17 Νοέμβρη 2011… Δεν μπορώ να «γιορτάσω»… Δεν ξέρω τι να «γιορτάσω»… Οι λέξεις έχουν αποδράσει, οι πράξεις έχουν ξεθωριάσει, οι «ήρωες» έχουν αποκαθηλωθεί… Πόλεμος, Εμφύλιος, χούντα, Πολυτεχνείο… Αίμα χυμένο, αίμα χαμένο… Προσδοκία και διάψευση. Οράματα και συντριβή… Κάποιοι τα είπαν πιο πριν καλύτερα από μας:
Μας παίρνουν τον Κωστή για το στρατοδικείο
Τα δάχτυλά του µπερδεύονται και δένονται στους κόµπους
Δε λέει ακόµα ν’ αποχωριστεί τις δύο κουβέρτες
Δεν το αποφάσισε ακόµα να µας αφήσει τ’ άχερα…
Ενιωσα τη βέρα στο µεσιανό του δάχτυλο
Πρώτη φορά µου παίρνανε
Τόσο χρυσάφι µέσα απ’ τα χέρια…
Αρης Αλεξάνδρου, Ανεπίδοτα γράµµατα 1948
17 Νοέμβρη 2011… Κυβέρνηση εθνική; Υπηρεσιακή; Μεταβατική; Τρικομματική; Κυβέρνηση συναίνεσης; Συνεργασίας; Συνεννόησης; Κυβέρνηση στήριξης; Εκταμίευσης; Δανειοδότησης; Κάτω από το φάσμα μιας επετείου που θα επικύρωνε το τέλος του φασισμού, ακροδεξιοί και «σοσιαλιστές» δίπλα δίπλα στα κυβερνητικά έδρανα. Διώκτες και διωκόμενοι. Θύτες και θύματα. Κυνηγοί και θηράματα. Δεσμοφύλακες και κρατούμενοι… Κάποτε… Τώρα χέρι χέρι… Με τον Καρατζαφέρη…
Βιάστηκες, µητέρα, να πεθάνεις…
Δεν λέω… είχες αρρωστήσει απ’ τον φασισµό…
Κι ήταν λίγο το ψωµί… έλειπα κι εγώ στην εξορία…
Αρης Αλεξάνδρου, Με τι µάτια τώρα πια
17 Νοέμβρη 2011. Τα «παιδιά του Πολυτεχνείου» κόβουν το ρεύμα σε όσους δεν έχουν να