Ακόμα μια εβδομάδα πέρασε και το σίριαλ «ποιος θα υπογράψει τι» καλά κρατεί. Τα τηλεπαράθυρα επικεντρώνονται στις δηλώσεις όλων των υποτιθέμενων «παικτών», όμως το παρασκήνιο με τους πραγματικούς παίκτες δουλεύει πυρετωδώς, κάτω απ’ τη μύτη μας, και όλα μπαίνουν στην τελική ευθεία.
Πριν αλλάξουν οι ευρωπαϊκές συνθήκες ώστε να ανοίξει το παράθυρο εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, οι δανειστές μας και τα επενδυτικά συμφέροντα που εξαρχής κινούσαν τα νήματα πίσω από τις εξελίξεις στην ελληνική οικονομία, θα διασφαλίσουν δύο πράγματα:
♦ Να περάσει ο έλεγχος των ελληνικών τραπεζών στην τρόικα, ώστε να αλλάξει σιγά - σιγά η μετοχική τους σύνθεση.
♦ Να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες της νέας δανειακής σύμβασης και η συμμετοχή των ιδιωτών στο κούρεμα μέσω του PSI με την προϋπόθεση ότι τα νέα δεδομένα θα διέπονται από το βρετανικό δίκαιο και όχι το ελληνικό, ώστε η χώρα να μην μπορεί σε καμία περίπτωση να έχει περιθώρια ελιγμών και υπαναχωρήσεων (εθνικό κίνημα «δεν πληρώνω»). Και βεβαίως, σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ, οι δανειακές συμβάσεις να παραμείνουν στο ευρωπαϊκό νόμισμα.
Οι εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις δίνουν την εντύπωση ότι οι διεργασίες με την τρόικα σταμάτησαν μέχρι ο Αντώνης Σαμαράς να συνυπογράψει τις εγγυήσεις που ζητούν οι δανειστές. Αυτό είναι εν μέρει αλήθεια και βεβαίως αφορά μόνο την έκτη δόση, η καθυστέρηση της οποίας δεν επιβαρύνει κανέναν άλλον πλην του Δημοσίου και ίσως μισθωτούς και συνταξιούχους.
Τα υπόλοιπα όχι μόνο προχωρούν κανονικά και αβίαστα, αλλά βρίσκονται ένα βήμα πριν από την