Αποτέλεσμα ήταν η κρίση χρέους-τραπεζών να βαθύνει και η κρίση να εξαπλωθεί στην υπόλοιπη περιφέρεια.
Το Ιούνιο του 2011, σαν τον τζογαδόρο που επενδύει στο αρχικό λάθος μπας και ρεφάρει, η Ευρώπη ετοιμάζεται για το δεύτερο λάθος: συνεχίζει να αντιμετωπίζει την κρίση ως ελληνικής ιθαγένειας και πασχίζει να οργανώσει ένα ακόμα πανάκριβο, γιγάντιο δάνειο με αντάλλαγμα κι άλλη λιτότητα. Το αποτέλεσμα, και πάλι, θα είναι ο περαιτέρω δημοσιονομικός εκτροχιασμός και η ενίσχυση του φαύλου κύκλου τόσο στην Ελλάδα όσο και στην ευρωζώνη γενικότερα.
«Θεωρούμε ότι η Ελλάδα χρειάζεται άλλο ένα πρόγραμμα προσαρμογής» είπε πρόσφατα ο κ. Juncker. Οχι, κ. Juncker. Η Ευρώπη ολόκληρη χρειάζεται ένα σοβαρό πρόγραμμα προσαρμογής. Ενα πρόγραμμα το οποίο:
ομογενοποιεί το κατά Μάαστριχτ νόμιμο χρέος μεταβιβάζοντάς το στην ΕΚΤ, με παράλληλη έκδοση ευρωομολόγου από την ΕΚΤ, επιστρατεύει το Ταμείο Σταθερότητας για να επανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες (αντί να δανείζει τα πτωχευμένα κράτη) και απελευθερώνει τις επενδυτικές δυνατότητες της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ), δίνοντας στα κράτη-μέλη τη δυνατότητα να αντλούν το δικό τους 50% συγχρηματοδότησης των από κοινού με την ΕΤΕπ επενδύσεων κάνοντας χρήση των ευρωομολόγων της ΕΚΤ (αντί να αναγκάζονται να δανείζονται τα ίδια -κάτι που αδυνατούν να