γραμματέας του Κ.Σ. της Νεολαίας Συνασπισμού
Η ίδια η φύση της κρίσης που βιώνουμε διαγράφει δύο δυνατότητες εξόδου. Η μία σε βάρος των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων του κόσμου της εργασίας, η άλλη σε βάρος της κερδοφορίας και των προνομίων του κεφαλαίου. Η κυρίαρχη αφήγηση υποστήριξε από την πρώτη στιγμή ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μία ελληνική ιδιαιτερότητα για την οποία ευθύνονται οι σπατάλες και η κακοδιαχείριση, το ότι «ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητές μας». Η πραγματικότητα όμως είναι αρκετά διαφορετική.
Βρισκόμαστε μπροστά σε μία δομική καπιταλιστική κρίση, μία κρίση που πυροδοτείται από την αντίθεση μεταξύ του τεράστιου πλούτου που παράγεται στον αναπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο και την ταυτόχρονη αύξηση των ανισοτήτων και της εκμετάλλευσης. Στην Ελλάδα γνωρίσαμε μία περίοδο αύξησης του ΑΕΠ σχεδόν 60%. Το ελληνικό χρέος όμως παρέμεινε σταθερά πάνω από το 100% ως ποσοστό του ΑΕΠ από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αυτό συνέβη λόγω της μείωσης στη φορολογία των κερδών του κεφαλαίου, που έχει μειωθεί σταδιακά από το 45% στο 20%. Με άλλα λόγια, το ελληνικό χρέος αποτελεί σε τεράστιο βαθμό νόμιμη, συσσωρευμένη φοροαπαλλαγή του κεφαλαίου. Αποτελεί την άλλη όψη των κερδών του ελληνικού καπιταλισμού. Τα δισεκατομμύρια ελληνικών καταθέσεων στις ελβετικές τράπεζες αποτελούν απλώς μία από τις πολλές όψεις αυτής της πραγματικότητας.
Η σημερινή επίθεση στις εργασιακές σχέσεις, στο δικαίωμα στην ασφάλιση και την περίθαλψη, η