Του Θανάση Νικολαΐδη
ΟΥΤΕ αυτό μπορούμε να το χωνέψουμε. Το πυρ ομαδόν
κατά των σημερινών, και ο λόγος μας δεν είναι
κομματικός. Ψάχνουμε για ενόχους της στιγμής ενώ το
έγκλημα ήταν διαρκείας. Και είναι «το πιο εύκολο κυνήγι
το κυνήγι του αποδιοπομπαίου τράγου».
ΜΠΗΚΑΝ μπροστά για να μας σώσουν εκείνοι που ευθύνονται κυρίως,
αλλά όχι αποκλειστικά. Η ευθύνη διαχέεται. Και δεν είναι έντιμο να τους
ρίχνεις τα βόλια επειδή βρέθηκαν μπροστά σου και οι συνένοχοι
παραμένουν κρυμμένοι, μακρινοί. Κόμματα που δώσαν’ την σπρωξιά
τους στον γκρεμό χωρίς να κυβερνούν. Συνδικαλιστές λυσσασμένοι για
αυξήσεις που «δεν είδαν και δεν άκουσαν» για φακελάκι και
προμήθεια. Δεν μπούκωσε τη μύτη τους η μπόχα της διαφθοράς, δεν διέκριναν τους γλεντζέδες του πάρτι και ολετήρες της οικονομίας. Και οι «ιδεολόγοι» που άρμεξαν ό,τι παλιό μπορούσαν και, μαθημένοι να τρώνε, πέρασαν απέναντι προσδοκώντας νέο φαγοπότι; Οι κάποιοι