Ξεχνώντας με αυτό τον τρόπο σκόπιμα και αδικαιολόγητα, ότι τα δύο τελευταία χρόνια ψήφισαν -ως στελέχη της κυβέρνησης Παπανδρέου- τα πιο σκληρά μέτρα, τα οποία ακρωτηρίαζαν μόνο τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους ( αλλά δεν άγγιζαν ουδόλως τους φοροφυγάδες, τις τράπεζες και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς από άποψη οικονομικής ισχύος).
Επίσης, κάποια στελέχη από το κόμμα της ΝΔ (παγιδευμένα προφανώς από την παλιά αδιέξοδη αντιμνημονιακή λογική του Αντώνη Σαμαρά ) ιδρύουν ένα νέο κομματικό χώρο και μας προτείνουν μια επικίνδυνη επιστροφή σε ένα απαρχαιωμένο εθνικό προστατευτισμό (εμπλουτισμένο κατάλληλα με εθνικιστικές κορώνες περί ανεξαρτήτων ελλήνων).
Και όλα αυτά τα παράδοξα πράγματα μας δίνουν τη δυνατότητα για να σκεφθούμε τι ηγέτες θέλουμε, επιτέλους .
Έτσι, δεν χρειαζόμαστε καινούργιους μεσσίες ή προφήτες και άρα σήμερα δεν έχουμε ανάγκη από ένα ισχυρό και ανεξέλεγκτο ηγετικό μοντέλο «τύπου Ανδρέα Παπανδρέου» ( όσο και αν ο τελευταίος συνέβαλε καθοριστικά στην εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία).
Επίσης, δεν χρειαζόμαστε ηγέτες «τύπου Κωνσταντίνου Καραμανλή του νεώτερου» , γιατί ο