Στην πολιτική δεν υπάρχει παρθενογένεση. Με αυτή την πικρή αλήθεια είναι υποχρεωμένος να πορεύεται τον ανηφορικό του δρόμο ο Αντώνης Σαμαράς ως πρόεδρος της Ν.Δ. και «εν αναμονή πρωθυπουργός», όπως συνηθίζουμε να θεωρούμε τους εκάστοτε επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Μια επαναλαμβανόμενη υπενθύμιση αυτής της απλής και καθ’ όλα ισχυρής αρχής αποτελούν τα συνεχή επεισόδια επισήμανσης των ευθυνών της διακυβέρνησης Καραμανλή για το χάλι της οικονομίας.
Είχε προηγηθεί ο Γ. Αλογοσκούφης, ο οποίος επικαλέστηκε δικές του προειδοποιήσεις από το 2008 προς τον τότε πρωθυπουργό για την ανάγκη μαζέματος των δημοσιονομικών ελλειμμάτων εισπράττοντας τη θρυλική καραμανλική απάντηση «άσ’ το γι’ αργότερα».
♦ Τώρα έγιναν μεγάλο θέμα οι επιστολές που ο Πέτρος Δούκας είχε στείλει εν είδει προειδοποίησης προς τον Καραμανλή τα Χριστούγεννα του 2008 για τον κίνδυνο, εν όψει υπέρογκου δανεισμού, να αλλάξει η στάση των αγορών έναντι της Ελλάδας.
♦ Η απάντηση του Καραμανλή, μέσω «κύκλων» του, ήταν: «εμείς (αντί να πάμε στο ΔΝΤ), με τρόπο υπεύθυνο και αποδοτικό για το συμφέρον της χώρας, καλύψαμε τις τρέχουσες δανειακές ανάγκες με όρους ευνοϊκούς για την Ελλάδα και για τους πολίτες και μάλιστα χωρίς τυμπανοκρουσίες».
Πονοκέφαλος
Το πρόβλημα για τον Σαμαρά, χωρίς να επιδεινώνεται δραματικά σε κάθε νέο γύρο αναταραχής, είναι ότι κατά κανόνα επισκιάζει τις όποιες πολιτικές πρωτοβουλίες επιχειρεί να δημοσιοποιήσει. Το ίδιο έγινε και τώρα, καθώς οι επιστολές έπεσαν πάνω στα διαδοχικά πακέτα θέσεων της Ν.Δ. για την αναθεώρηση του Συντάγματος και για τον τουρισμό.
Και επίσης αναμόχλευσε τον καημό του Αβραμόπουλου για τις πρόωρες εκλογές του 2009, με τις οποίες ο ίδιος διαφωνούσε. Ακόμη έφερε σε δύσκολη θέση τον ίδιο τον Σαμαρά, αφού άρχισαν πάλι να τον πρήζουν οι δύο αντιτιθέμενες απόψεις περί το καραμανλικό ζήτημα: αυτοί που του ζητούν να κόψει μια και καλή με τον καραμανλισμό κι εκείνοι που του ζητούν να τα βρει οριστικά μαζί του για να αποκτήσει η παράταξη προοπτική ανάληψης της εξουσίας.
Δεδομένου ότι ο Σαμαράς έχει επιλέξει, μέχρι στιγμής, να συμβιώσει - και εν πολλοίς, να ισορροπήσει - τόσο με το σύνολο των παθογενών φαινομένων στη Ν.Δ. όσο και με το βεβαρημένο κυβερνητικό της μητρώο, προς το παρόν επιλέγει την τακτική «ουδέν σχόλιον».