Ο πόλεμος στο Ιράν, παρά τις διακηρύξεις περί επικείμενης αποκλιμάκωσης, εξελίσσεται σε παγκόσμιο μηχανισμό αναδιανομής πλούτου, με σαφείς κερδισμένους και χαμένους. Σύμφωνα με νέα μελέτη της Greenpeace, οι εταιρείες ορυκτών καυσίμων στην ΕΕ αποκομίζουν καθημερινά 81,4 εκατ. ευρώ σε επιπλέον κέρδη εξαιτίας της κατακόρυφης αύξησης των τιμών καυσίμων από την έναρξη του πολέμου στο Ιράν, δηλαδή περίπου 2,5 δισ. ευρώ πρόσθετα κέρδη μόνο για τον Μάρτιο. Η Αριάντνα Ροντρίγκο, υπεύθυνη εκστρατείας στο γραφείο της Greenpeace για θέματα της ΕΕ, δήλωσε ότι «ενώ εκατομμύρια πολίτες στην Ευρώπη παλεύουν με την […] αύξηση των τιμών των καυσίμων», αν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εισήγαν μόνιμους πρόσθετους φόρους στα κέρδη των εταιρειών, «θα μπορούσαν να […] δίνουν 60 ευρώ κάθε μήνα και στα 40 εκατομμύρια […] που δυσκολεύονται να πληρώσουν τους λογαριασμούς ενέργειας».
Ακριβή μου ενέργεια
Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, τα «απροσδόκητα κέρδη» ανέρχονται σε 1,2 εκατ. ευρώ ημερησίως κατά την Greenpeace, που σημειώνει ότι «η αύξηση του περιθωρίου κέρδους ανά λίτρο ντίζελ είναι 0,148 ευρώ, ποσό ελαφρώς υψηλότερο από ό,τι στην Ιταλία και ελαφρώς χαμηλότερο από ό,τι στη Γαλλία».
Πώς φτάσαμε ως εδώ; Οπως εξηγεί στο Documento o Γρηγόρης Στεργιούλης, χημικός μηχανικός και πρώην διευθύνων σύμβουλος των ΕΛΠΕ: «Ο πόλεμος στο Ιράν και η συνολική ενεργειακή κρίση εντάσσονται σε μια ευρύτερη στρατηγική των ΗΠΑ να ανακτήσουν έδαφος στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα απέναντι στην Κίνα. Η ενέργεια αποτελεί ένα από τα κρίσιμα βασικά εργαλεία άσκησης αυτής της πολιτικής, ειδικά από τη στιγμή που η πλήρης απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα δεν είναι ρεαλιστική για τις επόμενες δεκαετίες». Ετσι, «μέσα από κρίσεις όπως στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή οι ΗΠΑ ωθούν την Ευρώπη να εγκαταλείψει φτηνές ενεργειακές ροές και να στραφεί σε ακριβότερο LNG, αναδιαμορφώνοντας τους όρους του ανταγωνισμού, εξάρτησης και τιμών. Το αποτέλεσμα είναι μια Ευρώπη χωρίς ενιαία ενεργειακή στρατηγική και όχι μόνο. Η ΕΕ ταλαντεύεται ανάμεσα σε επιλογές υποχώρησης και υποταγής και πιο ρεαλιστικές προσεγγίσεις, όπως της Ισπανίας, που επιδιώκει ενεργειακές συμφωνίες με χαμηλότερο κόστος και σταθερή πολλαπλή προμήθεια ενεργειακών προϊόντων. Αντίθετα, οικονομίες όπως της Γερμανίας αλλά και συνολικά η βιομηχανική βάση της Ευρώπης πλήττονται άμεσα: ακριβή ενέργεια, αυξημένες στρατιωτικές δαπάνες και απώλεια ανταγωνιστικότητας».
«Εκτίναξη τιμών»
Από την πλευρά του, ο μηχανολόγος-μηχανικός ΑΠΘ και ενεργειακός επιθεωρητής Μιχάλης Χριστοδουλίδης επισημαίνει: «Η μείωση της προσφοράς υδρογονανθράκων από τις χώρες του Κόλπου αναδιατάσσει την παγκόσμια ενεργειακή σκακιέρα, με το έλλειμμα να καλύπτεται από τη Ρωσία, τις ΗΠΑ και παραγωγούς της βόρειας Αφρικής. Σε αυτό το περιβάλλον, το LNG αναδεικνύεται σε βασικό μηχανισμό αναπλήρωσης, ενισχύοντας περαιτέρω την εξάρτηση της Ευρώπης».
Ο ίδιος αναφέρει τους «σκληρούς» αριθμούς του πολέμου: «Στην Ευρώπη το πρόσθετο κόστος ενέργειας ξεπερνά τα 14 δισ. ευρώ, γεγονός που μεταφράζεται σε επιβάρυνση για νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Για χώρες όπως η Ελλάδα, όπου η ηλεκτροπαραγωγή στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στο φυσικό αέριο, η εκτίναξη των τιμών –από τα 30 στα 55 και άνω ευρώ– μεταφέρεται άμεσα στη χονδρική αγορά ρεύματος και τελικά στα τιμολόγια, με αυξήσεις που φτάνουν έως και το 50%».
Οι αναλυτές τονίζουν ότι οι αυξήσεις –λόγω εξάρτησης από το LNG– πέρα από το ρεύμα συμπαρασύρουν τις τιμές στα καύσιμα και επιβαρύνουν άμεσα τα νοικοκυριά, τις βιομηχανίες και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τον τουρισμό. «Ετσι, η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής βιομηχανίας και της μικρομεσαίας επιχείρησης αλλά και της αγροτικής παραγωγής βασίζεται σε φτηνά μεροκάματα και ανέχεια» λέει ο Γρ. Στεργιούλης. Και καταλήγει: «Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ο τελικός λογαριασμός καταλήγει συστηματικά στην καταναλωτή».
Σύμφωνα με τον Μιχ. Χριστοδουλίδη: «Την ίδια στιγμή, η γεωπολιτική αστάθεια λειτουργεί ως επιταχυντής υπερκερδών για τους μεγάλους ενεργειακούς ομίλους, όπως η ExxonMobil, η Chevron, η Shell και η TotalEnergies, επιβεβαιώνοντας ότι το κόστος της κρίσης κατανέμεται με βαθιά άνισο τρόπο. Ετσι, όσο η κρίση παρατείνεται η ανισορροπία βαθαίνει».
«Αυτοκτονική γραμμή»
Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν έχει δημιουργήσει μια κατάσταση βαθιάς αβεβαιότητας στην ενεργειακή αγορά, δηλώνει στο Documento ο Σπύρος Μιχαλακάκης, πρώην πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ελληνικής BP. Οπως λέει: «Μέσα σε αυτό το περιβάλλον οι ισορροπίες αλλάζουν, αλλά η ΕΕ επιμένει σε μια γραμμή που μπορεί να χαρακτηριστεί ακόμη και αυτοκτονική. Διατηρεί δηλαδή τη σκληρή στάση απεξάρτησης από τη Ρωσία, όταν η ίδια η αγορά δείχνει ότι δεν αντέχει αυτή τη μετάβαση με τέτοιους όρους. Το αποτέλεσμα είναι ενεργειακό κόστος τετραπλάσιο σε σχέση με ΗΠΑ και Κίνα».
«Αλλες χώρες» τονίζει ο Σπ. Μιχαλακάκης «κινούνται πιο ρεαλιστικά, επενδύοντας σε ανανεώσιμες πηγές και διατηρώντας ευελιξία στις προμήθειες, περιορίζοντας το κόστος (Ισπανία, Ουγγαρία, Σλοβακία). Αντίθετα, για την Ελλάδα η εξάρτηση από το LNG σημαίνει ακριβότερη ενέργεια και άμεση επιβάρυνση των νοικοκυριών. Η κατάσταση κάνει ακόμη πιο επιτακτική τη στροφή προς ΑΠΕ. Ομως πρέπει να υλοποιηθούν οι απαραίτητες υποδομές, με πιο επείγουσα την αποθήκευση που η κυβέρνηση αδικαιολόγητα καθυστερεί και πετάμε ενέργεια που φέτος θα φτάσει τις 3.000 GWH».
https://www.documentonews.gr/article/i-aimatochysia-potizei-me-kerdi-tis-petrelaikes/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου