«Τουλάχιστον ένας στους έξι ευρωπαίους πολίτες είναι αντιμέτωπος με το φάσμα της φτώχειας. Ακόμη και στην ευημερούσα Γερμανία, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, το ποσοστό φτώχειας αυξάνεται συνεχώς μετά τη δεκαετία του 1980. Το 30% των φτωχών δεν μπορεί να προμηθευτεί σε καθημερινή βάση ένα γεύμα, την ίδια στιγμή που το ποσοστό των διαχρονικά πλούσιων Γερμανών γιγαντώθηκε στο 51%. Είναι σαφές ότι ο περιορισμός του μισθολογικού κόστους στη Γερμανία, που τη βοήθησε να είναι ανταγωνιστική, παράλληλα αύξησε το ποσοστό φτώχειας και τις ανισότητες. Η Επιτροπή Περιφερειών έχει τονίσει ότι η αυξημένη ανάπτυξη και απασχόληση την περίοδο 2000-2008 δεν είχε ουσιαστικό αντίκτυπο στη φτώχεια, αντιθέτως οι ανισότητες διογκώθηκαν σε πολλές χώρες. Με την κρίση, η κατάσταση επιδεινώθηκε. Επομένως, η δέσμευση της ΕΕ να απαλλάξει 20 εκατομμύρια Ευρωπαίους από τον κίνδυνο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού έως το 2020 είναι φιλολογίες χωρίς αντίκρισμα. Οι πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζουν, θα θίξουν το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο και στην Ελλάδα αυτή η πολιτική δείχνει το χειρότερό της πρόσωπο. Έχουν επιβληθεί μέτρα που ταιριάζουν με τις κλασσικές συνταγές του Δ.Ν.Τ., όχι όμως και με την ευρωπαϊκή νομιμότητα, αφού παραβιάζονται ακόμη και ιδρυτικές συνθήκες της Ε.Ε., υποσκάπτοντας τα ίδια τα θεμέλια της Ευρώπης.
Έχουμε θέσει στο ευρωκοινοβούλιο ζήτημα ευρωπαϊκής νομιμότητας για τις περικοπές στις χαμηλές