Του Θανάση Νικολαΐδη
ΜΠΑΖΩΣΑΝ ρέματα και το έγκλημα ήταν αστικό,
κοινωνικό και πολιτικό. Έκανε καριέρα ο πολιτικός,
απέκτησε αυθαίρετο ο «αστός» εξ επαρχίας, άδειασαν τα
χωριά και γέμισαν οι πόλεις αυθαίρετα και αταξία.
Παραπήγματα (προς νομιμοποίηση) και κτίσματα χωρίς
πρόβλεψη για δρόμο και περάσματα. Είχε την άδεια ο «ιδιοκτήτης»,
τους λαδωμένους οι πολεοδομίες και οι πόλεις τον κίνδυνο «επί
θύραις».
ΚΑΙ η ευθύνη των πολιτών; Πετάει ο περαστικός το πακέτο στη σχάρα,
δεν δίνει πεντάρα για το φραγμένο φρεάτιο, το μυαλό του δεν πάει στο
κακό. Κι όταν αυτό (το κακό) έρθει απ’ τον ουρανό, τρέχει
αλαφιασμένος. Θυμάται τα φραγμένα φρεάτια και τα μπαζωμένα ρέματα, φωνασκεί, κραυγάζει, καταριέται.
ΕΒΡΕΞΕ ραγδαία (και) η Ρόδος ανοχύρωτη μετράει τις πληγές της. Δεν πήγε το μυαλό μας πως θα’ ταν σαν τις «άλλες» η τουριστική Ρόδος. Παντού τα πάντα. Ελληνικά και αστόχαστα. Και ψάχνουμε