Του λοιπού θα θεωρείται συμπεριφορά «ενέχουσα αποκλειστικά και μόνο αυτοπροσβολή του ίδιου του χρήστη».
Το θέμα αντιμετωπίστηκε με σχετική αδιαφορία, αν και ο βασικός προπαγανδιστικός σκοπός ήταν να αποσπαστεί η προσοχή της κοινής γνώμης από το χάος που έχει προκληθεί λόγω των κινητοποιήσεων των ταξιτζήδων.
Αλλά μετά από όλα όσα έχουν συμβεί τον τελευταίο ένα χρόνο, το να… πέσει κανείς στα ναρκωτικά μάλλον δεν θεωρείται και σπουδαία υπόθεση.
Οπότε, ο προπαγανδιστικός σκοπός δεν επετεύχθη.
Επί της ουσίας, όμως, μπορεί να προκληθεί νέα, μεγαλύτερη βλάβη.
Δεν γνωρίζω από πότε ο υπουργός Δικαιοσύνης Μ. Παπαϊωάννου έγινε ειδικός στα ναρκωτικά.
Δεν γνωρίζω επίσης ποιοι εργάσθηκαν για την εκπόνηση του νομοσχεδίου και τίνος η γνώμη ζητήθηκε.
Για παράδειγμα, άκουσα με μεγάλη άνεση τον υπουργό να δηλώνει πως ο χρήστης (που σωστά δεν πρέπει να τιμωρείται αυστηρά, αλλά να του δίνονται δεύτερες και τρίτες και τέταρτες ευκαιρίες), αναπτύσσει συμπεριφορά «μικρής επικινδυνότητας για τρίτους».
Αυτό πάλι, από πού προέκυψε; Είναι γνωστό ότι ο χρήστης για να εξασφαλίσει τη δόση του υποπίπτει συνήθως σε σειρά άλλων αδικημάτων (κλοπές κλπ.) που ενέχουν επικινδυνότητα για τρίτους.
Συμφωνούμε να θεωρείται η «ιδία χρήση» πταίσμα, αλλά να μην λέμε και ό,τι μας κατέβει επειδή έπρεπε βιαστικά να φέρουμε στην επιφάνεια κάτι, προκειμένου να καλύψουμε κάτι άλλο.
Είπαμε, αλλά η υπόθεση των ναρκωτικών είναι πολύ σοβαρή για να χρησιμοποιείται ως μέσο αντιπερισπασμού για την απεργία των ταξί και την καταστροφή του τουρισμού.
Τελικά πάντα υπάρχουν θέματα στην «καβάτζα». Μέσα στη γενική σύγχυση, καλοκαιριάτικα, την ώρα που η Βουλή υποτίθεται ότι «τρέχει» για να νομοθετήσει όσα έχουν συμφωνηθεί – επιβληθεί δια του Μεσοπροθέσμου Προγράμματος, παρουσιάσθηκαν και οι βασικοί άξονες του νομοσχεδίου για την αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών.
Του λοιπού θα θεωρείται συμπεριφορά «ενέχουσα αποκλειστικά και μόνο αυτοπροσβολή του ίδιου του χρήστη».
Το θέμα αντιμετωπίστηκε με σχετική αδιαφορία, αν και ο βασικός προπαγανδιστικός σκοπός ήταν να αποσπαστεί η προσοχή της κοινής γνώμης από το χάος που έχει προκληθεί λόγω των κινητοποιήσεων των ταξιτζήδων.
Αλλά μετά από όλα όσα έχουν συμβεί τον τελευταίο ένα χρόνο, το να… πέσει κανείς στα ναρκωτικά μάλλον δεν θεωρείται και σπουδαία υπόθεση.
Οπότε, ο προπαγανδιστικός σκοπός δεν επετεύχθη.
Επί της ουσίας, όμως, μπορεί να προκληθεί νέα, μεγαλύτερη βλάβη.
Δεν γνωρίζω από πότε ο υπουργός Δικαιοσύνης Μ. Παπαϊωάννου έγινε ειδικός στα ναρκωτικά.
Δεν γνωρίζω επίσης ποιοι εργάσθηκαν για την εκπόνηση του νομοσχεδίου και τίνος η γνώμη ζητήθηκε.
Για παράδειγμα, άκουσα με μεγάλη άνεση τον υπουργό να δηλώνει πως ο χρήστης (που σωστά δεν πρέπει να τιμωρείται αυστηρά, αλλά να του δίνονται δεύτερες και τρίτες και τέταρτες ευκαιρίες), αναπτύσσει συμπεριφορά «μικρής επικινδυνότητας για τρίτους».
Αυτό πάλι, από πού προέκυψε; Είναι γνωστό ότι ο χρήστης για να εξασφαλίσει τη δόση του υποπίπτει συνήθως σε σειρά άλλων αδικημάτων (κλοπές κλπ.) που ενέχουν επικινδυνότητα για τρίτους.
Συμφωνούμε να θεωρείται η «ιδία χρήση» πταίσμα, αλλά να μην λέμε και ό,τι μας κατέβει επειδή έπρεπε βιαστικά να φέρουμε στην επιφάνεια κάτι, προκειμένου να καλύψουμε κάτι άλλο.
Είπαμε, αλλά η υπόθεση των ναρκωτικών είναι πολύ σοβαρή για να χρησιμοποιείται ως μέσο αντιπερισπασμού για την απεργία των ταξί και την καταστροφή του τουρισμού.