Το κατεξοχήν ορατό χαρακτηριστικό της σύγχρονης φασιστικής ιδεολογίας είναι ο ρατσισμός. Ο ρατσισμός εδραιώνεται σε ένα θεμέλιο αντιλήψεων που χονδρικά μπορούν να ταξινομηθούν ως εξής: 1ον «είμαστε βιολογικά άνισοι», 2ον «διαφέρουμε και για τον λόγο αυτό δεν μπορούμε να συνυπάρχουμε» και 3ον «δεν χωράμε στον ίδιο τόπο μαζί».
Κάπως έτσι θα μπορούσε να οριοθετήσει κανείς το πώς δείχνουν τα πράγματα με τη Χρυσή Αυγή σήμερα. Μπορούμε να ταξινομήσουμε τις αντιδράσεις σε δύο κατηγορίες απέναντι σε αυτήν τη κατάσταση ανάλογα με την πολιτική τους καταβολή. Από τη μία πλευρά, με γνώμονα την αλληλεγγύη, η Αριστερά συγκροτεί το αντιρατσιστικό στρατόπεδο υπεράσπισης των μεταναστών. Η άλλη αντίδραση, σε γενικές γραμμές αυτή του αστικού χώρου, αντιλαμβάνεται ότι η συγκατάβαση απέναντι στον ρατσισμό είναι γέννημα των συνθηκών. Αποτέλεσμα είναι η συνολική μετατόπιση του πολιτικού λόγου προς το δεξιότερο σε μια προσπάθεια κάλυψης του χαμένου πολιτικού χώρου και χρόνου απέναντι στη φασιστική Δεξιά.
Και στις δύο περιπτώσεις, η ατζέντα τίθεται από την Ακροδεξιά και οι υπόλοιποι απλώς τοποθετούνται απέναντί της με τον τρόπο τους. Οι συνέπειες πλέον είναι γνωστές. Από τη μία πλευρά, ο αριστερός βερμπαλισμός υπέρ των μεταναστών συγκινεί ολοένα και λιγότερους, ακόμη