(Α) Στην κατάρρευση του αναπτυξιακού και κοινωνικού προτύπου της
χώρας, η οποία επί 35 συναπτά έτη δαπανά ετησίως 5% έως 10% περίπου
περισσότερα απ’ ότι παράγει, κυρίως μέσω της αλόγιστης επέκτασης ενός
αναποτελεσματικού, ισοπεδωτικού, κομματοκρατούμενου και έντονα
ελλειμματικού κράτους. Το διαρκές και μεγάλο έλλειμμα του ισοζυγίου
τρεχουσών συναλλαγών οφείλεται κυρίως στο διαρκές, άλλοτε μικρό και
άλλοτε μεγάλο -συνήθως όμως μεγάλο- έλλειμμα του δημόσιου τομέα, ενώ
από το 2001 και μετά και στην ταχεία αύξηση του δανεισμού του ιδιωτικού τομέα από το εγχώριο τραπεζικό σύστημα.
(Β) Στο παράδοξο της κοινωνικής πολιτικής στην Ελλάδα, όπου υψηλές κοινωνικές δαπάνες που σε ποσοστό του ΑΕΠ αγγίζουν το 25%, όσο περίπου και στην υπόλοιπη Ευρωζώνη, συνυπάρχουν με ένα σχετικά (με την υπόλοιπη Ευρωζώνη) υψηλό ποσοστό φτώχειας που αγγίζει το 20%. Τα αίτια είναι συνοπτικά τα εξής: Σπατάλη της τάξης των αρκετών δις. ευρώ το χρόνο στις κύριες συντάξεις (π.χ. 30.000 μη απογραφέντες συνταξιούχοι ΙΚΑ), υψηλό ποσοστό αναπηρικών συντάξεων, μεγάλη εισφοροδιαφυγή, ‘ευγενή’ ταμεία που χορηγούν υψηλές συντάξεις χωρίς αντίστοιχες εισφορές, αλόγιστη συνταγογράφηση φαρμάκων, κρατικά νοσοκομεία χωρίς διπλογραφικά λογιστικά συστήματα, χωρίς μηχανοργάνωση και αξιολόγηση του κόστους της αποτελεσματικότητας των