«ΚΟΙΝΗ ΑΤΖΕΝΤΑ» ΣΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΟΥΒΕΛΗ – ΔΟΥΡΟΥ

Συνάντηση με την περιφερειάρχη Αττικής Ρένα Δούρου είχε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης. Η περιφερειάρχης τον ενημέρωσε για τα προβλήματα και τις προτεραιότητες του επόμενου διαστήματος.
«Η συνάντηση είχε κοινή ατζέντα και υπήρξαν συμπτώσεις για τις προτεραιότητες και τις λύσεις τους», ανέφερε, ενώ ο Φώτης Κουβέλης από την πλευρά του δήλωσε πως έγινε ουσιαστική συζήτηση και υπήρξε ενημέρωση για τα ζητήματα και τα προβλήματα που απασχολούν την περιφέρεια.


«Επεσήμανα ότι είναι αναγκαίο η περιφέρεια να αντιμετωπίσει τα προβλήματα σε μια εποχή, κατά την οποία οι πόροι είναι λιγότεροι και οι ανάγκες της κοινωνίας αυξημένες» είπε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ και εξέφρασε την εκτίμηση ότι η νέα περιφερειακή διοίκηση θα καταβάλει τις προσπάθειες, που πρέπει, για να ανταποκριθεί στα καθήκοντά της.
http://kartesios.com/

Στις τρεις πιο αντιπαθείς κυβερνήσεις του κόσμου η ελληνική

Σύμφωνα με την έρευνα Global States Of Mind, που διενεργεί κάθε χρόνο η εταιρεία Gallup, μόλις το 14% των Ελλήνων αποδέχεται την κυβέρνηση Σαμαρά, ποσοστό που την καθιστά την τρίτη πιο μισητή παγκοσμίως. Πρώτη στη σχετική λίστα είναι η Βοσνία-Ερζεγοβίνη και δεύτερη η Βουλγαρία.
Βάσει των ευρημάτων της ίδιας έρευνας, πάνω από 9 στους δέκα θεωρούν ότι, στην ελληνική κυβέρνηση υπάρχουν φαινόμενα διαφθοράς, «επίδοση» που την κατατάσσει την πρώτη θέση μαζί με τη Βοσνία.
Η λίστα με τις 12 πιο αντιδημοφιλείς κυβερνήσεις:
1: Βοσνία- Ερζεγοβίνη
2: Βουλγαρία
3: Ελλάδα
4: Τσεχία
5: Μολδαβία
6: Πακιστάν
7: Περού
8: Ρουμανία
9: Κόστα Ρίκα
10: Τζαμάικα
11: Πορτογαλία
12: Ισπανία
http://www.matrix24.gr/

Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα πληρώσουν πρώτοι φέτος το κοστος για να μένουμε στο ευρώ

Μεγάλες ανατροπές στους μισθούς του Δημόσιου τομέα αναμένεται να επιχειρήσει τους επόμενους μήνες η κυβέρνηση με βασικό στοχο την καλυψη του κόστους παραμονής στο ευρώ!   Πληροφορίες αναφέρουν ότι για να βρεθούν τα χρήματα μελέτουνται αρχικά  μειώσεις από 2% έως 12% για περισσότερους από 600.000 δημοσίους υπαλλήλους ενώ ο βασικός μισθός θα πέσει στα 680 ευρώ. Ο υπάλληλος υποχρεωτικής εκπαίδευσης που θα διορίζεται, θα αμείβεται με 680 ευρώ το μήνα, από τα 780 ευρώ που έπαιρνε σήμερα. Κάτι που αντιστοιχεί στον κατώτατο μισθό του ιδιωτικού τομέα (586 ευρώ), καθώς στις επιχειρήσεις δεν έχουν καταργηθεί στα δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα και το επίδομα της καλοκαιρινής άδειας. Η δεύτερη αλλαγή στο μισθολόγιο του δημοσίου είναι να αυξηθεί η διαφορά αποδοχών ανάμεσα στους απόφοιτους Λυκείου και τους υπαλλήλους πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στις διοικητικές θέσεις, αλλά και σε καθηγητές, πανεπιστημιακούς, δάσκαλους και γιατρούς του ΕΣΥ, κάτι που αποτελεί οδηγία της Τρόικα. Για αυτό το λόγο, στο νέο ενιαίο μισθολόγιο θα προβλέπεται και μια πέμπτη κατηγορία προσωπικού, για κατόχους μεταπτυχιακών τίτλων σπουδών και ειδικών γνώσεων. Σύμφωνα με το «Βήμα», η κατηγορία αυτή θα είναι πέραν της σημερινής κατάταξης των εργαζομένων σε υποχρεωτικής εκπαίδευσης, δευτεροβάθμιας, τεχνολογικής εκπαίδευσης και πανεπιστημιακής. Σε αυτή την κατηγορία προβλέπονται αυξημένες αμοιβές ανάλογα με τη θέση που θα τοποθετούνται. Ανάμεσα στα δεκάδες σενάρια που έχουν επεξεργαστεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Χρήστος Σταϊκούρας, το επικρατέστερο σύμφωνα με την εφημερίδα, το οποίο έχει την έγκριση των δανειστών, προβλέπει: Μείωση βασικού μισθού για τους εργαζόμενους υποχρεωτικής εκπαίδευσης στα 680 ευρώ. Αυτόματα συμπαρασύρονται προς τα κάτω και οι αμοιβές των εργαζομένων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στα 748 ευρώ τον μήνα από 858 σήμερα. Για τους υπαλλήλους τεχνολογικής εκπαίδευσης οι μειώσεις θα είναι της τάξεως του 4%, δηλαδή ο μισθός μειώνεται στα 996 ευρώ (από 1.037 σήμερα). Για τους υπαλλήλους πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, μείωση 2%, ο νέος μισθός διαμορφώνεται στα 1.070 ευρώ (από 1.092 σήμερα). Προβλέπεται ειδικό μισθολόγιο για δάσκαλους και καθηγητές.http://papaioannou-giannis.net/

Σαμαράς: Δεν υφίσταται νέο μνημόνιο, νέο πρόγραμμα και νέα μέτρα

Γράφει ο Ιωάννης Μαρτέλλος 

Στη «μαύρη τρύπα» του δικού της σχεδίου για πρόωρη έξοδο από το μνημόνιο και αποχώρηση του ΔΝΤ, έπεσε η κυβέρνηση που διαπίστωσε ότι οι αγορές ήταν πολύ σκληρές, αναγκάζοντας τον Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά να αλλάξει τακτική αλλά όχι και στρατηγική. 

Η άρνηση των αγορών και των θεσμικών εταίρων να δεχθούν το ελληνικό σχέδιο και να υπαγορεύσουν στην ελληνική κυβέρνηση την πιστοληπτική γραμμή υποστήριξης που επί της ουσίας είναι ένα μνημόνιο light, το οποίο θα παρακολουθεί και το ΔΝΤ, που προφανώς δεν αποχωρεί από την Ελλάδα και άρα από την Ε.Ε. στην παρούσα φάση, επέφερε καίριο πολιτικό πλήγμα στον κυβερνητικό συνασπισμό, παραδοχή που γίνεται και στον στενό πυρήνα της κυβέρνησης και πλέον αναζητούνται κινήσεις για να αλλάξει η αρνητική εικόνα στην κοινωνία. 

Ο πρωθυπουργός που αναγνωρίζει το πρόβλημα που δημιουργήθηκε στην κοινωνική βάση, θεωρεί διαχειρίσιμη την κατάσταση και τονίζει ότι από εδώ και μπρος στόχος της κυβέρνησης είναι η ανακούφιση των πολιτών με «όπλο» τις θετικές επιδόσεις, όπως λέει, της οικονομίας. 

Αυτό όμως που τον απασχολεί είναι να πεισθεί η κοινή γνώμη ότι δεν υφίσταται νέο μνημόνιο, νέο πρόγραμμα και άρα και νέα δημοσιονομικά μέτρα και θα δοθεί μάχη, επικοινωνιακή και πολιτική, να περάσει η άποψη πως θα υπάρξουν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. 

Ώσπου όμως να περάσει η κυβερνητική επιχειρηματολογία  στην κοινωνία ότι δεν θα υπάρξει νέο πρόγραμμα και πρόκειται για «δίχτυ ασφαλείας» θα απαιτηθεί  μεγάλη προσπάθεια, όπως παραδέχονται και κορυφαίοι παράγοντες της ΝΔ. 

«Σηκώσαμε για μια ακόμη φορά ψηλά τον πήχη και περάσαμε από κάτω. Καλλιεργήσαμε προσδοκίες και διαψευσθήκαμε…» τονίζουν μεταξύ άλλων διάφορα κεντρικά στελέχη της κυβέρνησης που είναι πολύ επιφυλακτικοί για τον σχεδιασμό του Μεγάρου Μαξίμου. 

Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση θα επιχειρήσει επικοινωνιακή αντεπίθεση να πείσει ότι δεν θα υπάρξει νέο μνημόνιο, στα υψηλά κλιμάκια επικρατεί επιφυλακτικότητα αν θα βελτιωθεί το κλίμα. Και αυτό διότι, όπως αναφέρουν αρκετοί βουλευτές, «η ζημιά που έχει γίνει είναι πάρα πολύ μεγάλη».

http://newpost.gr/

ΞΑΝΘΗ ΚΑΙ ΕΛΛΑΣ

Μήνυμα ενότητας για την άμυνα της Περιφέρειας κατά του Κέντρου

 Η Ξάνθη πρόσφατα εόρτασε με μεγαλοπρέπεια την 95^η Επέτειο της απελευθέρωσης της από τα στρατεύματα των Συμμάχων του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου την 4.Οκτ 1919 και την τελική της ένταξη εις την ελληνική επικράτεια δια της συνθήκης του Νεϊγύ. Βάσει της συνθήκης η Ξάνθη κατελήφθη, τον μήνα Μάϊο του 1920, από την 9^η Ελληνική Μεραρχία και κατέστη τμήμα του Ελληνικού Κράτους.

Η ιστορία της Ξάνθης αντικατοπτρίζει ακριβώς την ελληνική ιστορία. Υπάρχουν περίοδοι μεγάλης δόξης και περίοδοι καταπτώσεως. Τα Άβδηρα ιδρύθηκαν το 650 π.Χ. ως αποικία της ιωνικής πόλεως των Κλαζομενών, καταστράφηκαν όμως από βαρβαρικά φύλα και επανιδρύθηκαν το 545 π.Χ και πάλιν με την βοήθεια των Ιώνων.

Τα Άβδηρα, εις την περιοχή του σημερινού Νομού της Ξάνθης, απετέλεσαν ένα από τα κέντρα της μεγάλης Ιωνικής Φιλοσοφικής Σχολής, εκπρόσωποι της οποίας, ως ο Λεύκιππος, ο Ανακρέων, ο Πρωταγόρας, ο Ανάξαρχος, ο Δημόκριτος, ο Εκαταίος και πολλοί άλλοι αναγνωρίζονται μέχρι σήμερον ως πρωτοπόροι  της φιλοσοφίας και  τα έργα των διδάσκονται εις όλο τον κόσμο. Το 376 π.Χ. τα Άβδηρα κατεστράφησαν και πάλιν από τους βαρβάρους και έκτοτε περιέπεσε ολόκληρος η περιοχή εις αφάνεια, κυρίως διότι κατέστη τμήμα μεγάλων πολιτικών ενώσεων και Κρατών, ως ήσαν το Κράτος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, το Βυζάντιο και, τέλος, η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κατά την διάρκεια του Βυζαντίου η Ξάνθη πλέον, απετέλεσε σπουδαίο προμαχώνα της Κωνσταντινουπόλεως, της Πρωτευούσης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας αλλά και της Θράκης . Οι επιδρομείς, είτε προήρχοντο από βορρά, είτε από την θάλασσα,  έπρεπε να περάσουν δια της Θράκης, δια να βαδίσουν προς την Κωνσταντινούπολη, ή, τουλάχιστον δεν μπορούσαν να αγνοήσουν την Θράκη εις τα νώτα των.

Η σημερινή Ξάνθη ανεδείχθη και πάλιν εις την ιστορία κατά τα τέλη του 18^ου αιώνα. Πρόκειται  για μία πόλη εις τις όχθες του ποταμού Κόσυνθου, η οποία απέκτησε γρήγορα φήμη και πλούτο χάρις της εργατικότητας των κατοίκων και της άριστης ποιότητας των καπνών της, ως ένα από τα πρώτα σε προηγούμενες εποχές  εξαγωγικά προϊόντα της Εθνικής Οικονομίας. Συγχρόνως η Ξάνθη έγινε αντικείμενο φυλετικού ανταγωνισμού Ελλήνων και Βουλγάρων. Η περίοδος αυτή υπήρξε πολύ σκληρή για την Ξάνθη μας και για ολόκληρη την Θράκη. Το ελληνικό στοιχείο της περιοχής μας υπέστη διώξεις και αντιμετώπισε πολλούς κινδύνους. Αντιστάθηκε όμως και τελικώς πέτυχε την ένωση της Θράκης  με την Μητέρα Ελλάδα.  Μόλις δύο χρόνια αργότερα έγινε αποδέκτης μεγάλου αριθμού προσφύγων από την Μ.Ασία και τον Πόντο, οι οποίοι και αυτοί με την εργατικότητά τους συνέβαλαν σημαντικά εις την οικονομική ανάπτυξη της περιοχής.

Καίτοι όλη η περιοχή της Βορειοανατολικής Ελλάδος επί δεκαετίες είχε παραμεληθεί και εγκαταλειφθεί  τελείως από το Κράτος των Αθηνών, η συνεισφορά της Ξάνθης και της Θράκης γενικότερα εις την Εθνική Οικονομία παρέμεινε σημαντική. Το εξαγωγικό της εμπόριο πριν την σημερινή κρίση ήταν  ανεπτυγμένο, αν και μέχρι τώρα περιορίζεται, κυρίως, εις τα αγροτικά προϊόντα. Πρέπει όμως να παραδεχθούμε, ότι έχουν δοθεί  σημαντικά ποσά για την βιομηχανική ανάπτυξη και της Ξάνθης αλλά και της Θράκης γενικότερα. Δυστυχώς το Κράτος των Αθηνών φρόντισε να τα δώσει σε «ημέτερους» του  Αθηναϊκού Κατεστημένου, οι οποίοι φρόντισαν από τα διατεθέντα μέσα  π.χ. δάνεια να γίνουν και βίλες και καταθέσεις εις την Ελβετία.

Παρά το γεγονός αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι η Ξάνθη, όπως και άλλες επαρχίες της Βορείου Ελλάδος, παραγκωνίζονται και σήμερα από το Κέντρο. Η σοβαρότερη συνέπεια του παραγκωνισμού αυτού είναι η σταδιακή μείωση, λόγω αποδημίας, του γηγενούς πληθυσμού της Θράκης. Τούτο οφείλεται εις την οικονομική απραξία του θρακικού διαμερίσματος. Αυτό αποτελεί μεγάλη και επικίνδυνη παράλειψη του Κέντρου, διότι η Θράκη έχει γίνει «πέρασμα» παντοειδών λαθρομεταναστών, οι οποίοι αλλοιώνουν την εθνική σύνθεση του πληθυσμού της. Ουδείς Θρακιώτης παραγνωρίζει το γεγονός, ότι τελευταία εντείνονται οι δήθεν «αλυτρωτικές»  τάσεις των διαφόρων γειτόνων. Το Κράτος των Αθηνών κάνει μεγάλο λάθος αν υποτιμά τις τάσεις αυτές, ή αν  αναγνωρίζει ότι για την ούτως δημιουργημένη κατάσταση δεν έχει ευθύνες.  Το πρόβλημα είναι τεράστιο, και  θα επανέλθομε.

Εν όψει της καταστάσεως αυτής και των προσεχών βουλευτικών εκλογών όλοι οι Θρακιώτες ψηφοφόροι και υποψήφιοι, νικητές και ηττημένοι, ο λαός όλος πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις των και αναλάβουν από κοινού πρωτοβουλίες ολοκληρωτικής απεξάρτησης της Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, της Θρακικής Κοινωνίας από τα δεσμά του Κέντρου. Η Ξάνθη και η Θράκη μας πρέπει να γίνουν το ΕΦΑΛΤΗΡΙΟ μιας πανεθνικής σταυροφορίας υπέρ  της άμυνας της Περιφέρειας, την οποία τόσο παραγνωρίζει το φαύλο Κράτος των Αθηνών. Ο αγώνας πρέπει να συσπειρώσει όλες τις πολιτικές και πνευματικές δυνάμεις, ανεξαρτήτου κομματικής τοποθετήσεως. Είναι αγώνας εθνικός και δημοκρατικός. Γνωρίζουμε όλοι οι Θρακιώτες, ότι εις τον αγώνα αυτό θα συμπράξει και το τμήμα της μουσουλμανικής μειονότητας που δεν είναι  και δεν πρέπει να είναι υποχείριο του τουρκικού Προξενείου, το οποίον επιδιώκει να μεταβάλει την Θράκη σε τουρκική Ανατολία, όπως έγινε με το βόρειο τμήμα της Κύπρου, παρά τις αντιδράσεις των Τουρκοκυπρίων. Αυτοί τώρα φυλακίζονται και διώκονται από τον Ντερβίς Έρογλου με την βοήθεια  40.000 Τούρκων στρατιωτών….!

Γεώργιος Εμ.Δημητράκης

Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος διαμένει εις την Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στη Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά στην Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας.

Πλησιάζουμε στο τέλος της Ευρωζώνης

Στην ευρωζώνη πληθαίνουν τα συμπτώματα της κρίσης. Σχεδόν παντού καταγράφεται επιβράδυνση της ανάπτυξης, ενώ παράλληλα αυξάνεται η ανεργία. Στις χώρες-κλειδιά, Γαλλία και Ιταλία, οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις παραμένουν ζητούμενο, με συνέπεια η ανταγωνιστικότητά τους να βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα. Πολλοί ειδικοί κάνουν ήδη λόγο για την «ευρωκρίση II». Άλλοι «βλέπουν» να κινδυνεύει η ίδια η ύπαρξη της ευρωζώνης.
Αμερικανοί, Γάλλοι και Ιταλοί αποδίδουν την ευθύνη για την αρνητική αυτή εξέλιξη στον γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος αρνείται επίμονα να χρηματοδοτήσει με νέα χρέη πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων.
Μάλιστα, ένας δημοσιογράφος του Der Spiegel υποστηρίζει ότι αμερικανοί τραπεζίτες χαρακτηρίζουν «πράξη οικονομικής τρομοκρατίας» την προσήλωση του Σόιμπλε στα μηδενικά δημοσιονομικά ελλείμματα και στον ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Και όχι μόνο.
Οι εν λόγω τραπεζικοί κύκλοι φέρονται να συγκρίνουν την εμμονή του γερμανού υπουργού στην πολιτική της λιτότητας με τις ιδεολογικές αγκυλώσεις του ρεπουμπλικανικού Tea-Party, το οποίο επιδεικνύει στο Κογκρέσο έναν άνευ προηγουμένου σεχταρισμό. Στην πραγματικότητα, οι κατηγορίες αυτές είναι αφελείς.
Ποιος σοβαρός αμερικανός οικονομολόγος ή τραπεζίτης μπορεί να πιστεύει ότι η διάθεση μερικών δισεκατομμυρίων ευρώ για να «μπαλωθούν» οι γερμανικοί αυτοκινητόδρομοι και για να επιδιορθωθούν οι (εν μέρει άθλιες) γερμανικές σχολικές τουαλέτες ή για να ενισχυθεί η γερμανική προσχολική εκπαίδευση, θα μπορούσε στα αλήθεια να δώσει ώθηση στην οικονομική ανάπτυξη της Ευρώπης;
Το νομισματικό σύστημα της ευρωζώνης βρίσκεται σε βαθιά δομική κρίση
Κακά τα ψέματα.Το ζήτημα δεν είναι πλέον η οικονομική συγκυρία ή μερικές ποσοστιαίες μονάδες στον ρυθμό ανάπτυξης της μίας ή της άλλης χώρας της ευρωζώνης. Ακόμη και ο πιο ένθερμος οπαδός του κοινού νομίσματος θα πρέπει, στο μεταξύ, να έχει αντιληφθεί ότι το νομισματικό σύστημα της ευρωζώνης βρίσκεται σε μια βαθιά δομική κρίση. Και αυτό από την ημέρα που γεννήθηκε το ευρώ.
Όταν κυρίαρχα εθνικά κράτη μοιράζονται ένα κοινό νόμισμα και ταυτόχρονα επιμένουν να έχουν τη δική τους, αυτόνομη δημοσιονομική, οικονομική και κοινωνική πολιτική, τότε αρκεί μια απλή οικονομική ανάλυση για να διαπιστώσει κανείς ότι το σύστημα αυτό παρουσιάζει τάσεις κατάρρευσης. Είναι σαφές ότι η επιμονή σε μια κυρίαρχη δημοσιονομική και οικονομική πολιτική έχει ως συνέπεια την ασύμμετρη διαμόρφωση της ανταγωνιστικότητας στις χώρες που μοιράζονται το κοινό νόμισμα.
Οι ανισορροπίες αυτές εντείνονται διαρκώς, καθώς σε έναν κοινό νομισματικό χώρο δεν υπάρχουν οι μηχανισμοί εξισορρόπησης που προσφέρουν τα εργαλεία της διαμόρφωσης συναλλαγματικών ισοτιμιών. Με λίγα λόγια, χώρες με χαμηλή ανταγωνιστικότητα δεν διαθέτουν πλέον το εργαλείο της υποτίμησης του εθνικού τους νομίσματος.
Τραγική φυσιογνωμία σε αυτό το παιγνίδι, ο Μάριο Ντράγκι. Ο πρόεδρος της ΕΚΤ καλείται να τετραγωνίσει τον κύκλο, κάνοντας χρήση των εργαλείων της νομισματικής πολιτικής. Ο ευρωπαίος κεντρικός τραπεζίτης πρέπει να δαμάσει τις φυγόκεντρες δυνάμεις, στις οποίες είναι εκτεθειμένο το ευρώ. Πρέπει να ανοίξει τις κάνουλες του χρήματος για να μην στεγνώσει το πληγωμένο τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης. Προχώρησε στον μηδενισμό του βασικού επιτοκίου, με την ελπίδα το φθηνό χρήμα να συμβάλει στην αναθέρμανση της ευρωπαϊκής οικονομίας, όπως υποστήριζε ένα μέρος του πολιτικού κόσμου. Πριν από δύο χρόνια, ήταν ο Ντράγκι εκείνος που με τη δέσμευσή του να κάνει τα πάντα για τη διάσωση του ευρώ, έβαλε τέλος στις πιέσεις προς το κοινό νόμισμα. Η δέσμευσή του καθησύχασε τις αγορές. Οι αποδόσεις των ομολόγων των προβληματικών χωρών της ευρωζώνης μειώθηκαν τότε, ωστόσο η κρίση δεν τερματίστηκε οριστικά.
Τώρα ο Ντράγκι καλείται να παίξει το τελευταίο του χαρτί, εφαρμόζοντας το πρόγραμμα αγοράς τιτλοποιημένων δανείων, καλυμμένων ομολόγων κλπ, με την ελπίδα να ενισχύσει την ρευστότητα και να αντιμετωπίσει τις αποπληθωριστικές πιέσεις στην ευρωζώνη. Αλλά και ο ίδιος γνωρίζει ότι με τον τρόπο αυτόν δεν αντιμετωπίζονται τα αίτια της κρίσης. Δεν αποκαθίσταται έτσι η χαμηλή ανταγωνιστικότητα και δεν γίνονται ελκυστικότερες για τους επενδυτές οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Για την έξοδο από την κρίση απαιτούνται διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, μείωση της γραφειοκρατίας και επενδύσεις στο πεδίο των υποδομών. Το επανέλαβε πολλές φορές τους τελευταίους δύο μήνες ο επικεφαλής της ΕΚΤ, καλώντας τις χώρες-μέλη της ευρωζώνης να δραστηριοποιηθούν στην κατεύθυνση αυτή. Η ανταπόκριση που βρήκε από τα εθνικά κράτη είναι μικρή.
Στη Γερμανία, πολλοί οικονομολόγοι δεν διστάζουν να του επιρρίψουν ανοιχτά πως με την πολιτική της ποσοτικής χαλάρωσης που ακολουθεί, «χαλαρώνει» τον μεταρρυθμιστικό ζήλο των χωρών της ευρωζώνης. Αυτή είναι η μισή αλήθεια. Στην πραγματικότητα, ο Ντράγκι πιέζεται από τις πολιτικές ηγεσίες των εθνικών κρατών και από τις κεφαλαιαγορές. Ο πρόεδρος της ΕΚΤ αναγκάζεται να υιοθετήσει μια πολιτική έκτακτης ανάγκης προκειμένου να καθυστερήσει την εμφάνιση των συνεπειών της ευρωκρίσης. Όταν καταστεί πλέον σαφές πως ακόμη και το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων από την ΕΚΤ δεν έχει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, όταν το δεύτερο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους αποδειχθεί αναπότρεπτο, τότε θα συνειδητοποιήσουν και οι τελευταίοι πολιτικοί ηγέτες της ευρωζώνης πως η νομισματική πολιτική δεν μπορεί εσαεί να υποκαθιστά την οικονομική και μεταρρυθμιστική πολιτική. Χωρίς την δραστηριοποίηση των χωρών-μελών, ο Μάριο Ντράγκι και η νομισματική του πολιτική δεν μπορούν να σώσουν το ευρώ.
 http://pitsirikidotnet.gr/

ΕΙΔΟΠΟΙΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΕΝΦΙΑ ΣΕ… 6000 ΝΕΚΡΟΥΣ!

Απίστευτο κι όμως ελληνικό! Πάνω από 6.000 νεκροί συμπολίτες μας αναμένεται να “πληρώσουν” τον Ενιαίο Φόρο Ιδιοκτησίας ακινήτων αφού είχαν κάνει το λάθος να είναι ιδιοκτήτες ακινήτων όσο βρίσκονταν εν ζωή.
Το αλαλούμ με τα… μεταθανάτια ειδοποιήτηρια έχει οδηγήσει τους κληρονόμους στις εφορίες οι οποίες καλούνται να λύσουν το γόρδιο δεσμό.
Όπως γράφει η «Καθημερινή της Κυριακής», οι συγγενείς των αποθανόντων αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να ακολουθήσουν – πολλοί από αυτούς για δεύτερη φορά – όλη τη διαδικασία που προβλέπει ο νόμος για τη δήλωση ενός θανάτου στο μητρώο της εφορίας, προκειμένου, στη συνέχεια, να αιτηθούν και τη διαγραφή του φόρου, η οποία τους έχει ήδη καταλογιστεί.

Μάλιστα, υπάρχουν περιπτώσεις που το ίδιο ακίνητο έχει φορολογηθεί δύο φορές με ΕΝΦΙΑ, καθώς ο φόρος έχει καταλογιστεί: α) Και στο όνομα του κληρονόμου (δεδομένου ότι τα ακίνητα έχουν περιέλθει στη δική του μερίδα) β) και στο όνομα του εκλιπόντος (για την καταβολή του φόρου του οποίου είναι υπεύθυνοι, βάσει του νόμου και πάλι οι κληρονόμοι).

http://kartesios.com/

Μυστικές διαπραγματεύσεις Γερμανίας - Γαλλίας βλέπει το Spiegel

Η Γερμανία και η Γαλλία διαπραγματεύονται μυστικά μια συμφωνία η οποία θα επιτρέψει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εγκρίνει το σχέδιο προϋπολογισμού του Παρισιού για το 2015, παρά το γεγονός ότι παραβιάζει τις πρότερες δεσμεύσεις της γαλλικής κυβέρνησης για τη μείωση του δημοσίου ελλείμματος, γράφει το γερμανικό ειδησεογραφικό περιοδικό Der Spiegel.

Οι δύο κυβερνήσεις εργάζονται πάνω σε γραπτή συμφωνία, με βάση την οποία η Γαλλία θα παρουσιάσει στην Κομισιόν έναν λεπτομερή οδικό χάρτη για την μείωση του δημοσίου ελλείμματός της και την προώθηση διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, ανέφερε το περιοδικό, χωρίς να κατονομάσει τις πηγές του.

Σε αντάλλαγμα η Γερμανία θα παραβλέψει την επανειλημμένη αθέτηση της υπόσχεσης του Παρισιού να μειώσει το δημοσιονομικό έλλειμμα κάτω από 3% του γαλλικού ΑΕΠ, όπως ορίζει το Σύμφωνο Σταθερότητας της Ε.Ε., και θα αντιταχθεί στην υπαγωγή της Γαλλίας στη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος για να της επιβληθούν κυρώσεις, κάτι που θα μπορούσε να προτείνει η Κομισιόν.

Κίνδυνος για «καμπάνα» στο Παρίσι από την Κομισιόν

Η Γαλλία παρουσίασε την περασμένη Τετάρτη το αμφιλεγόμενο σχέδιο προϋπολογισμού της και το έστειλε στις Βρυξέλλες. Κινδυνεύει να γίνει η πρώτη χώρα μέλος της Ευρωζώνης το σχέδιο του προϋπολογισμού της οποίας θα απορριφθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή που διαθέτει πλέον ενισχυμένες εξουσίες, ενώ το Παρίσι θα μπορούσε να βρεθεί επίσης αντιμέτωπο με πρόστιμα.

Το Βερολίνο, παρά την σθεναρή επιμονή του στην δημοσιονομική πειθαρχία, δεν θέλει να προκαλέσει μια ανοικτή σύγκρουση ανάμεσα στις δύο σημαντικότερες οικονομίες της Ευρώπης, συνέχισε το Spiegel.

Υψηλόβαθμο στέλεχος της γερμανικής κυβέρνησης φέρεται να δήλωσε ότι η επίσημη απόρριψη του γαλλικού σχεδίου προϋπολογισμού από την Κομισιόν «θα μπορούσε να προκαλέσει τεράστιο πλήγμα στις γερμανογαλλικές σχέσεις».

Ταυτόχρονα οι αυξανόμενες ενδείξεις αποτελμάτωσης της οικονομίας στην Ευρωζώνη εντείνουν τις πιέσεις που δέχεται η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ να υιοθετήσει μια λιγότερο αδιάλλακτη στάση.

Ωστόσο, Γερμανοί πολιτικοί τονίζουν δημόσια ότι δεν επαφίεται στις δύο κυβερνήσεις να καταλήξουν σε μια συμφωνία υποκαθιστώντας την Κομισιόν. «Το σχέδιο προϋπολογισμού της Γαλλίας βρίσκεται στα χέρια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής», είπε εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών της Γερμανίας. «Αυτή πρέπει να το εκτιμήσει και να λάβει μια απόφαση».

Η γαλλική κυβέρνηση απέφυγε να σχολιάσει το δημοσίευμα.

Σε μια κοινή συνέντευξη Τύπου που είχαν παραχωρήσει νωρίτερα αυτήν την εβδομάδα στο Βερολίνο, οι υπουργοί Εξωτερικών των δύο χωρών είχαν πει ότι δεν υφίσταται καμιά συμφωνία ανάμεσα στη Γαλλία και στη Γερμανία για το ενδεχόμενο η Επιτροπή να απορρίψει το σχέδιο προϋπολογισμού της γαλλικής κυβέρνησης.

Η Γαλλία επιχειρηματολογεί ότι η επιβολή μέτρων λιτότητας θα ήταν ένα αντιπαραγωγικό μέτρο, με δεδομένη τον ασθενικό ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας της, ενώ εκτιμά πως θα χρειαστεί ακόμη δύο χρόνια για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του δημοσιονομικού της ελλείμματος.

Ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Λοράν Φαμπιούς επισήμανε εξάλλου την εβδομάδα που πέρασε ότι το δομικό δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας του θα μειωθεί το επόμενο έτος στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων 14 ετών, καλώντας έμμεσα την Επιτροπή να συνεκτιμήσει αυτό το στοιχείο.
http://www.voria.gr/

Χαρδούβελης: Δεν παίρνουμε διαζύγιο με το ΔΝΤ, αλλάζει η σχέση μας

Αλλαγή της σχέσης με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και όχι «διαζύγιο» είναι ο στόχος της Ελλάδας σύμφωνα με τον Γκίκα Χαρδούβελη, ο οποίος χαρακτήρισε ως άριστες τις σχέσεις του τόσο με τον Αντώνη Σαμαρά, όσο και με τον Γιάννη Στουρνάρα.


«Δεν πρόκειται για διαζύγιο. Το ονομάζω αλλαγή σχέσης. Το ΔΝΤ θα είναι δίπλα μας ως παρατηρητής , χωρίς ενδελεχή ελεγκτική ιδιότητα», ανέφερε συγκεκριμένα ο υπουργός Οικονομικών σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Real News, ενώ αναφερόμενος στην άνοδο των spreads, πρόσθεσε ότι «ανέβηκαν παντού και πολύ περισσότερο στην Ελλάδα. Οι λόγοι είναι ευρωπαϊκοί , αλλά και ελληνικοί. Η Ελλάδα βρίσκεται ένα βήμα πριν το τέλος του προγράμματος οικονομικής προσαρμογής και αυτό αποτελεί πηγή αβεβαιότητας για το τι έπεται στη συνέχεια, δηλαδή ποια θα θα είναι η μελλοντική μας σχέση με τους μέχρι σήμερα επίσημους δανειστές μας. Η αβεβαιότητα αυτή έγινε έκδηλη. Η αγορά θα ανακάμψει όταν τα αίτια της αβεβαιότητας εκλείψουν».

Σε ό,τι αφορά τη σχέση του με τον πρωθυπουργό, ο κ. Χαρδούβελης τη χαρακτήρισε ουσιαστική, αποτελεσματική και εξαιρετική, ενώ για εκείνη με τον κ. Στουρνάρα ανέφερε ότι είναι «πολύ παλαιά και σταθερή. Εκτιμώ την προσπάθεια που έκανε για να μην εκτροχιαστεί δημοσιονομικά η χώρα. Τώρα πρέπει να δουλέψουμε όλοι μαζί, ώστε μαζί με τους δημοσιονομικούς στόχους να πετύχουμε και κάτι παραπάνω. Να βελτιώσουμε μαζί τις συνθήκες ζωής των Ελλήνων».
 http://www.iefimerida.gr/

Aγγελοπούλου: Θα ψήφιζα για να έρθει το καινούριο

«Είμαι απέναντι στο πολιτικό σύστημα» δηλώνει η Γιάννα Αγγελοπούλου. Αποκαλύπτει ότι παρακολουθεί με ενδιαφέρον τον ΣΥΡΙΖΑ και δηλώνει ότι ευχαρίστως θα ψήφιζε ένα κόμμα που φέρνει μια «νέα αντίληψη» για τα πράγματα.
Σε συνέντευξή στην Καθημερινή της Κυριακής, η κ. Αγγελοπούλου αναφερόμενη στην Προεδρία της Δημοκρατίας λέει: «Δεν υπάρχει περίπτωση ούτε μία στο εκατομμύριο να μου το ζητήσουν. Θα ήταν σουρεαλιστικό αν το έκαναν. Το σύστημα σκέπτεται και χειρίζεται τα πράγματα τελείως διαφορετικά από τη δική μου αντίληψη-γι' αυτό λέω ότι είμαι απέναντί τους».
Η Γιάννα Αγγελοπούλου λέει ότι ψάχνει το καινούργιο στην πολιτική, τονίζοντας ότι παρακολουθεί με ενδιαφέρον τον ΣΥΡΙΖΑ. «Μ' αρέσει κάθε τι που είναι νέο. Όταν κοιτάς το παλιό και δεν σου αρέσει, οι επιθυμίες σου σε σπρώχνουν εκ των πραγμάτων προς το νέο».
Και συνεχίζει, λέγοντας: «Στον Τσίπρα βλέπω έναν νέο άνθρωπο που μιλά με τρόπο ο οποίος προσπαθεί να προσεγγίσει αυτό που εγώ λέω το "αντισύστημα"».
Η Γιάννα Αγγελοπούλου ανέφερε ακόμα: «Πολιτεύθηκα με τη ΝΔ, αλλά ποτέ δεν ήμουν εγκλωβισμένη στο κόμμα. Η διαδρομή μου συντίθεται από πολλές μικρές αντιδράσεις έως και μικρές επαναστάσεις. Η νοοτροπία can do ήταν μια τέτοια μικρή επανάσταση: κυβέρνηση, αντιπολίτευση και κόσμος, όλοι μαζί σε μια κοινή προσπάθεια για τους Αγώνες. Εγραψα το βιβλίο, όταν ήλθε η κρίση, όχι για να κάνω μπεστ-σέλερ (που το έκανα, βέβαια) αλλά γιατί ήθελα να μιλήσω γι' αυτήν τη χώρα στους έξω. Να τους πω ότι οι Έλληνες, που σήμερα όλοι τους θεωρούν υπεύθυνους για την κατάσταση της χώρας τους, είναι κάτι καλύτερο από αυτό που νομίζετε εσείς οι έξω. Δεν έχει την ευθύνη ο Ελληνας για την κρίση, που εν πολλοίς άδικα χτύπησε τη χώρα. Την έχουν εκείνοι που ηγήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια».
H κυρία Αγγελοπούλου άφησε και αιχμές για τους πολιτικούς χειρισμούς μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. «Με τους Ολυμπιακούς η Ελλάδα άνοιξε μια πόρτα στον κόσμο, σε έναν κόσμο με ισχυρότερα κράτη στα οποία είπε ότι μπορεί να είναι το ίδιο καλή με αυτά, αν όχι καλύτερη. Πάλι η Ελλάδα, όμως, αυτή την πόρτα την έκλεισε. Αν άξιζε τον κόπο; Νομίζω ότι θα άξιζε τον κόπο αν αυτή η τεράστια επένδυση είχε υποστηριχθεί, με τον τρόπο που πρέπει να υποστηρίζεται κάθε επένδυση. Οι Ολυμπιακοί ήταν επίτευγμα των Ελλήνων κυρίως, χωρίς τη συμμετοχή των πολλών τέτοιων διαστάσεων διοργανώσεις δεν βγαίνουν (...) Κάναμε μια τεράστια επένδυση, λαμβάνοντας υπ' όψιν τους όρους της αγοράς, μετρώντας τις προσδοκίες και υπολογίζοντας το κέρδος, και την επομένη την πετάξαμε λες και δεν τη χρειαζόμασταν! Και δεν μιλώ για λεφτά, εννοώ το know-how. (...) Για την αποτυχία αυτή, εγώ δεν θα ρίξω τις ευθύνες στον κόσμο. Θα πάω σε εκείνους που ηγούνται της χώρας από το 2004 μέχρι τώρα», δήλωσε.
http://www.matrix24.gr/

Το τέλος των προσδοκιών με νέου τύπου Μνημόνιο

Προ των πυλών βρίσκεται το νέου τύπου Μνημόνιο, με το οποίο οι Ευρωπαίοι εταίροι μας και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) θέλουν να δεσμεύσουν τη χώρα μας για μια διετία (και βλέπουμε...). Οι τεχνοκράτες του Βερολίνου, των Βρυξελλών, της Φρανκφούρτης και της Ουάσινγκτον εργάζονται πυρετωδώς για να ράψουν -στα δικά τους μέτρα, και όχι στα μέτρα της Αθήνας- το κοστούμι της νέας συμφωνίας, η οποία θα προβλέπει την ένταξη της Ελλάδας σε πρόγραμμα προληπτικής στήριξης, με αντάλλαγμα την υλοποίηση νέων επώδυνων δεσμεύσεων. Στόχος είναι οι δεσμεύσεις αυτές να εμφανιστεί ότι προτείνονται από την κυβέρνηση, στο πλαίσιο ενός «Εθνικού» Σχεδίου Ανάπτυξης, για να αμβλυνθούν οι πολιτικές και κοινωνικές αντιδράσεις.
Ηδη προχθές ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς παραδέχθηκε ευθέως ότι η φόρμουλα της προληπτικής γραμμής στήριξης βρίσκεται στο τραπέζι των συζητήσεων με τους δανειστές μας και φρόντισε να δικαιολογήσει τη λύση αυτή, λέγοντας ότι «θα προστάτευε τη χώρα μας από πιθανές αναταράξεις στις αγορές, και μάλιστα σε μια στιγμή όπου η παγκόσμια οικονομία δείχνει σημάδια κάμψης». Επιπλέον, ο κ. Σαμαράς τόνισε ότι «η Ελλάδα θα συνεχίσει τον δρόμο των μεταρρυθμίσεων και της δημοσιονομικής εξυγίανσης» και ότι «προχωράμε να ρυθμίσουμε όλες τις λεπτομέρειες της επόμενης μέρας» σε «συνεχή διάλογο με τους εταίρους και δανειστές μας».

Η δήλωση αυτή ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις υποδείξεις του Eurogroup της περασμένης Δευτέρας και της ετήσιας συνόδου του ΔΝΤ. Είχε προηγηθεί το μεγάλο στραπάτσο που επιφύλαξαν οι αγορές στις πρώιμες φιλοδοξίες του Μεγάρου Μαξίμου για επίσπευση της αποχώρησης του ΔΝΤ και ταχύτερη έξοδο από το Μνημόνιο. Από την περασμένη Τρίτη έως και την Πέμπτη οι αποδόσεις του δεκαετούς ελληνικού ομολόγου «κάλπασαν» έως και πάνω από το 9%, επίπεδα απαγορευτικά για δανεισμό, και το Χρηματιστήριο κατακρημνίστηκε. Κατόπιν αυτού, η Αθήνα υποχρεώθηκε σε πλήρη αναδίπλωση και εμφανίζεται πλέον πρόθυμη να λάβει το «μαξιλάρι ασφαλείας» από τους δανειστές της, αλλά και να επιταχύνει την εφαρμογή των μνημονιακών δεσμεύσεών της.

Διαρκής εποπτεία: Η προσφυγή στη στήριξη του ESM συνεπάγεται αυτόματα στενή επιτήρηση, καθώς ο Μηχανισμός Σταθερότητας απαιτεί την υπογραφή Μνημονίου για να δανείσει οποιοδήποτε ποσό, ακόμη και υπό καθεστώς προληπτικής γραμμής στήριξης. Σημαίνει υποχρέωση για υλοποίηση μεταρρυθμίσεων, μηχανισμό αυτόματης διόρθωσης πιθανών αποκλίσεων από τους δημοσιονομικούς στόχους και προληπτική εποπτεία του εθνικού Προϋπολογισμού, που θα ελέγχεται και από το Δημοσιονομικό Συμβούλιο, όπου θα μετέχουν Ευρωπαίοι τεχνοκράτες. Ρόλο συμβούλου στα προγράμματα του ευρωμηχανισμού μπορεί να έχει και το ΔΝΤ, το οποίο σε κάθε περίπτωση δεν πρόκειται να αποχωρήσει πλήρως από την Ελλάδα, όπως τόνισε στο πρωτοσέλιδο δημοσίευμά της η «δημοκρατία» την περασμένη Τρίτη. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώθηκε την Παρασκευή από έκθεση της Credit Suisse, που ανέφερε ότι «τελικά και το ΔΝΤ θα παραμείνει στην Ελλάδα, ενδεχομένως με κάποια προσαρμογή του προγράμματος στους όρους και στα χαρακτηριστικά του».

Χρηματοδοτικές ανάγκες: Με τον «βομβαρδισμό» των ελληνικών ομολόγων και των μετοχών την περασμένη εβδομάδα, οι επενδυτές έδειξαν ότι δεν νοείται έξοδος της χώρας μας για δανεισμό στις αγορές χωρίς ευρωπαϊκή «ομπρέλα» προστασίας, την ώρα που η Ελλάδα χρειάζεται κοντά στα 30 δισ. ευρώ τη διετία 2015-2016 για να καλύψει τις χρηματοδοτικές ανάγκες της και ήλπιζε να αντλήσει μεγάλο μέρος του ποσού αυτού από τις αγορές. Σύμφωνα με ανάλυση της Credit Suisse, μετά τις τελευταίες εξελίξεις τα 30 δισ. ευρώ μπορεί να βρεθούν: (α) από τα 12 δισ. ευρώ που εκκρεμεί να δώσει το ΔΝΤ, (β) τα 9 δισ. ευρώ που αναμένονται από τις αποκρατικοποιήσεις και την επιστροφή κερδών των ευρωπαϊκών κεντρικών τραπεζών από ελληνικά ομόλογα, (γ) από το αποθεματικό του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) και τις αγορές θα πρέπει να αντληθούν συνολικά άλλα 9 δισ. ευρώ. Ωστόσο, το «μαξιλαράκι» του ΤΧΣ, που φθάνει τα 11 δισ. ευρώ, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για άλλον σκοπό πέραν της ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών χωρίς την έγκριση των Ευρωπαίων. Επιπλέον, όπως ξεκαθάρισε ο επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινκ την περασμένη Δευτέρα, τα αποτελέσματα των stress tests της ΕΚΤ που ανακοινώνονται την ερχόμενη Κυριακή δεν αρκούν για να ξεκαθαρίσει αν οι εγχώριες τράπεζες θα χρειαστούν το αποθεματικό ή μέρος του, αλλά θα πρέπει να περάσουν άλλοι έξι-εννιά μήνες. Η Αθήνα, λοιπόν, πρακτικά δεν μπορεί να «ποντάρει» στο «μαξιλαράκι» για να κλείσει άμεσα τρύπες ή να μειώσει ισόποσα το χρέος της από τώρα.

Τα μεγάλα λάθη της κυβέρνησης

Η ρητορική της άμεσης πλήρους αποδέσμευσης από τα Μνημόνια και του τέλους της τρόικας γύρισε μπούμερανγκ για την Ελλάδα, καθώς αποδοκιμάστηκε με τον πιο σκληρό τρόπο τόσο από τους δανειστές μας όσο και από τις αγορές. Η κυβέρνηση εμφανίστηκε βέβαιη ότι θα καλύψει τις χρηματοδοτικές ανάγκες της επόμενης διετίας κατά ένα μεγάλο μέρος από τις αγορές, χωρίς να χρειαστεί οποιουδήποτε είδους νέο δανεισμό. Ωστόσο, δεν υπολόγισε τρεις παράγοντες: (α) τις παρενέργειες της πολιτικής αβεβαιότητας που προκαλεί το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών εάν δεν εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή, (β) το γεγονός ότι η τελευταία αξιολόγηση της τρόικας βρίσκεται σε εξέλιξη και οι πιστωτές μας δεν θα επιτρέψουν να κλείσει προτού υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει, (γ) το ευμετάβλητο διεθνές οικονομικό περιβάλλον, το οποίο παρουσιάζει επιδείνωση το τελευταίο διάστημα.

Τα λάθη της ελληνικής πλευράς είχαν ξεκινήσει, όμως, πολύ νωρίτερα. Η εμμονή στην εφαρμογή του Ενιαίου Φόρου Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝΦΙΑ), που αποδείχθηκε ότι φτιάχτηκε στο πόδι από τον τέως υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα και τον στενό συνεργάτη του Νίκο Καραβίτη, τίναξε στον αέρα τον προγραμματισμό για τα έσοδα του φετινού Προϋπολογισμού, προκάλεσε κοινωνική αναταραχή, δικαίωσε τις αντιρρήσεις της τρόικας και έβαλε τη χώρα στον τοίχο από την αρχή κιόλας του τρέχοντος ελέγχου από τους επικεφαλής της τριμερούς. Οι τροϊκανοί διαπίστωσαν χαλάρωση στην εφαρμογή των υπεσχημένων και δεν άργησαν να δείξουν κόκκινη κάρτα, για να επανέλθουν δριμύτεροι και αγριότεροι στις αρχές Νοεμβρίου.
http://www.dimokratianews.gr/

Πώς μας βλέπουν στην Ευρώπη

Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκα στο Λονδίνο για να παρουσιάσω το βιβλίο μου «The Thirteenth Labour of Hercules» (μπορείτε να βρείτε εδώ το podcast από τη σχετική εκδήλωση στο London School of Economics). Έτσι, είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω μέσα από τα μάτια των Βρετανών -πολιτικών, δημοσιογράφων, αναλυτών, επενδυτών- την επιστροφή της Ελλάδας στο κάδρο της διεθνούς ανησυχίας, με τη θεαματική κατάρρευση του σχεδίου της κυβέρνησης για «καθαρή» έξοδο από το μνημόνιο.

Η αποτροπή του Grexit και η νηνεμία στις σχέσεις της Αθήνας με τους επίσημους πιστωτές της τα τελευταία δύο χρόνια δημιούργησε μία ψευδαίσθηση στο εξωτερικό -τουλάχιστον μεταξύ εκείνων που δεν παρακολουθούσαν στενά τις εγχώριες εξελίξεις- ότι το ελληνικό πρόβλημα είχε λυθεί. Τις τελευταίες μέρες, με το χρηματιστήριο να βουτά στο κενό και τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων να εκσφενδονίζονται εκτός της σφαίρας της βιωσιμότητας, άρχισαν εκ νέου οι συζητήσεις για την ελληνική εκκρεμότητα: για τον τεράστιο αριθμό των ανέργων και των φτωχών, για τις χρηματοδοτικές ανάγκες του Δημοσίου στο προσεχές μέλλον, για τις προοπτικές πρόωρων εκλογών, τις πιθανότητες νίκης του ΣΥΡΙΖΑ και τους πιθανότερους κυβερνητικούς του εταίρους.

Το κλίμα εντός των οποίων γίνονται αυτές οι συζητήσεις στην Ευρώπη είναι κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικό. Η γερμανική οικονομία κρυολόγησε και οι ηγέτες της Ευρωζώνης λογομαχούν στο χείλος του αποπληθωρισμού. Ο Μάριο Ντράγκι πρέπει να κάνει ακροβατικά υψηλού κινδύνου κάθε φορά που επιχειρεί να χρησιμοποιήσει νέα εργαλεία νομισματικής τόνωσης. Η αίσθηση για το OMT (το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων της ΕΚΤ, η ανακοίνωση και μόνο του οποίου το 2012 έπεισε τις αγορές ότι δεν θα υπήρχε άλλη αναδιάρθρωση χρέους εντός της Ευρωζώνης) είναι ότι είτε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο θα το περιορίσει δραστικά, είτε -αν το εγκρίνει- το γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο να θέσει βέτο στη συμμετοχή της Bundesbank.

Η κυβέρνηση, ενδεχομένως θύμα της δικής της ρητορικής περί success story, και αναζητώντας μία διέξοδο από το αφήγημα της παρακμής και της διαφαινόμενης εκλογικής ήττας, επιχείρησε μία μονομερή επιστροφή στην κανονικότητα. Αλλά η κανονικότητα -όπως και η ανάπτυξη- δεν έρχεται με λόγια, λεονταρισμούς και κούφιες υποσχέσεις. Προκύπτει -ιδιαίτερα σε μία χώρα που η αξιοπιστία της έχει πληγεί τόσο βαριά τα τελευταία χρόνια- από σκληρή, επίμονη δουλειά στην υπηρεσία ξεκάθαρων στόχων, αδιαφορία για το πολιτικό κόστος και στενή συνεννόηση με τους διεθνείς μας εταίρους. Η κυβέρνηση Σαμαρά τους τελευταίους μήνες, από τις ευρωεκλογές και μετά, έχει επιδείξει μηδενική ανοχή στις μεταρρυθμίσεις, σηματοδοτεί ότι επιδιώκει ελάφρυνση του χρέους και παράλληλα ότι το χρέος είναι βιώσιμο, ενώ, στην προσπάθειά της να ανακόψει την προέλαση του ΣΥΡΙΖΑ, προχώρησε σε ένα επικοινωνιακό άλμα στο κενό με την έξοδο από το μνημόνιο, που είχε το καθ’ όλα προβλέψιμο αποτέλεσμα να σπάσει τα μούτρα της.

Το πλήγμα που υπέστη η κυβέρνηση τις προηγούμενες μέρες, ωστόσο, δεν θα έπρεπε να προκαλεί χαρά στην Κουμουνδούρου. Η μεγαλύτερη πηγή ανησυχίας για το μεσοπρόθεσμο μέλλον της Ελλάδας, που μου εξέφρασαν συνομιλητές με εντελώς διαφορετικές οπτικές στο Λονδίνο, ήταν το τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ αν κερδίσει τις επόμενες εκλογές: με ποιον θα κυβερνήσει, αν θα συγκρουστεί με τους Ευρωπαίους, πώς θα διατηρήσει τα πλεονάσματα, τι είδους επιτήρηση θα δεχθεί, τι μεταρρυθμίσεις υπέρ των επενδύσεων και της ανάπτυξης θα προωθήσει. Οι αγορές, που έδειξαν τα δόντια τους την περασμένη εβδομάδα στον Σαμαρά, θα φανούν ακόμα περισσότερο αμείλικτες αν ο Τσίπρας επιβεβαιώσει τους φόβους ότι θα οδηγήσει την Αθήνα σε ρήξη με τους δανειστές της. Και εξίσου σκληροί θα είναι και οι Έλληνες ψηφοφόροι, που θέλουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να φύγουν, αλλά γνωρίζουν ότι έχουν γίνει σημαντικά βήματα στον δρόμο προς την κανονικότητα, και δεν επιθυμούν επ’ ουδενί την επιστροφή στις μαύρες μέρες του 2012.

http://www.protagon.gr/

Αυγή: Ψώνιο, καβαλημένος και αλαζόνας ο Θεοδωράκης

Σφοδρή επίθεση κατά του Σταύρου Θεοδωράκη εξαπέλυσε η εφημερίδα «Αυγή» με άρθρο του Γιώργου Αναδρανιστάκη που φέρει τον τίτλο «Οι γενναίοι του Σταύρου Μπρανκαλεόνε».

Ο αρθρογράφος χαρακτηρίζει τον αρχηγό του «Ποταμιού», «ψώνιο» «καβαλημένο», «αλαζόνα» και «Δελαπατρίδη με σακίδιο». («Ο Αρμάνδος Δελαπατρίδης ήταν υπάλληλος συμβολαιογραφείου από τη Μυτιλήνη, που ήρθε στην Αθήνα το 1925 και έγινε διάσημος εκφωνώντας πολιτικούς λόγους ανεβασμένος σε σκαμνί», ενημερώνει ο αρθρογράφος).

Το άρθρο έρχεται να αναζωπυρώσει την κόντρα του κ. Θεοδωράκη με το ΣΥΡΙΖΑ, που ξεκίνησε αφότου ο αρχηγός του «Ποταμιού» χαρακτήρισε ντροπή για την Αριστερά τη συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και ανέβαλε και τελικά ματαίωσε την προγραμματισμένη του συνάντηση με τον Αλέξη Τσίπρα, για να ακολουθήσει «πόλεμος» ανακοινώσεων μεταξύ των δύο κομμάτων.

Ακολουθεί το επίμαχο άρθρο του Γιώργου Αναδρανιστάκη..

«Μέχρι τώρα νόμιζα ότι επανάσταση είναι να τα βάζεις με τον βασιλιά της Γαλλίας, με τον τσάρο της Ρωσίας, να παίρνεις τους συντρόφους σου και να πολεμάς στα βουνά της Βολιβίας με τον στρατό και την CIA και άλλα παρόμοια. Α πα πα, αυτά είναι περσινά ξινά σταφύλια, παρωχημένες πρακτικές, παρωχημένων χρόνων. Στις μέρες μας, επανάσταση είναι να αφήνεις τη μεταμεσονύχτια εκπομπή σου του Μega, να εγκαταλείπεις το πολυτελές εστιατόριό σου, να μαζεύεις τους φίλους και να φτιάχνεις ένα κόμμα θερμοκηπίου, προστατευμένο και παραχαϊδεμένο. Και να μας απειλείς ότι αν δεν σου δώσουμε 5% ή 10%, θα σηκωθείς και θα φύγεις.

Το μεγάλο μειονέκτημα του Θεοδωράκη είναι η καταφανέστατη αλαζονεία του. Τον βλέπεις και λες να ένα ψώνιο, ένας καβαλημένος, ένας Δελαπατρίδης με σακίδιο (Αρμάνδος Δελαπατρίδης, υπάλληλος συμβολαιογραφείου από τη Μυτιλήνη, που ήρθε στην Αθήνα το 1925 και έγινε διάσημος εκφωνώντας πολιτικούς λόγους ανεβασμένος σε σκαμνί). Η αλαζονεία είναι η αδυναμία του Σταύρου, είναι όμως και η δύναμή του, φαντάζει ως ο ιδανικός ηγέτης για χιλιάδες ανθρώπους που όταν μεγαλώσουν θέλουν να γίνουν Σταύροι και Σταυρούλες. Αυτή είναι η κρίσιμη μάζα που δίνει πολιτικό οξυγόνο στο Ποτάμι, ο Σταύρος το λέει "ριζοσπαστικό Κέντρο", άλλοι το λένε "εξτρεμιστικό Κέντρο". Εντάξει, δεν θα τα χαλάσουμε στο όνομα.

Δείτε τα σάιτ, τα μπλογκ, τα τουίτερ και τα φέισμπουκ και θα καταλάβετε τι εννοούμε όταν ομιλούμε για "εξτρεμιστικό Κέντρο". Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που για κάποιον απροσδιόριστο λόγο θεωρούν ότι είναι έξυπνοι, διορατικοί, επιτυχημένοι, όμορφοι, μορφωμένοι, ξέρουν ποια είναι τα καλύτερα μπαρ, τα καλύτερα εστιατόρια, οι καλύτερες παραστάσεις, οι καλύτεροι δίσκοι. Ορδές φανατικών που νομίζουν ότι έχουν πιάσει τον Πάπα από τους αναπαραγωγικούς αδένες και ως εκ τούτου περιφρονούν όλους όσοι δεν είναι σαν αυτούς. Ξορκίζουν οτιδήποτε λαϊκό, μαζικό, συλλογικό και ομνύουν στη μεταφυσική δύναμη του ατόμου -μεικτά ραμφάκια, χωρίς τις γνώσεις του Ράμφου-, έχοντας ως πρότυπο μια κοινωνία εκλεκτών, που θα αποτελείται από τους ίδιους, του φίλους τους και τους φίλους των φίλων τους.

Αυτός είναι, Σταύρο μου, ο στρατός σου. Δυστυχώς για σένα, διότι με κάτι τέτοιους χειμερινά ανάκτορα δεν πρόκειται να δεις, το πολύ - πολύ να φτάσεις μέχρι τη Βαλαωρίτου για έναν στρέτο».
http://www.newsbeast.gr/

Δημοσκόπηση ΠαΜακ: 7,5 μονάδες μπροστά ο ΣΥΡΙΖΑ, τρίτο το Ποτάμι

Τρίτο κόμμα είναι το Ποτάμι και ακολουθεί η Χρυσή Αυγή με το ΠΑΣΟΚ να βρίσκεται στο 4%. Εκτός Βουλής Ανεξάρτητοι Έλληνες με 2,5% και ΔΗΜΑΡ με το ισχνό 0,5%.

Ακολουθούν αναλυτικά μετά από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ:

- Το Ποτάμι με 7,5%,

- Χρυσή Αυγή με 6,5%,

- ΚΚΕ με 5,5%,

- ΠΑΣΟΚ/Ελιά με 4%,

- ΑΝΕΛ με 2,5%,

- ΛΑΟΣ με 1,5%

- ΔΗΜΑΡ με 0,5%.

Όλα τα ευρήματα:

© Παρέχεται από: News247.gr

Την ίδια στιγμή, δημοσκόπηση της Καπα Research δίνει προβάδισμα, με 3,9% στον ΣΥΡΙΖΑ έναντι της ΝΔ.

Στη δημοσκόπηση που δημοσιεύεται στο Βήμα της Κυριακής ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνει το 27,4 των ερωτηθέντων έναντι 23,5 της ΝΔ, η ΧΑ 6,4, το ΠΑΣΟΚ 5,8, το ΠΟΤΑΜΙ, 5,6, το ΚΚΕ 5,3, οι ΑΝΕΛ 3,8, ο ΛΑΟΣ 1,6 και η ΔΗΜΑΡ 1,1%.

Σύμφωνα επίσης με την Καπα Research, ο Αντώνης Σαμαράς προηγείται του Αλέξη Τσίπρα, στο ερώτημα για το ποιός είναι καταλληλότερος για Πρωθυπουργός, συγκεντρώνοντας το 42,5% έναντι 36,1% του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ.

http://www.msn.com/

Νέα συνιστώστα στον ΣΥΡΙΖΑ: Οι 20 δήμαρχοι της «Ριζοσπαστικής Αυτοδιοικητικής Πρωτοβουλίας» (διακήρυξη)

“Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τη χειρότερη κοινωνική, οικονομική και θεσμική κρίση της μεταπολιτευτικής της, τουλάχιστον, ιστορίας. Οι μνημονιακές πολιτικές έχουν ισοπεδώσει την κοινωνία και την Αυτοδιοίκηση” ανεφέρει σε ανακοίνωσή της η Ριζοσπαστική Αυτοδιοικητική Πρωτοβουλία, στην οποία συμμετέχουν 20 δήμαρχοι του ΣΥΡΙΖΑ.

Προσθέτουν:

«Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, οι αλλεπάλληλες συγκυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έβαλαν την Τοπική Αυτοδιοίκηση στο στόχαστρο δύο αλληλένδετων πολικά σχεδιασμών, το «Καλλικράτη» και των Μνημονίων, με αποτέλεσμα να έχει υποστεί βαρύτατα πλήγματα τόσο ως προς την οικονομική της αυτοτέλεια και υλική / έμψυχη υπόσταση, όσο και ως προς την ίδια τη δημοκρατική της λειτουργία και την αυτοδιοικητική της ουσία:

• κατάρρευση και της στοιχειώδους ακόμα λειτουργίας πολλών δήμων, περικοπές των ΚΑΠ που ξεπερνούν το 60%,
• κινητικότητα, δήθεν “αξιολόγηση” και “επανέλεγχος” των συμβάσεων εργασίας και μαζική κατάργηση / συγχώνευση δομών που οδηγούν στην ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών των ΟΤΑ και “γεμίζουν” τη δεξαμενή των απολύσεων.

Είναι ολοφάνερη η αποτυχία του κυβερνητικού «success story», τη στιγμή που στην πραγματικότητα οι δήμοι αδυνατούν να επιτελέσουν και τη στοιχειώδη αναπτυξιακή λειτουργία, αποστερημένοι πλήρως από αναπτυξιακούς πόρους (το ΠΔΕ για τους δήμους και η ΣΑΤΑ, από 1,2 δις. Ευρώ το 2009, εξανεμίστηκε σε μόλις 180 εκ. ευρώ το 2014), χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες σχεδιασμού και προγραμματισμού και με το βρόγχο του “Παρατηρητηρίου Οικονομικής Αυτοτέλειας” και των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών να ακυρώνει κάθε περιθώριο αυτόνομης δράσης.

Η στοχοποίηση του κοινωνικού κράτους και της έννοιας της αλληλεγγύης, η μετατροπή ακόμα και της περιβαλλοντικής πολιτικής σε «μπίζνα», η αποστέρηση των τοπικών κοινωνιών από θεμελιώδη αναπτυξιακά εργαλεία, αλλά και από ανεκτίμητα κοινωνικά αγαθά, όπως η ενέργεια, ο αιγιαλός, οι υποδομές, το νερό κ.λπ., αποτελούν θεμελιώδεις επιδιώξεις της κυβερνητικής μνημονικής ατζέντας στο χώρο της Αυτοδιοίκησης, Κυβερνητικές πολιτικές που παραβιάζουν συστηματικά το Σύνταγμα και επιδιώκουν την ισοπέδωση των κοινωνικών αντιστάσεων.

Γι’ αυτό άλλωστε διώκονται οι 5 Δήμαρχοι, που εντελώς “τυχαία”  ανήκουν στον αντιμνημονιακό, αντικυβερνητικό χώρο, γι’ αυτό συκοφαντείται κάθε προσπάθεια κοινωνικής αντίστασης.

Οι επιδιώξεις αυτές διευκολύνθηκαν από το ασφυκτικό θεσμικό πλαίσιο που δημιούργησαν οι αντιδημοκρατικές «απορυθμίσεις» στον χώρο της Αυτοδιοίκησης, η πολυνομία, η γραφειοκρατία, η συγκεντρωτική λειτουργία και η ακραία αντιδημοκρατική διαδικασία συγκρότησης των οργάνων σε ΠΕΔ και ΚΕΔΕ.

Αυτή η πραγματικότητα καταδεικνύει και τις πολιτικές προτεραιότητες στη νέα περίοδο της Αυτοδιοίκησης.

Τα νέα συλλογικά όργανα καλούνται :

• Να αποφύγουν τα λάθη, τις παραλείψεις, αλλά και τις σκοπιμότητες και πολιτικές επιλογές που χαρακτήρισαν την προηγούμενη θητεία και οδήγησαν την Αυτοδιοίκηση αμαχητί, στην απαξίωση, στον οικονομικό μαρασμό και στη διάλυση.
• Να συγκρουστούν με τις ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζουν οι μνημονιακές κυβερνήσεις.
• Να υπερασπιστούν την κοινωνία απέναντι στην ανθρωπιστική καταστροφή και να διασφαλίσουν τα δημόσια αγαθά και το δημόσιο χώρο από τη fast track εκποίηση, όπως αυτή μεθοδεύεται με χαρακτηριστικό τρόπο στο χώρο της Αυτοδιοίκησης με τα “ερωτηματολόγια” και τις “αναπτυξιακές συμβουλές” του κ. Φούχτελ.
• Να ασκήσουν και να υπερασπιστούν με κάθε μέσο το αυτοδιοικητικό κεκτημένο και τα συνταγματικά δικαιώματα της Τ.Α. που παραβιάζονται (πόροι, διοικητική αυτοτέλεια, άσκηση δημοσιονομικής πολιτικής κ.λπ.) και περιστέλλονται διαρκώς.

Προγραμματικοί άξονες

Στη βάση αυτή, άξονες ενός μίνιμουμ ρεαλιστικού και διεκδικητικού προγράμματος για τη συγκρότηση μιας νέας πλειοψηφίας στα συλλογικά όργανα της πρωτοβάθμιας Αυτοδιοίκησης, μπορεί να είναι:

• Η υπεράσπιση του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα των υπηρεσιών της Αυτοδιοίκησης απέναντι στις πιέσεις, άμεσες και έμμεσες, για ιδιωτικοποίηση και υπερφορολόγηση των πολιτών.
• Η διαχείριση απορριμμάτων και στερεών αποβλήτων μέσα από ένα εθνικό και περιφερειακό σχεδιασμό, με αποκέντρωση των δραστηριοτήτων, κοινωνικό έλεγχο και δημόσιο χαρακτήρα, με προτεραιότητα τη μείωση των απορριμμάτων και τη διαλογή στην πηγή, στον αντίποδα των φαραωνικών έργων και των μονάδων επεξεργασίας σύμμεικτων απορριμμάτων με ΣΔΠ, που θα οδηγήσουν σε οικονομική επιβάρυνση, στην υπερφορολόγηση των πολιτών και σε συνεχή κοινοτικά πρόστιμα.
• Η διεκδίκηση της άμεσης απόδοσης των συνταγματικά και νομοθετικά κατοχυρωμένων πόρων και της αντικειμενικής και αναλογικής κατανομής τους, σε μια πορεία αύξησης και σύγκλισης τους με τον μ.ο της Ευρωζώνης σε σχέση με το ΑΕΠ.
• Η μετατροπή του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων σε επενδυτική τράπεζα της Αυτοδιοίκησης.
• Η κατάρτιση διακριτού επιχειρησιακού προγράμματος για τους δήμους στο νέο ΕΣΠΑ, με κύριες κατευθύνσεις την αποτροπή της κοινωνικής καταστροφής και την εκπόνηση ολοκληρωμένων τοπικών αναπτυξιακών σχεδίων.
• Η κατάργηση του Παρατηρητηρίου και η απλοποίηση των πολλαπλών ελέγχων ώστε να διασφαλίζεται ο έλεγχος νομιμότητας και όχι η «νομιμοποίηση» σε αντισυνταγματικούς ελέγχους σκοπιμότητας.
• Η διασφάλιση πλήρων ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων σε όλους τους εργαζόμενους στους δήμους.
• Η θεσμοθέτηση διαδικασιών συμμετοχής και συναπόφασης με τους πολίτες στο πλαίσιο ενός δημοκρατικού αναπτυξιακού προγραμματισμού σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο.

Μια τέτοια προγραμματική πλειοψηφία μπορεί να ανοίξει μια ουσιαστική δημοκρατική συζήτηση στους θεσμούς και στην κοινωνία για ένα άλλο νομοθετικό πλαίσιο σε αντικατάσταση του «Καλλικράτη», με την καθιέρωση της απλής αναλογικής, την ανατροπή του δημαρχοκεντρικού μοντέλου διοίκησης, την ουσιαστική αποκέντρωση, με συμμετοχικό προϋπολογισμό και δομές αντιπροσωπευτικής και άμεσης δημοκρατίας και για τη δημιουργία νέων σύγχρονων οργανισμών, με σταθερές, πλήρους απασχόλησης θέσεις εργασίας, με την κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας.

Η ουσιαστική υλοποίηση όλων των παραπάνω στόχων προϋποθέτει την οικοδόμηση ενός κοινωνικού μετώπου αντίστασης, αλληλεγγύης και ανατροπής των μνημονιακών δεσμεύσεων από τη Αυτοδιοίκηση, τους εργαζόμενους και τις τοπικές κοινωνίες, διαδικασία που περνά μέσα και από την ανατροπή των παγιωμένων φιλοκυβερνητικών συσχετισμών στα συλλογικά όργανα της Αυτοδιοίκησης.

ΑΙΓΑΛΕΩ           ΜΠΙΡΜΠΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ       ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΑΝΩΓΕΙΩΝ        ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ

ΒΥΡΩΝΑ            ΚΑΤΩΠΟΔΗΣ ΑΚΗΣ

ΔΙΡΦΥΩΝ-ΜΕΣΣΑΠΙΩΝ   ΨΑΘΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΥ        ΚΑΦΑΤΣΑΚΗ ΤΙΝΑ

ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ    ΚΟΝΤΟΣΤΑΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ-ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ     ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

ΚΕΡΚΥΡΑΣ         ΝΙΚΟΛΟΥΖΟΣ ΚΩΣΤΑΣ

ΛΑΡΙΣΑΙΩΝ        ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

ΛΕΒΑΔΕΩΝ        ΠΟΥΛΟΥ ΓΙΩΤΑ

ΛΕΥΚΑΔΑΣ         ΔΡΑΚΟΝΤΑΕΙΔΗΣ ΚΩΣΤΑΣ

ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ     ΓΚΟΤΣΗΣ ΗΡΑΚΛΗΣ

ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ      ΛΑΓΟΥΔΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΣΚΥΡΟΥ            ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΜΙΛΤΟΣ

ΣΦΑΚΙΩΝ          ΠΟΛΑΚΗΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΤΥΡΝΑΒΟΥ        ΣΑΡΧΩΣΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ-ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ    ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΡΗΣ

ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ     ΡΟΥΣΟΣ ΣΙΜΟΣ

ΓΑΥΔΟΥ              ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΚΕΛΛΥ

http://www.rizopoulospost.com/

«ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ»

Ήταν τριάντα τρία χρόνια πριν- 18 Οκτώβρη 1981- όταν η εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, με το ιστορικό 48,07% των ψήφων σηματοδοτούσε μια νέα σελίδα στην ιστορία της χώρας. Στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης του, το Νοέμβριο του 1981, ο Ανδρέας Παπανδρέου θα περιέγραφε την Αλλαγή ως «όραμα και πορεία», με στόχο την εθνική ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία και την κοινωνική δικαιοσύνη. 

 Στη διάρκεια τεσσάρων δεκαετιών, η διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ συνδέθηκε με ορισμένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της Μεταπολιτευτικής Ελλάδας, επιτεύγματα που έχουν ως κοινό παρονομαστή την ενσωμάτωση. 

 Κατά την πρώιμη, θα λέγαμε, περίοδο της Μεταπολίτευσης ο στόχος της ενσωμάτωσης αφορούσε την πολιτική, κοινωνική και οικονομική αποκατάσταση όσων είχαν περιθωριοποιηθεί από το κράτος της μετεμφυλιακής δεξιάς και τη δικτατορία των συνταγματαρχών. Στη δεκαετία του 1980 οι μάζες των «μη προνομιούχων» δίνουν τη θέση τους στην πολυπληθέστερη μεσαία τάξη που γνώρισε η χώρα. 

Η εκπλήρωση αυτού του στόχου επέτρεψε στο ΠΑΣΟΚ να φέρει σε πέρας τον δεύτερο κρίσιμο στόχο της Μεταπολίτευσης, αυτόν της ενσωμάτωσης της χώρας στο ευρωπαϊκό οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο. Με την είσοδο στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση το ΠΑΣΟΚ εξασφάλισε ότι η Ελλάδα θα αντιμετώπιζε με τους καλύτερους δυνατούς όρους τις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης. 

 Ο τρίτος εθνικός στόχος που το ΠΑΣΟΚ κλήθηκε να υλοποιήσει εντοπίζεται στη δραματική συγκυρία του 2009-2011, όταν η χώρα ήρθε αντιμέτωπη με την απειλή της άτακτης χρεοκοπίας και της εξόδου από την Ευρωζώνη (ως αποτέλεσμα του δημοσιονομικού παραλογισμού της διακυβέρνησης 2004-2009). Και ήταν ένας στόχος, που παρά το μεγάλο κοινωνικό κόστος, σήμερα γνωρίζουμε ότι επετεύχθη. 

Τα τρία αυτά ορόσημα αποτελούν την παρακαταθήκη του ΠΑΣΟΚ, καθώς η χώρα εισέρχεται σε μια νέα φάση. Ωστόσο, θα ήταν ασυγχώρητη πολιτική αλαζονεία αν δεν μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε και τα λάθη αυτής της μακράς πορείας.

 Τα βασικά σφάλματα από τη δεκαετία του 1980 μέχρι και σήμερα είναι τα εξής. Το πρώτο είναι ότι δεν καταφέραμε να κερδίσουμε τη μάχη κατά της αναξιοκρατίας, ότι σε πολλές περιπτώσεις ο κομματισμός και η ευνοιοκρατία διάβρωσαν τη διοίκηση και τον κρατικό μηχανισμό. Το δεύτερο είναι ότι δεν καταφέραμε να εξαλείψουμε φαινόμενα διαφθοράς, που δημιούργησαν θύλακες στο σύστημα εξουσίας. Η παρατήρηση αυτή δεν εντοπίζεται βεβαίως μόνο στο δικό μας κομματικό  χώρο. Αλλά η αναγνώριση της ευθύνης, που μας αναλογεί, αποτελεί πράξη πολιτικής ηθικής. Η ρήξη μας με αυτές τις πτυχές του παρελθόντος οφείλει να είναι απόλυτη. Η σχέση του ΠΑΣΟΚ με την κοινωνία πρέπει να στηριχθεί σε έναν νέο κώδικα αξιών. Η αξιοκρατία ως αδιαπραγμάτευτη αρχή, η εξυγίανση της σχέσης της πολιτικής με την κοινωνία αποτελούν το περιεχόμενο των μεγάλων αλλαγών που χρειαζόμαστε. 

 Το τρίτο πολιτικό σφάλμα εντοπίζεται στη συγκυρία της κρίσης. Κάτω από την πίεση μιας απειλούμενης χρεοκοπίας, δεν ισορροπήσαμε σωστά μεταξύ των δημοσιονομικών στόχων και των κοινωνικών τους συνεπειών. 

 Η ιστορική αυτή αναδρομή σε επιτεύγματα και λάθη είναι αναγκαία και για να κατανοήσουμε το περιεχόμενο της σημερινής πολιτικής αντιπαράθεσης. Μετά την κρίση, είδαμε να κερδίζουν έδαφος θεωρίες περί συλλογικής ενοχής και άκριτης δαιμονοποίησης της Μεταπολίτευσης. Αντιπροσώπευαν ένα εγχείρημα, βαθιά συντηρητικό στους στόχους του, με επικίνδυνες προεκτάσεις. Τις συνέπειες αυτής της πρακτικής, συνέπειες που σίγουρα ξέφυγαν από τις προθέσεις των εμπνευστών της, τις είδαμε στη γιγάντωση της ακροδεξιάς και του αντιπολιτικού λόγου.

 Στο πλαίσιο αυτής της αφήγησης, το ΠΑΣΟΚ, οι ιδέες του, ακόμα και ο κόσμος του απαξιώθηκαν και κατασυκοφαντήθηκαν. Η καλύτερη, όμως, απάντηση σε αυτού του είδους τα εγχειρήματα προέρχεται από τον ελληνικό λαό. Μόνο τυχαίο δεν είναι που οι Έλληνες θεωρούν ως καλύτερη κυβερνητική θητεία της Μεταπολίτευσης, την τετραετία 1981-85, που άλλαξε τη ζωή τους. Μόνο τυχαίο δεν είναι που οι Έλληνες θεωρούν ως ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα αυτής της Μεταπολίτευσης, που τόσο λοιδορείται, τη δημιουργία του Εθνικού Συστήματος Υγείας (Public Issue 2007-2011, Ανάλυση Γιάννη Μαυρή, Εφημερίδα των Συντακτών, 19/7/2014). 

 Δυστυχώς, η πολιτική συζήτηση στη χώρα παγιδεύτηκε ανάμεσα στο ψευτοδίλημμα Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο υποκρύπτοντας το πραγματικό πολιτικό διακύβευμα μεταξύ των συντηρητικών και νεοφιλελεύθερων πολιτικών και προοδευτικής προγραμματικής πρότασης. Η παγίδευση στο πολωτικό αυτό σχήμα της ελληνικής Κεντροαριστεράς εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την κακοδαιμονία της,  που έχει τη μορφή ενός φαύλου κύκλου κατακερματισμού, ασυνεννοησίας και μειωμένης εκλογικής απήχησης και θυμίζει τις περιπέτειες του μετεμφυλιακού Κέντρου στη βαθιά διαιρεμένη Ελλάδα της δεκαετίας του 1950. Η ελληνική Σοσιαλδημοκρατία δεν μπορεί να αποτελέσει μια ελκυστική πολιτική επιλογή για τον ελληνικό λαό όσο μένει εγκλωβισμένη σε προσωπικές στρατηγικές και σε αδιέξοδες αναζητήσεις, που αφήνουν αδιάφορους τους πολίτες. Η προσπάθεια ανασυγκρότησής της δεν μπορεί να είναι μια από τα πάνω διαδικασία, μια διαπραγμάτευση μεταξύ πολιτευτών, παραγόντων και ηγετίσκων υπό τη σκέπη των ΜΜΕ, που μιλούν για το λαό χωρίς το λαό. 

 Σοσιαλδημοκρατία χωρίς λαϊκή βάση δεν μπορεί να υπάρξει. Το πλασματικό δίλημμα συνδέεται με το φόβο της πραγματικής αλλαγής. Είναι ο φόβος της μεταρρύθμισης, της γνήσιας μεταρρύθμισης του κράτους, των θεσμών, των κομμάτων, ο φόβος όσων θα απολέσουν τα κεκτημένα τους. Το μεγάλο στοίχημα για τη παράταξη είναι να παρουσιάσει μια πειστική προγραμματική πρόταση ελπίδας με βάση τις ιδέες της λαϊκής κυριαρχίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, του ευρωπαϊκού δρόμου που αποτελούν την ιστορική μας παρακαταθήκη. Η πιο σημαντική προσφορά στον τόπο θα είναι αυτές οι ιδέες να μείνουν ζωντανές.

Νίκος Ανδρουλάκης