Γράφει ο Γιώργος Ευγενίδης
Αν έβλεπε κάποιος που δεν ήξερε τι είχε συμβεί την αντίδραση του Ταγίπ Ερντογάν μετά το πέρας του δημοψηφίσματος στην Τουρκία, ίσως και να πίστευε πως ο πρόεδρος της γείτονος χώρας είχε καταγάγει κάποια εντυπωσιακή νίκη έναντι των πολιτικών του αντιπάλων, η οποία ενίσχυε σε μεγάλο βαθμό τη νομιμοποίηση των αλλαγών που πρότεινε στο Σύνταγμα της χώρας.
Η αλήθεια είναι όμως πως το εύρος του ενθουσιασμού του Ερντογάν, ορισμένων συνεργατών του και μερίδας των ψηφοφόρων του δεν είναι αντιπροσωπευτικό του τι συνέβη στην κάλπη. Απλώς, με τον τρόπο που έχει μάθει να πορεύεται ο Τούρκος πρόεδρος, δεν έχει άλλο τρόπο αντίδρασης παρά το να κάνει το μαύρο άσπρο και να επιδιώξει τη φυγή
Αν έβλεπε κάποιος που δεν ήξερε τι είχε συμβεί την αντίδραση του Ταγίπ Ερντογάν μετά το πέρας του δημοψηφίσματος στην Τουρκία, ίσως και να πίστευε πως ο πρόεδρος της γείτονος χώρας είχε καταγάγει κάποια εντυπωσιακή νίκη έναντι των πολιτικών του αντιπάλων, η οποία ενίσχυε σε μεγάλο βαθμό τη νομιμοποίηση των αλλαγών που πρότεινε στο Σύνταγμα της χώρας.
Η αλήθεια είναι όμως πως το εύρος του ενθουσιασμού του Ερντογάν, ορισμένων συνεργατών του και μερίδας των ψηφοφόρων του δεν είναι αντιπροσωπευτικό του τι συνέβη στην κάλπη. Απλώς, με τον τρόπο που έχει μάθει να πορεύεται ο Τούρκος πρόεδρος, δεν έχει άλλο τρόπο αντίδρασης παρά το να κάνει το μαύρο άσπρο και να επιδιώξει τη φυγή



















