Οι Φρουροί του ΣΥΡΙΖΑ και τα Στενά της Κουμουνδούρου

 Η πρώτη κίνηση έγινε από τον Παύλο Πολάκη. Το σύντομο βίντεο που γύρισε στου Γκύζη, στο σημείο όπου κάποτε στεγαζόταν το Κέντρο Ελευθέρων Σπουδών από το οποίο αποφοίτησε ο Μακάριος Λαζαρίδης, ήταν ένα τυπικό «βίντεο Πολάκη» από τα παλιά. Μία κάμερα κινητού, ένα γύρισμα χωρίς φίλτρα και διορθώσεις και ένα «άδοξο τέλος», όταν ένας περαστικός περνά από δίπλα, χαιρετά τον βουλευτή Χανίων και του ζητά να συνεχίσει έτσι. Ο Παύλος Πολάκης χαιρετά με τη σειρά του και το βίντεο τελειώνει εκεί. Θα μπορούσε να το ξαναγυρίσει από την αρχή ή έστω να ξαναγυρίσει την τελευταία φράση, αλλά τότε δεν θα ήταν ένα βίντεο του Παύλου Πολάκη. Τις επόμενες ημέρες, ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Υγείας, σήκωσε το βάρος της αντιπαράθεσης με τον Λαζαρίδη για λογαριασμό του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο στη Βουλή όσο και στα

socialmedia. Με τρόπο που έκλεψε κατά κάποιο τρόπο τα φώτα από τον πάλαι ποτέ σύμμαχό του Στ. Κασσελάκη, που ανέδειξε πρώτος το θέμα. Ενας Πολάκης, θα λέγαμε, από τα παλιά καλά χρόνια. Λίγες ημέρες αργότερα, ήταν η σειρά του πρώτου σε σταυρούς ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κώστα Αρβανίτη, να προκαλέσει θόρυβο γύρω από το όνομά του. Η δήλωσή του ότι «οι εκλογές του 2023 ήταν πειραγμένες» ξεσήκωσε αντιδράσεις από το κυβερνητικό και το φιλοκυβερνητικό στρατόπεδο. Βέβαια, ο Αρβανίτης δεν μίλησε στην πραγματικότητα για νοθεία στο εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά σχολίασε το πώς επέδρασε πάνω σε αυτό η διαχείριση των κονδυλίων του ΟΠΕΚΕΠΕ. Αλλά ακόμα και έτσι, ο πολύ έμπειρος στον δημόσιο λόγο παλιός δημοσιογράφος, χρησιμοποίησε τις λέξεις με τρόπο ώστε να ενεργοποιήσουν τον παραταξιακό πατριωτισμό στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ και να εξοργίσουν και να πολώσουν τους αντιπάλους. Με δύο λόγια, έκανε αυτό που θα αποκαλούσαμε «ηγετική εμφάνιση». Παύλος Πολάκης και Κώστας Αρβανίτης δεν έχουν πάρα πολλά κοινά στην πολιτική τους κουλτούρα. Ωστόσο, υπάρχει κάτι που τους ενώνει. Ανήκουν και οι δύο στο κομμάτι εκείνο του ΣΥΡΙΖΑ που δεν πετάει τη σκούφια του για τις πρωτοβουλίες Τσίπρα και το επερχόμενο κόμμα του. Για τον Παύλο Πολάκη, όπως και για τον Νίκο Παππά και κάποιους ακόμα που θεωρούνται «στιγματισμένοι» ή πολύ φθαρμένοι, έχει γραφτεί ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν τους συμπεριλαμβάνει στους λογαριασμούς του -και ούτε αυτοί εκείνον. Ο Κώστας Αρβανίτης, από την άλλη, έχει βρεθεί αρκετές φορές σε ρόλο θεματοφύλακα της αριστερής παράδοσης στον ΣΥΡΙΖΑ, έναντι των σοσιαλδημοκρατικών τάσεών του, και θα χωρούσε δύσκολα στο νέο υβριδικό αμάλγαμα που ετοιμάζει ο Τσίπρας. Η συνέχεια της ύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ, παράλληλα με την κίνηση Τσίπρα, έχει εξελιχθεί σε μια περίπλοκη υπόθεση. Ο ιστορικός αρχηγός του κόμματος επιμένει ότι δεν πρόκειται να δεχθεί συλλογικές εντάξεις στο κόμμα του και ότι δεν πρόκειται να σχηματίσει κοινοβουλευτική ομάδα προεκλογικά. Αυτό δημιουργεί μια περίεργη σπαζοκεφαλιά. Για να ενταχθούν στη λίστα του οι σημερινοί βουλευτές, θα πρέπει θεωρητικά να παραιτηθούν ένας – ένας. Σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να αντικατασταθούν από επιλαχόντες βουλευτές, που είναι άγνωστο αν θα ήθελαν επίσης να ενταχθούν στη λίστα Τσίπρα. Η εφαρμογή της απαίτησης Τσίπρα στην κυριολεξία της θα δημιουργούσε ένα θεσμικό αλαλούμ, με δεδομένο ότι η πλειονότητα αυτού που ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ το 2023 θα ήθελε να ενταχθεί στο κόμμα του. Είναι μέσα σε αυτό το πλαίσιο, που ένα κομμάτι του εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ κινείται στη λογική της διατήρησης του «νοικοκυριού». Δεν πρόκειται μόνο για τον Πολάκη, τον Αρβανίτη ή τον Παππά, στην ίδια κατεύθυνση προσανατολίζεται και ένα τμήμα του μηχανισμού. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε: ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα με ιδιόκτητα γραφεία, δικά του ΜΜΕ, πλήθος εργαζομένων επαγγελματικών στελεχών και μια κρατική επιχορήγηση που μέχρι την προκήρυξη νέων εκλογών θα αντιστοιχεί στο 18% των εθνικών και το 15% των ευρωεκλογών -άσχετα αν οι επικεφαλής και των δύο αυτών αναμετρήσεων έχουν αποχωρήσει από το κόμμα. Αυτό σημαίνει ότι μια άνευ όρων διάλυση του κόμματος θα έβρισκε αντίθετο αρκετό κόσμο. Και είναι λογικό κάποια προβεβλημένα στελέχη να απευθύνονται στον κόσμο αυτό. Αυτή τη στιγμή, από τους 25 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, εκτιμάται ότι είναι απολύτως έτοιμοι να ακολουθήσουν τον Τσίπρα οι 14. Αν κάνουμε την αναγωγή στα στελέχη, μένει ένας κορμός ικανός να κρατήσει ένα κόμμα. Οι Φρουροί του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να κρατήσουν κλειστά από τον Τσίπρα τα Στενά της Κουμουνδούρου. «Και να το κάνει τι;», είναι το ερώτημα που προκύπτει. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι τα ποσοστά γύρω από το 3% που δίνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις στον ΣΥΡΙΖΑ, είναι «απαλλαγμένα» από το ποσοστό που προσανατολίζεται να ψηφίσει τον Τσίπρα. Οτι δηλαδή, αυτοί που σήμερα δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές, το κάνουν γνωρίζοντας ότι μιλούν για ένα κόμμα χωρίς τον πρώην πρωθυπουργό. Αλλά αυτά μοιάζουν αρκετά με υποθέσεις. Όταν ανακοινώσει το κόμμα του ο Τσίπρας ο κίνδυνος να αποδειχθούν ελάχιστα στέρεα τα αναχώματα στην Κουμουνδούρου, είναι υπαρκτός. Και τότε μένει μόνο το σενάριο της διαπραγμάτευσης για την ενσωμάτωση του μηχανισμού στο νέο κόμμα. Δεν θα είναι εύκολο. Λίγο πιο εκεί, στη Νέα Αριστερά, το πικρό ανέκδοτο είναι ότι τα στελέχη γίνονται δεκτά στον κήπο του Τσίπρα με ατομική έκδοση visa. Η καθυστέρηση των ανακοινώσεων διαλύει τα θραύσματα του παλιού ΣΥΡΙΖΑ και σκοτώνει τον έρωτα. Αλλά ενδεχομένως κάνει κακό και στον ίδιο τον Τσίπρα. Η επίσπευση όμως θα διέλυε το αφήγημα του για το πώς φτιάχνει το κόμμα του. Μέχρι τώρα, νικητής από αυτόν τον φαύλο κύκλο είναι ο Ανδρουλάκης. Αλλά την εποχή αυτή, η σταθερότητα στον χώρο της αντιπολίτευσης μοιάζει με εκείνη των νερών του Ευρίπου… 

https://www.protagon.gr/apopseis/oi-frouroi-tou-syriza-kai-ta-stena-tis-koumoundourou-44343354204