Tα χαμένα έσοδα από το «δεν πληρώνω» δεν θα αναπληρωθούν, θα κοπούν οι επενδύσεις σε υποδομή και οι δημόσιες υπηρεσίες μεταφορών, Παιδείας, Υγείας
Πρωτεργάτες οι φορτηγατζήδες, οι μικρέμποροι, οι ελεύθεροι επαγγελματίες: οργισμένοι μικροαστοί και μικροεργοδότες. Και από δίπλα, οι νοικοκυρές με τις κατσαρόλες. Δεν είναι όλες οι απεργίες ενάντια στο κεφάλαιο, ούτε είναι κάθε μαζική ανυπακοή πρόκριμα για περισσότερη δημοκρατία.
Σήμερα στην Ελλάδα το ρεύμα της «ανυπακοής» δεν ξέρουμε πώς θα επηρεάσει την κεντρική πολιτική σκηνή. Αλλά μπορούμε να προβλέψουμε πώς θα επηρεάσει την ανάπτυξη, την κατανομή του εισοδήματος, τα καταναλωτικά πρότυπα. Δεν θα λειτουργήσει όπως θα ήθελαν οι ιδεολογικοί του μέντορες. Τα μέτωπα της «ανυπακοής» είναι κυρίως δύο ειδών: δεν εγκαταλείπω το ειδικό μου προνόμιο (φορτηγά, γιατροί ΙΚΑ) και «δεν πληρώνω» (διόδια, εισιτήρια). Επιβιώνουν βέβαια και τα παλιά μέτωπα (φοροδιαφυγή, τρακτέρ). Ποιος είναι ο κοινός παρονομαστής; Στην Ελλάδα δεν έχουμε ενιαίο κοινωνικό κράτος να υπερασπιστούμε. Δεν έχουμε βασική εθνική σύνταξη για όλους τους ηλικιωμένους. Δεν έχουμε πρωτοβάθμιο Σύστημα Υγείας με ίση πρόσβαση για όλους. Δεν έχουμε δημόσια Παιδεία που δίνει ουσιαστικά εφόδια. Δεν έχουμε γενικούς κανόνες στην αγορά εργασίας και στα επαγγέλματα. Εχουμε το πιο κατακερματισμένο και άδικο συνταξιοδοτικό σύστημα στην Ευρώπη, την πιο ανεφάρμοστη εργατική νομοθεσία για μεγάλα στρώματα εργαζομένων, τις περισσότερες επί μέρους προστασίες των επαγγελμάτων και ακριβά μη πανεπιστήμια. Παράλληλα, συγκριτικά πολύ χαμηλά δημόσια έσοδα ως ποσοστό του ΑΕΠ. Ο αγώνας για να προστατευθούν αυτά τα κεκτημένα, αν πετύχει, θα αναπαραγάγει το ξοφλημένο οικονομικό μοντέλο της μεταπολίτευσης: λίγες επιχειρήσεις και λίγοι εργαζόμενοι που παράγουν ανταγωνιστικά προϊόντα, πάμπολλοι αυτοαπασχολούμενοι που οι μισοί βιοπαλεύουν και οι μισοί καρπώνονται προσόδους, μισθοί στο Δημόσιο που δεν αντιστοιχούν σε χρήσιμη υπηρεσία- τώρα με περισσότερη φτώχεια, αφού στέρεψαν τα δάνεια.
Το «δεν πληρώνω», όμως, λένε μερικοί, είναι κάτι διαφορετικό: διεκδικεί με νέο τρόπο τον «δημόσιο χαρακτήρα» των δρόμων, των μεταφορών, των ιατρείων. Θα φέρει όμως το αντίθετο αποτέλεσμα,