Του Θανάση Νικολαΐδη
ΔΕΝ μας «καλύπτει» ο κ. Λ. Πανταζής. Ούτε με τα
καλλιτεχνικά του δεδομένα, ούτε με τις
επαγγελματικές του δραστηριότητες, αλλά αυτό δεν
έχει σημασία. «Παιδί του λαού» (και) ο εκ
Ουζμπεκιστάν Παγκοζίδης, ανέβηκε ταχύτατα την
κλίμακα. Έκανε καριέρα στην «καλλιτεχνική» Ελλάδα
όπου οι μετριότητες έχουν πέραση και ο αποδέκτης της «τέχνης» του
αρέσκεται στην καπνίλα του σκυλάδικου και δεν απορρίπτει άσματα
που μόνο απ’ τον τίτλο τους απωθούν. («Μείνε μαζί μου έγκυος-είμαι
πολύ φερέγγυος», «Από δω η γυναίκα μου κι από’ κει το αίσθημά μου»,
«Βρήκες το ευαίσθητο σημείο μου», «Έχεις πέντε λεπτά προθεσμία»,
«Μια εμπειρία», «Ταραχή», «Καρδιοπάθειες», «Να πεθάνουν οι
γυναίκες»…).ΑΦΗΝΟΥΜΕ τον καλλιτέχνη και πάμε στον «επιχειρηματία»
των…λουλουδιών, της σαμπάνιας και των «κερασμένων». Το μαγαζί, ως φυσικός χώρος