Συνηθισμένοι στα εύκολα, καταπίνουμε αμάσητο ό,τι μας σερβίρουν. Στρωμένοι στον καναπέ, χαζεύουμε τους καυγάδες των παραθύρων και χασκογελάμε με τις εξυπνάδες που ανέξοδα εκτοξεύουν οι αντίπαλοι και διεκδικητές της ψήφου μας.
Συνηθίσαμε στην αυθεντία των ελάχιστων, την υπεροψία των απατεώνων, την αμάθεια των βολεμένων. Και εύκολα υποκύπτουμε στην κινδυνολογία και τους εκβιασμούς τους. Με το πέρασμα του χρόνου γίναμε ένα μ' αυτούς, με το σύστημα που βολεύει την πάρτη του, δίνει ψίχουλα στους δικούς του και κοιμίζει με λειψό άρτο και κακής ποιότητας θεάματα τη μάζα. Όμως...
Όμως, να που ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Και οι λογαριασμοί γίνονται τελικά με αριθμούς. Και τους αριθμούς, όσο κι αν τους μαγειρέψει κανείς, εξακολουθούν να είναι μετρήσιμοι, δηλαδή αντικειμενικοί, δηλαδή αυτό που σιχαίνονται οι εκ συστήματος απατεώνες (υπό την έννοια της επαγγελματικής προσήλωσης στην προσπάθεια ψηφοθηρίας με κάθε μέσο) πολιτικολογούντες.
Να 'μαστε λοιπόν ξανά μπροστά στις τηλεοράσεις να βλέπουμε και να ακούμε τους γνωστούς – χρόνια τώρα – παπαγάλους να μαλώνουν, να απαγγέλλουν, αλλά να μην απαντούν, να μην διευκρινίζουν, να μην φωτίζουν, να μην προετοιμάζουν την κοινωνία για να συμμετέχει στη διαδικασία της λήψης των πολύ σκληρών αποφάσεων που σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να ληφθούν.
Όλοι αυτοί λοιπόν που διεκδικούν την ψήφο μας καλό θα ήταν να αφήσουν το παραμύθι, τις γενικεύσεις και τις υπεκφυγές, να σκεφτούν, να προγραμματίσουν και να μας πουν: