Ως συνήθως, οι εκθέσεις του ΟΟΣΑ, του ΔΝΤ, της Κομισιόν, της ΕΚΤ και άλλων οργανισμών λειτουργούν σαν λαγοί και παραθέτουν δέσμες βάναυσων μέτρων που χρειάζονται για να πετύχουμε τους δημοσιονομικούς στόχους. Ο κόσμος πανικοβάλλεται και έρχεται μετά η κυβέρνηση να υιοθετήσει ελαφρώς... ηπιότερα μέτρα δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι κάτι κερδίσαμε.
Πρώτο μέτρο φιγουράρει, όπως πάντα, η πάταξη της φοροδιαφυγής, ώστε να διασκεδάζονται οι εντυπώσεις. Στην ουσία βεβαίως, τα υψηλά κλιμάκια που φοροδιαφεύγουν, συνεχίζουν ανενόχλητα καθώς δεν σχεδιάζεται κανένας μηχανισμός για τη στόχευσή τους, που θα ανακούφιζε την οικονομία κατά 30%. Αντιθέτως, έρχονται ακόμα και αυτόφωρα για τους μικρο-οφειλέτες.
Τα μέτρα που προτείνει ο ΟΟΣΑ περιέχουν διάφορα... απίστευτα, όπως
♦ κατάργηση των χαμηλών συντελεστών ΦΠΑ σε μεθόριο και νησιά,
♦ ένταξη των γεωργικών εργασιών στον γενικό ΦΠΑ και κόψιμο των επιδομάτων τους,
♦ νέα μείωση στο αφορολόγητο,
♦ νέα γενική αύξηση φόρων,
♦ μείωση στην έκπτωση των δαπανών στις δηλώσεις,
♦ άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο,
♦ κατάργηση της πρόωρης σύνταξης,
♦ πιθανή αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης
♦ και, βεβαίως, το αγαπημένο όλων: αύξηση στις ασφαλιστικές εισφορές με ταυτόχρονο τσεκούρι στα δικαιώματα.
Εδώ διερωτάται κανείς εάν όλα αυτά λέγονται και γράφονται σκόπιμα καθώς η υιοθέτησή τους θα βυθίσει περισσότερο τη χώρα στη δίνη της ύφεσης και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, τη στιγμή μάλιστα που πρέπει, βάσει της νέας δανειακής σύμβασης αλλά και του ιδίου του ΟΟΣΑ, να πετύχουμε πρωτογενή πλεονάσματα της τάξεως του... 6% (!) από το 2013, προκειμένου να καταστεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος.
Από τη μια δηλαδή ο ΟΟΣΑ ζητά πρωτογενή πλεονάσματα και αναπτυξιακούς ρυθμούς και από την άλλη ζητά μέτρα που κάθε άλλο παρά ανάπτυξη θα φέρουν. Και έτσι, με τέτοια εξέλιξη, η κυβέρνηση δεν θα έχει άλλη επιλογή από την πλήρη αποκρατικοποίηση όλων των κρατικών πόρων, προκειμένου