Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ήδη από την αρχή της πανδημίας τόνιζε πως, για να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά ο ιός απαιτείται παγκόσμια συνεργασία μεταξύ των κρατών. Η αλήθεια είναι ότι, αυτό άλλοτε επετεύχθη και άλλοτε πέρασε σε δεύτερη μοίρα έναντι των ειδικότερων προτεραιοτήτων κάθε κράτους. Σήμερα, με τους εμβολιασμούς να έχουν ξεκινήσει, δυστυχώς οι όποιες προσπάθειες φαίνεται να έχουν ατονήσει και να έχουν δώσει τη θέση τους σε έναν ολοένα αυξανόμενο εθνικισμό. Έναν εθνικισμό με διττή έκφανση, καθώς, κάποιες χώρες -όπως η Μ. Βρετανία ή οι ΗΠΑ- πασχίζουν για να εξασφαλίσουν το γρηγορότερο εμβολιασμό των πολιτών τους, ενώ κάποιες άλλες -όπως η Ρωσία ή η Κίνα- ενδιαφέρονται για να αυξήσουν τη
Η έλλειψη παιδείας, οι κοινωνικές ανισότητες στην παροχή ευκαιριών, ο εθνικισμός, οι στοχευμένες δημοσιεύσεις ορισμένων ΜΜΕ, πυροδοτούν συχνά συμπεριφορές που εκφράζονται με την εκδήλωση μίσους και προκατάληψης έναντι αυτών που διαφέρουν στο χρώμα του δέρμα τος, τη θρησκεία ή την καταγωγή.
Ο εφησυχασμός στα ζητήματα της διαφορετικότητας αφήνει παράθυρο εισόδου στο ρατσισμό, τους αποκλεισμούς και τις διακρίσεις. Το διαφορετικό αποτελεί μέρος της πραγματικότητας και η δαιμονοποίησή του επιτρέπει την κάθε μορφής εξουσία να εκφράζεται με αυταρχισμό, αυθαιρεσία και καταστολή.



















