Αχ Ευρώπη!

Πώς μπορεί μία κυβέρνηση της Ευρώπης να πάρει ξεκάθαρη θέση για τα όσα εκτυλίσσονται στον πόλεμο ΗΠΑ/Ισραήλ; Αναλόγως των συμφερόντων της, θα πει κάποιος – και αναλόγως της πληροφόρησης που έχει. Εν μέρει λογικό. Τι σημαίνει αυτό όμως για την Ενωμένη Ευρώπη, ως πολιτική οντότητα; Εδώ τα πράγματα περιπλέκονται. Σε αυτήν την πρώτη φάση, όλα συνέβησαν αιφνιδιαστικά, ερήμην της Ευρώπης καθ’ οιανδήποτε έννοια. Φαίνεται ότι από επιχειρησιακής άποψης δεν ήταν δυνατόν να έχουν  συμβεί διαφορετικά, βάσει των ισραηλινών σχεδίων και πληροφοριών, που είχαν ως πρόταγμα την εξόντωση της ιρανικής ηγεσίας , προτού εξαφανίσουν το Ιράν από τον χάρτη. Παρά τις επιχειρησιακές προτεραιότητες όμως, γεγονός είναι ότι με την εξέλιξη αυτή φωτίστηκε για μία ακόμη φορά η αδυναμία στρατηγικού συντονισμού στην Ευρώπη και,

συνεπώς, το πολιτικό της πρόβλημα. Το κρίσιμο είναι ότι αυτά συμβαίνουν και διαπιστώνονται σε μία εποχή κατακλυσμιαίας αναδιάταξης του κόσμου, όπως τον γνωρίσαμε μεταπολεμικά και έπειτα από την πτώση του Τείχους. Οι πρώτες αντιδράσεις μέσω δηλώσεων της Προέδρου της Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και του Προέδρου του Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, ήταν μία πιο ήπια εκδοχή των όσων είχε προαναφέρει ο Ντόναλντ Τραμπ, καθώς επικεντρώθηκαν στην «ανανεωμένη ελπίδα για τον λαό του Ιράν». Ακολούθησαν δηλώσεις συμπάθειας προς την Ιορδανία, η οποία ήταν από τις πρώτες χώρες της περιοχής που δέχθηκαν τα ιρανικά αντίποινα και αφότου οι πυραυλικές επιθέσεις διευρύνθηκαν και έπληξαν σχεδόν όλες τις γειτονικές χώρες, όφειλαν να εκδοθούν ανακοινώσεις για την «ασφάλεια και τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή». Αμέσως μετά την επίθεση ο Πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν και ο Καγκελάριος της Γερμανίας Φρίντριχ Μέρτς, ανέφεραν ότι δεν ήξεραν το παραμικρό – δεν καταδίκασαν ούτε και επικρότησαν, ο Πρωθυπουργός της Αγγλίας, Κιρ Στάρμερ έσπευσε να δηλώσει ότι οι βρετανικές δυνάμεις δεν συμμετέχουν στην επίθεση και οι Λετονοί καταδίκαζαν τις «απρόκλητες» επιθέσεις του Ιράν στις χώρες του Κόλπου. Η Ελλάδα, ως στενός στρατηγικός εταίρος των ΗΠΑ και του Ισραήλ, τηρεί μία προσεκτική και ενδεδειγμένη στάση. Αγγλία, Γερμανία και Γαλλία συμφώνησαν τελικά να τηρήσουν μία (δική τους) κοινή στάση, εκφράζοντας την ετοιμότητά τους να συνεργαστούν με τις ΗΠΑ «για την προάσπιση των συμφερόντων μας και των συμφερόντων των συμμάχων μας στην περιοχή» και, τελικά, ο Κιρ Στάρμερ έδωσε την Κυριακή (01.03) το βράδυ το πράσινο φως για τη χρήση βρετανικών αεροπορικών βάσεων για «αμυντικές επιχειρήσεις» Νωρίτερα την Κυριακή και αφότου είχε γίνει μία τηλεδιάσκεψη των ευρωπαίων ΥΠΕΞ, ουσιαστικά διαπιστώθηκε η τριχοτόμηση της Ενωσης, με την Ισπανία και το Βέλγιο να αποστασιοποιούνται από τις ισραηλινοαμερικανικές επιχειρήσεις, την Σλοβακία και την Ουγγαρία να χορεύουν στους τραμπικούς ρυθμούς και τους υπόλοιπους να αναζητούν μία ρεαλιστική θέση. Αφότου οι ισραηλινές επιθέσεις επεκτάθηκαν και στον Λίβανο, την ανησυχία της εξέφρασε την Δευτέρα η Γαλλία, δεδομένου ότι πρόκειται για μία ζώνη αυξημένης γαλλικής επιρροής και ενδιαφέροντος. Τελικά, μέσα σε αυτό το αλαλούμ, ο πρώτος ευρωπαίος ηγέτης που ανακοινώθηκε ότι θα επισκεφθεί την Ουάσιγκτον και θα συναντήσει τον Ντόναλντ Τραμπ (την Τρίτη 3/3), είναι ο καγκελάριος Μερτς. Τι μπορεί να προκύψει, είναι φυσικά πολύ δύσκολο να προβλεφθεί. Είναι δύσκολο όμως και να μην αναγνωρίσει κανείς αυτό που φαίνεται στην εικόνα. Η Ευρώπη βρίσκεται στο γεωπολιτικό περιθώριο, η ασφάλειά της απειλείται ποικιλοτρόπως από αυτόν τον πόλεμο και η διαφαινόμενη κρίση στη Μέση Ανατολή μπορεί να την βάλει σε περιπέτειες άνευ προηγουμένου. Μπορούσε να έχει κάνει κάτι; Είναι μάλλον αργά για τέτοιες αναζητήσεις. Μπορεί να κάνει κάτι τώρα; Θα το εξετάσει ενδεχομένως μετά την κρίση. 

https://www.protagon.gr/apopseis/ax-evrwpi-44343322053