Το ΔΝΤ προβλέπει τώρα ότι θα κορυφωθεί στο 187% το 2013 και θα πέσει στο 152% του ΑΕΠ μέχρι το 2020, κι αυτό εφόσον επιτύχουν όλα τα μέτρα που έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα. Κάτι τέτοιο όμως είναι απίθανο. Το ξεπούλημα των περιουσιακών στοιχείων που έχουν απομείνει στο δημόσιο έχει αποφέρει ελάχιστα, και οι διαπραγματεύσεις με τους ιδιώτες πιστωτές, οι οποίοι κλήθηκαν ναΤην Τετάρτη, η έκθεση του ΔΝΤ ανέφερε ότι η ελληνική οικονομία σημείωσε «μια ακόμα επιδείνωση», παρά τις προηγούμενες προβλέψεις του. Η πρόβλεψη για την ανάπτυξη αναθεωρήθηκε προς τα κάτω από το μείον 4% στο μείον 6% για το 2011, και στο μείον 3% για το 2012. Το έλλειμμα του 2011, το οποίο η πρόβλεψη το εκτιμούσε στο 7,5% του ΑΕΠ, αναθεωρήθηκε στο 9%, ενώ έλληνες αξιωματούχοι αναμένουν ότι θα υπερβεί το 10%. Το δημόσιο χρέος ανερχόταν στο 130% του ΑΕΠ το 2009.
Για το πρώτο σκέλος, έχουν ειπωθεί σχεδόν τα πάντα και δεν θα πρωτοτυπήσω. Επηρεασμένοι, προφανώς, από την γερμανική “σχολή” της σκληρής δημοσιονομικής πειθαρχίας, οι Τροϊκανοί ζητούν μονότονα να πιάσουμε τους στόχους, χωρίς να δέχονται αντεπιχειρήματα και δικαιολογίες. “Ενθαρρύνουν” την περικοπή μισθών, επιδομάτων, συντάξεων και αδιαφορούν για τις παράπλευρες απώλειες.
Περιέργως, στο δεύτερο σκέλος – δηλαδή στις μεταρρυθμίσεις – οι Τροϊκανοί έδειξαν ανεξήγητη υπομονή και φιλομάθεια, απέναντι στις συναρπαστικές ιστορίες με τις οποίες η ελληνική πλευρά δικαιολογούσε μέχρι τώρα την απόλυτη απραξία της. Πετώντας κάθε τόσο τη μπάλα στην εξέδρα και με αμέτρητους καυγάδες μεταξύ των υπουργών της κυβέρνησης Παπανδρέου, ο χρόνος κύλησε και δεν άλλαξε τίποτα μέχρι σήμερα. Η φοροδιαφυγή παραμένει μεταφυσικό φαινόμενο, η εργασιακή εφεδρεία στους δημοσίους υπαλλήλους (ων ουκ έστι αριθμός) ματαιώνεται από τους εμπνευστές της, οι οργανισμοί – φαντάσματα παραμένουν εν λειτουργία και τα κλειστά επαγγέλματα παραμένουν απόρθητα κάστρα.
Παραμονές εκλογών, τα κόμματα ετοιμάζονται να μας πουλήσουν ευαισθησία, αναβάλλοντας για πολλοστή φορά κάθε απόφαση με πολιτικό κόστος. Οι Τροϊκανοί είναι λογιστές, αλλά δεν είναι
Περιέργως, στο δεύτερο σκέλος – δηλαδή στις μεταρρυθμίσεις – οι Τροϊκανοί έδειξαν ανεξήγητη υπομονή και φιλομάθεια, απέναντι στις συναρπαστικές ιστορίες με τις οποίες η ελληνική πλευρά δικαιολογούσε μέχρι τώρα την απόλυτη απραξία της. Πετώντας κάθε τόσο τη μπάλα στην εξέδρα και με αμέτρητους καυγάδες μεταξύ των υπουργών της κυβέρνησης Παπανδρέου, ο χρόνος κύλησε και δεν άλλαξε τίποτα μέχρι σήμερα. Η φοροδιαφυγή παραμένει μεταφυσικό φαινόμενο, η εργασιακή εφεδρεία στους δημοσίους υπαλλήλους (ων ουκ έστι αριθμός) ματαιώνεται από τους εμπνευστές της, οι οργανισμοί – φαντάσματα παραμένουν εν λειτουργία και τα κλειστά επαγγέλματα παραμένουν απόρθητα κάστρα.
Παραμονές εκλογών, τα κόμματα ετοιμάζονται να μας πουλήσουν ευαισθησία, αναβάλλοντας για πολλοστή φορά κάθε απόφαση με πολιτικό κόστος. Οι Τροϊκανοί είναι λογιστές, αλλά δεν είναι