Για παράδειγμα: ένας επιχειρηματίας που θα κάνει μια παραγγελία στο εσωτερικό, δεν θα έχει πίστωση. Θα του ζητούν όλο το ποσό της παραγγελίας εκ των προτέρων. Ήδη υπάρχουν πληροφορίες ότι τα μεγάλα τουριστικά γραφεία του εξωτερικού κλείνοντας συμφωνίες με έλληνες επιχειρηματίες, ζητούν να σημειωθεί ότι σε περίπτωση που αλλάξει νόμισμα η Ελλάδα η μεταξύ τους συναλλαγή θα συνεχίσει να γίνεται σε ευρώ.
Για πρώτη φορά στην ιστορία η κυβέρνηση μιας χώρας που βρίσκεται πλέον σε πτώχευση χορεύει το χορό του Ζαλόγγου με δεμένα τα μάτια. Η κυβέρνηση συνεχίζει τον παραλογισμό της. Τον ίδιο παραλογισμό με τον όποιο πήρε μια πλούσια χώρα και την έβαλε δεμένη χειροπόδαρα στο ΔΝΤ, χωρίς να το συζητήσει με κανέναν και κυρίως με τους πολίτες. Με τον παραλογισμό που άρχισε φέρνει τεχνοκράτες που τάχα θα στήσουν εξ’ αρχής την ελληνική διοίκηση. Μα αν η κυβέρνηση είχε το πολιτικό κύρος να επιβάλει τον Ράιχενμπαχ, γιατί δεν επιβάλει η ίδια τις αλλαγές που θέλει; Με τον ίδιο παραλογισμό που θριαμβολογεί επί των ερειπίων που κάθε φορά η ίδια δημιουργεί.
Και τώρα φτάνει στην αποθέωση του παραλογισμού: την αναγγελία Δημοψηφίσματος! Από μόνη της η ιδέα τινάζει στον αέρα τη χώρα. Πρώτον στο εξωτερικό και κυρίως έναντι των Ευρωπαίων. Επί μήνες βολοδέρνουν για να καταλήξουν σε μια απόφαση για την Ελλάδα. Και έρχεται η ελληνική κυβέρνηση που είχε προσυπογράψει ανεπιφύλακτα να τη θύσει σε αμφισβήτηση.
Αλλά και έναντι των πολιτών στο εσωτερικό. Αφού τους έσυρε στο ΔΝΤ, τους εξόντωσε φορολογικά και ψυχολογικά. Τώρα τους βάζει διαστροφικά διλήμματα. Μόνο οι ακροβατισμοί του πρόθυμου αντιπροέδρου Βαγγέλη Βενιζέλου θα μπορούσαν να φτάσουν τη χώρα να αντιμετωπίζει το ανύπαρκτο δίλλημα: ευρώ ή δραχμή! Φυσικά τέτοιο δίλλημα δεν υπάρχει. Όλοι τάσσονται υπέρ του Ευρώ. Και το ΚΚΕ εναντίον. Καθαρά πράγματα. Τέτοια διλλήματα εξυπηρετούν μόνο απελπισμένους
Για πρώτη φορά στην ιστορία η κυβέρνηση μιας χώρας που βρίσκεται πλέον σε πτώχευση χορεύει το χορό του Ζαλόγγου με δεμένα τα μάτια. Η κυβέρνηση συνεχίζει τον παραλογισμό της. Τον ίδιο παραλογισμό με τον όποιο πήρε μια πλούσια χώρα και την έβαλε δεμένη χειροπόδαρα στο ΔΝΤ, χωρίς να το συζητήσει με κανέναν και κυρίως με τους πολίτες. Με τον παραλογισμό που άρχισε φέρνει τεχνοκράτες που τάχα θα στήσουν εξ’ αρχής την ελληνική διοίκηση. Μα αν η κυβέρνηση είχε το πολιτικό κύρος να επιβάλει τον Ράιχενμπαχ, γιατί δεν επιβάλει η ίδια τις αλλαγές που θέλει; Με τον ίδιο παραλογισμό που θριαμβολογεί επί των ερειπίων που κάθε φορά η ίδια δημιουργεί.
Και τώρα φτάνει στην αποθέωση του παραλογισμού: την αναγγελία Δημοψηφίσματος! Από μόνη της η ιδέα τινάζει στον αέρα τη χώρα. Πρώτον στο εξωτερικό και κυρίως έναντι των Ευρωπαίων. Επί μήνες βολοδέρνουν για να καταλήξουν σε μια απόφαση για την Ελλάδα. Και έρχεται η ελληνική κυβέρνηση που είχε προσυπογράψει ανεπιφύλακτα να τη θύσει σε αμφισβήτηση.
Αλλά και έναντι των πολιτών στο εσωτερικό. Αφού τους έσυρε στο ΔΝΤ, τους εξόντωσε φορολογικά και ψυχολογικά. Τώρα τους βάζει διαστροφικά διλήμματα. Μόνο οι ακροβατισμοί του πρόθυμου αντιπροέδρου Βαγγέλη Βενιζέλου θα μπορούσαν να φτάσουν τη χώρα να αντιμετωπίζει το ανύπαρκτο δίλλημα: ευρώ ή δραχμή! Φυσικά τέτοιο δίλλημα δεν υπάρχει. Όλοι τάσσονται υπέρ του Ευρώ. Και το ΚΚΕ εναντίον. Καθαρά πράγματα. Τέτοια διλλήματα εξυπηρετούν μόνο απελπισμένους