές φορές έχει κάτι από το σχήμα του ηττημένου. Γίνεσαι αυτός που είσαι, επειδή έχεις να αντιμετωπίσεις τον συγκεκριμένο αντίπαλο. Το συγκεκριμένο “διαφορετικό”. Διαλλακτικός, αν τον σέβεσαι, αδίστακτος αν τον μισείς. Την αλήθεια