Είναι που είναι θλιβερό το θέαμα των παρελάσεων - παιδιά στριμωγμένα σε ξένη φορεσιά, με στρατιωτικό βάδισμα αταίριαστο στην παιδική αποκοτιά και αχρείαστη επίδειξη ανύπαρκτης πειθαρχίας - φέτος έγινε ακόμα πιο θλιβερό γιατί το μενού περιέλαβε και πειθαρχημένη επανάσταση. Δεν έφτανε δηλαδή η μόνιμη αγκύλωση της κοινωνίας μας που θέλει να βλέπει τα παιδιά της στρατιωτάκια σε κάθε επέτειο για να προβάλλει πάνω τους τις μιλιταριστικές της φαντασιώσεις, αυτήν τη χρονιά είχαμε και τους εκπαιδευτικούς που πρόβαλαν πάνω στους μαθητές τους τη δική τους ανάγκη για μαζική αντίσταση στο μνημόνιο. Βρε, αφήστε τα παιδιά ήσυχα.
Λίγες φορές οι μεγάλοι καταφέρνουν να κρύψουν την πατερναλιστική τους ανάγκη να χρησιμοποιήσουν τα παιδιά για τον σκοπό που έχουν κάθε φορά και να τα κάνουν σαν τα μούτρα τους. Από τον ανεκδιήγητο θεσμό της βουλής των εφήβων που παράγει μικρομέγαλες καρικατούρες ρητόρων της κοινοτοπίας μέχρι τα περιοδικά λάιφ στάιλ που βλέπουν στους μετεφήβους την δικαίωση του δικού τους τίποτα, η κηδεμόνευση των παιδιών γνώρισε μεγάλη κατάχρηση τα τελευταία χρόνια. Η (φαινομενική) παιδική αθωότητα είναι το καλύτερο όχημα να κουβαλήσει τις ενοχές του κόσμου των μεγάλων. Και απαιτεί γενναιοψυχία το να αφήσεις έξω από τα σχέδιά σου την χρησιμότητα που μπορεί να έχει η ανώριμη ορμητικότητα, η ανεπεξέργαστη οργή, η εύπιστη επιθετικότητα που ενδημεί στο παιδομάνι, όταν μπορείς να τα έχεις στο πιάτο. Και οι καθηγητές τα είχαν. Και δεν έδειξαν την αυτοσυγκράτηση να μην τα εκμεταλλευτούν.
Και καλύτερα να μη μας πουν ότι επρόκειτο για αυτόνομη, ακηδεμόνευτη αντίδραση των παιδιών όπως λέγεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις. Επί μέρες ακούγαμε για τις εκδηλώσεις πένθους των καθηγητών στη διάρκεια των παρελάσεων -ας μην ισχυριστούν τώρα ότι αυθόρμητα όλα τα παιδιά
Λίγες φορές οι μεγάλοι καταφέρνουν να κρύψουν την πατερναλιστική τους ανάγκη να χρησιμοποιήσουν τα παιδιά για τον σκοπό που έχουν κάθε φορά και να τα κάνουν σαν τα μούτρα τους. Από τον ανεκδιήγητο θεσμό της βουλής των εφήβων που παράγει μικρομέγαλες καρικατούρες ρητόρων της κοινοτοπίας μέχρι τα περιοδικά λάιφ στάιλ που βλέπουν στους μετεφήβους την δικαίωση του δικού τους τίποτα, η κηδεμόνευση των παιδιών γνώρισε μεγάλη κατάχρηση τα τελευταία χρόνια. Η (φαινομενική) παιδική αθωότητα είναι το καλύτερο όχημα να κουβαλήσει τις ενοχές του κόσμου των μεγάλων. Και απαιτεί γενναιοψυχία το να αφήσεις έξω από τα σχέδιά σου την χρησιμότητα που μπορεί να έχει η ανώριμη ορμητικότητα, η ανεπεξέργαστη οργή, η εύπιστη επιθετικότητα που ενδημεί στο παιδομάνι, όταν μπορείς να τα έχεις στο πιάτο. Και οι καθηγητές τα είχαν. Και δεν έδειξαν την αυτοσυγκράτηση να μην τα εκμεταλλευτούν.
Και καλύτερα να μη μας πουν ότι επρόκειτο για αυτόνομη, ακηδεμόνευτη αντίδραση των παιδιών όπως λέγεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις. Επί μέρες ακούγαμε για τις εκδηλώσεις πένθους των καθηγητών στη διάρκεια των παρελάσεων -ας μην ισχυριστούν τώρα ότι αυθόρμητα όλα τα παιδιά
