Όλο και περισσότερο μοιάζει αναπόφευκτη η σύγκρουση του Γιώργου Παπανδρέου και της κυβέρνησής του με το ΠΑΣΟΚ. Όσο το κίνημα της «αγανάκτησης» μένει στους δρόμους, όσο φωνάζει ότι απορρίπτει τον καταστροφικό δρόμο του πρωθυπουργού και των συμβούλων του, τόσο πιο πολύ ο κίνδυνος μετωπικής του πρωθυπουργού με το κόμμα του πατέρα του χτυπάει κόκκινο.
Με... ποιο κόμμα όμως; Αυτό, του οποίου όλες οι ζωτικές λειτουργίες μπήκαν στον πάγο από την εποχή Σημίτη για να καταργηθούν ντε φάκτο από τον σημερινό πρόεδρό του, ο οποίος προτίμησε να το αποκόψει από την παραγωγή και άσκηση πολιτικής ώστε να τη διαμορφώνει με μια στρατιά «εκλεκτών», «κηπουρών» και άγνωστων στους πολλούς συμβούλων;
Η συζήτηση γίνεται για ένα κόμμα, το οποίο αποτελεί, πάνω τρεις δεκαετίες το κέντρο – και επίκεντρο – του πολιτικού συστήματος και, όσο κι αν ο Αρχηγός - Ήλιος το περιθωριοποίησε, όσο κι αν το μετέτρεψε σε έναν απονευρωμένο μηχανισμό εκλογικής – και εν πολλοίς ρουσφετολογικής – αναπαραγωγής, δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί ζωντανό οργανισμό. Ακόμη και τώρα, στις χειρότερες στιγμές του.
Επί χρόνια επισημαίνουμε την όλο και πιο δύσκολη σχέση των δύο τελευταίων ηγετών του ΠΑΣΟΚ με τα κοινωνικά στρώματα που παραδοσιακά αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά του. Η φτωχοποίηση αυτών των στρωμάτων τα τελευταία χρόνια προχωρούσε με έναν περίπου σταθερό ρυθμό. Την εποχή του «Μνημονίου» όμως ο ρυθμός αυτός απέκτησε τρομακτική επιτάχυνση με συνέπεια την
