Πόσο όμως κοντή μνήμη μπορούμε να έχουμε για τόσο πρόσφατα γεγονότα; Είναι αλήθεια ότι το μνημόνιο υπήρξε καρπός της επείγουσας ανάγκης να αποφύγει η χώρα τη χρεωκοπία. Φυσικά, θα μπορούσε να είχε προετοιμαστεί πληρέστερα, και μάλιστα πριν πολύ χρόνο. Πάμπολλα από τα μέτρα που προέβλεψε θα έπρεπε να είχαν σχεδιαστεί και εφαρμοστεί χρόνια πριν. Το ασφαλιστικό π.χ., που ούτε ο εκσυγχρονιστής Σημίτης κατάφερε να επιβάλει το 2002. Αν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις είχαν γίνει έγκαιρα και σταδιακά, μάλιστα δε σε περίοδο ανάπτυξης της οικονομίας, τα σταθεροποιητικά μέτρα θα ήταν πολύ λιγότερο βίαια και η προσαρμογή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας περισσότερο ευχερής και αποτελεσματική. Φτάσαμε όμως στα τέλη του 2009 με έλλειμμα 15,5% (όσο και αν έχει αντίθετη άποψη ο κ. Πεπόνης) και χρέος ραγδαία αυξανόμενο και εκτός κάθε ελέγχου, κατάσταση βέβαια για την οποία ευθύνεται κυρίως η κυβέρνηση της ΝΔ, που επιτάθηκε όμως από την αλόγιστη ρητορεία του ΠΑΣΟΚ με το ανεκδιήγητο «λεφτά υπάρχουν».
Επιπλέον, με κάθε αλλαγή κυβέρνησης να αναθεωρεί τα στατιστικά στοιχεία κατά το δοκούν, – και ας μην προσθέσουμε εδώ την λαμπερή ιδέα του δημοψηφίσματος – η Ελλάδα έχασε κάθε αξιοπιστία.
Τι συνέβη λοιπόν στις αρχές του 2010; Τα σημάδια, βέβαια και οι προειδοποιήσεις για επικείμενη στάση πληρωμών της χώρας είχαν εμφανιστεί πολύ πριν. Οι εταίροι μας διεμήνυσαν ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί, γιατί απειλεί επίσης το σύνολο της ευρωζώνης, μας εξήγησαν πόσο πρέπει να μειώσουμε την καταναλωτική μας μανία (ποσοτικοί στόχοι) προκειμένου να γίνουμε βιώσιμη οικονομία, και μας διαβεβαίωσαν ότι θα μας βοηθήσουν με ζεστό χρήμα όσο θα διαρκεί η