«Είδαμε τα τελευταία δυο χρόνια από την πλευρά της προηγούμενης Κυβέρνησης και μάλιστα από το προηγούμενο οικονομικό επιτελείο της Κυβέρνησης απίστευτη αδράνεια και ολιγωρία να καταπιαστεί με τα δύσκολα, να αναμορφώσει το φορολογικό σύστημα, τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, να συλλάβει τη φοροδιαφυγή, να πατάξει το λαθρεμπόριο. Οι ευθύνες είναι τεράστιες και οι επιπτώσεις επίσης τεράστιες. Είχαμε επισημάνει έγκαιρα από τη Βουλή αλλά δεν εισακουστήκαμε. Δυστυχώς...».
Το δεύτερο κρούσμα ήταν πριν κανένα μήνα κατά την έξοδο μου από μια καφετέρια στον Άλιμο. Ήμουν μόνος μου κι ένας παχουλός με ξυρισμένο κεφάλι άρχισε ξαφνικά να με βρίζει άσχημα, διότι «δεν γαμάω τους μασόνους στην τηλεόραση, αλλά επίτηδες λέω μαλακίες για να τους αθωώσω.» Δεν αντέδρασα (τι να του απαντούσα άλλωστε;) θεωρώντας τον συγκεκριμένο άνθρωπο ψυχικά διαταραγμένο.
Το τρίτο κρούσμα το έζησα μόλις χθες στο Ελευθέριος Βενιζέλος, όταν ένας νταβραντωμένος μουστακαλής άρχισε στα ξεκούδουνα να με βρίζει ως «πληρωμένο και λαμόγιο» διότι «δεν λέω για τον Τσοχατζόπουλο». Μ’ αυτόν μάλιστα κοντέψαμε να πλακωθούμε μπροστά σε πλήθος θεατών, καθώς θεώρησα θέμα προσωπικής αξιοπρέπειας να μην παραστήσω τον αδιάφορο στο υβρεολόγιο του, μπροστά σε τόσο κόσμο. Θα τις έτρωγα καθώς ήταν νεότερος, ψηλότερος και πιο γεροδεμένος, αλλά για κάποιο λόγο δεν σήκωσε το χέρι του να με χτυπήσει όταν στο τέλος τον είπα «βλάκα». Το στήσιμο του μου θύμιζε στρατιωτικό, αλλά το λέω χωρίς κανένα στοιχείο. Το ύφος του φώναζε από μακριά «φέρτε-μου-ένα-μετανάστη-νύχτα-στον-Άγιο-Παντελεήμονα-να-του-εξηγήσω-εγώ», αλλά μπορεί και να κάνω λάθος. Όταν τζαρτζαριστήκαμε πάντως, κατάλαβα ότι είχε μεγάλη δύναμη στα