Δεν είμαι φτωχός, δεν είμαι καν στη δηλωμένη μεσαία τάξη, ανήκω στους ελάχιστους εκείνους Ελληνες πολίτες που δήλωσαν για το 2010 εισοδήματα πάνω από 300.000 ευρώ (δεν γνωρίζω τον ακριβή αριθμό, αλλά νομίζω ότι είναι κάτι πάνω από 1.000).
Εδώ θα μου επιτρέψετε να γελάσω! Αν εγώ, που αντλώ το σύνολο των εισοδημάτων μου αποκλειστικά από μισθούς (εξ ου και η πλήρης φορολόγησή τους) της προσωπικής μου εργασίας ως ανώτατο διοικητικό στέλεχος επιχείρησης του ιδιωτικού τομέα (ένας πολύ καλά αμειβόμενος υπάλληλος δηλαδή) ανήκω σε αυτή τη συντριπτική μειοψηφία των Ελλήνων, δεν θα έπρεπε να θεωρώ το εαυτό μου τρομερά πλούσιο;
Σας βεβαιώ ότι δεν τον θεωρώ. Για του λόγου το αληθές επί εισοδημάτων του 2010 ύψους 345.000 ευρώ έχω φορολογηθεί με 121.000 ευρώ από την τακτική φορολογία μου και 14.000 ευρώ από την έκτακτη εισφορά, δηλαδή με σύνολο 135.000 ευρώ(!) ήτοι ποσοστό 40%.
Δεν μπορώ βεβαίως ούτε να κλαφτώ ούτε να βάλω τις φωνές. Κερδίζω από την εξαιρετικά αγχώδη και κουραστική δουλειά μου –και μόνον από αυτή– πολλά χρήματα και βεβαίως πρέπει να καταβάλλω αγόγγυστα τον οβολόν μου για το κράτος, όπως κάνω εδώ και πολλά χρόνια που εισοδηματικά είμαι υψηλά. Και ξαναλέω, δεν παραπονιέμαι.
Δικαιούμαι, όμως, ως ένας από τους υψηλότερα φορολογούμενους Ελληνες, να ρωτήσω τους σεβαστούς ταγούς μας, οποιουδήποτε κόμματος εξουσίας:
Κύριοι, ευχαρίστως να σας πληρώσω και άλλους φόρους, δεν θα το αρνηθώ, αλλά πείτε μου:
- Μπορείτε να μου εξασφαλίσετε έστω και την παραμικρότερη ανταποδοτικότητα για όσα σας πληρώνω;
- Μπορείτε να εξασφαλίσετε ένα πολύ καλό επίπεδο δημόσιας εκπαίδευσης στα παιδιά μου για να τα κρατήσω στην Ελλάδα να σπουδάσουν,
- μπορείτε να μου εξασφαλίσετε οργανωμένες και άρτιες υπηρεσίες δημόσιας υγείας,
- μπορείτε να μου εξασφαλίσετε ασφάλεια όταν περπατώ στους δρόμους, μπορείτε να μου εξασφαλίσετε περισσότερο πράσινο, καλύτερο περιβάλλον, δρόμους χωρίς λακκούβες,