Το δίλημμα φεύγω ή μένω είναι αυστηρά προσωπικό – και η απόφαση ατομική και ίσως οικογενειακή. Το πραγματικό δήλημμα δεν έχει τόσο βραχυπρόθεσμη όσο μακροπρόθεσμη διάσταση. Είναι αυτονόητα θετική η συσσώρευση προσόντων, εμπειριών και παραστάσεων σε άλλες χώρες. Το ουσιαστικό ζήτημα εστιάζεται στο κατά πόσον κάποιος θα περάσει το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγικής του ζωής του εδώ και στο αν θα κάνει οικογένεια στην Ελλάδα.Παρά την «καταστροφική» διάσταση της συρρίκνωσης πόρων και εισοδημάτων υπάρχει η δημιουργική διάσταση των υγιών βημάτων πρός τα εμπρός – τα οποία δε συμβαίνουν τόσο επειδή κάποιος τρίτος το απαιτεί όσο επειδή αλλάζουμε εμείς οι ίδιοι
Η απόφαση δομείται μέσα από τις συγκριτικές ευκαιρίες που παρουσιάζονται σε ένα νέο επιστήμονα (όπως σκιαγραφούνται μέσα από τα προσόντα και το χαρακτήρα του), οι οποίες έπειτα εξετάζονται μέσα από ένα πρίσμα προσωπικών προτιμήσεων.
Σε ότι αφορά τις ευκαιρίες, είναι λάθος να συγκρίνουμε τη δύσκολη πραγματικότητα του «εδώ» με μια ιδεατή του «έξω». Τα πράγματα δεν είναι αυτονόητα καλύτερα σε άλλες χώρες του δυτικού κόσμου. Η Ισπανία παρουσιάζει χαμηλότερες επιδόσεις στην ανεργία νέων από την Ελλάδα, ενώ με ελάχιστες εξαιρέσεις (Γερμανία, Αυστρία) το ποσοστό είναι παντού διψήφιο. Ταυτόχρονα, στους αποφοίτους της τελευταίας πενταετίας στις ΗΠΑ, μόλις το 53% απορροφήθηκαν σε θέσεις πλήρους απασχόλησης, με μισθούς κατά 10% χαμηλότερους σε σχέση με τα προ-κρίσης επίπεδα, ενώ το 60% έκαναν χρήση προσωπικών γνωριμιών στην όλη διαδικασία αναζήτησης εργασίας.
Όλα αυτά, μαζί με την καταγραφή ότι αγορές όπως το Λονδίνο παρουσιάζονται κορεσμένες για ένα νέο απόφοιτο, συνθέτουν ένα μωσαϊκό δυσκολιών, πολύ πιο περίπλοκο από την εξιδανικευμένη του διάσταση. Αυτό φυσικά δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι δυσκολίες εδώ είναι κατά μέσο όρο μεγαλύτερες. Παρ’ όλα αυτά, η «Δημιουργική Καταστροφή» που βιώνουμε στην Ελλάδα τα
