Έχω περάσει πολλές ώρες εξηγώντας σε φίλους και συντρόφους γιατί δεν πιστεύω ότι μας κυβερνά μια «χούντα», γιατί οι αναλογίες αυτές βλάπτουν παρά ωφελούν, γιατί η κατάσταση είναι μαύρη κι άραχλη αλλά όχι «χούντα». Η αλήθεια είναι ότι, τον τελευταίο καιρό, νιώθω όλο και μικρότερη διάθεση να το κάνω. Με αποθαρρύνουν, και ενίοτε με αποστομώνουν, τα πραγματικά περιστατικά.
Πριν από λίγες δεκαετίες, έγινε ένας διαγωνισμός στους Times των Η.Π.Α. που αφορούσε στην απόπειρα καταγραφής της ψυχολογίας κάποιων λαών. Το χρηματικό βραβείο κέρδισε ένας δικαστής, ονόματι Nick Kelly, ο οποίος έγραψε για τους Έλληνες. Μεταξύ άλλων και αληθινών κατέληξε στο: «Κατατάξτε τον Έλληνα. Ταξινομίστε τον, αν μπορείτε. Δεν θα τα καταφέρετε».
Δεν έχει τόση αξία, τι άποψη έχω για την φυλή μας, αλλά πώς θα την χαρακτήριζε ο όποιος ψύχραιμος αναλυτής. Και να η λέξη που δεν χαρακτηρίζει το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων: η ψυχραιμία που είναι συνήθως αποτέλεσμα του συναισθήματος, που είναι αποτέλεσμα της έλλειψης λογικής. Ανέκαθεν, λοιπόν, λειτουργούσαμε περισσότερο με το συναισθημα και λιγότερο με την λογική. Η φόρτιση από τα ευγενέστερα, αλλά και τα ποταπότερα των συναισθημάτων είχαν ευρεία θέση στην ζωή μας. Από την αγελάδα του γείτονα που θέλω να
Δεν έχει τόση αξία, τι άποψη έχω για την φυλή μας, αλλά πώς θα την χαρακτήριζε ο όποιος ψύχραιμος αναλυτής. Και να η λέξη που δεν χαρακτηρίζει το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων: η ψυχραιμία που είναι συνήθως αποτέλεσμα του συναισθήματος, που είναι αποτέλεσμα της έλλειψης λογικής. Ανέκαθεν, λοιπόν, λειτουργούσαμε περισσότερο με το συναισθημα και λιγότερο με την λογική. Η φόρτιση από τα ευγενέστερα, αλλά και τα ποταπότερα των συναισθημάτων είχαν ευρεία θέση στην ζωή μας. Από την αγελάδα του γείτονα που θέλω να