Το τεντωμένο σχοινί του Μεταναστευτικού

Η τραγωδία ανοιχτά της Χίου δεν είναι «είδηση» που καταναλώνεται και ξεχνιέται, είναι το ανείπωτο ανθρώπινο δράμα που επανέρχεται για να θυμίσει πόσο εύθραυστη είναι η ισορροπία ανάμεσα στην πολιτική των συνόρων και στην προστασία της ανθρώπινης ζωής. Σε τέτοιες στιγμές το καθήκον της Πολιτείας είναι διπλό: να σκύψει πάνω από τους τραυματίες και τους διασωθέντες με κάθε μέσο που διαθέτει και ταυτόχρονα να διερευνήσει χωρίς σκοπιμότητες τι ακριβώς συνέβη. Αντί, όμως, η δημόσια συζήτηση να ανταποκριθεί στη σοβαρότητα του συμβάντος, η πολιτική σκηνή έσπευσε για άλλη μια φορά να εκπέμψει σε χρόνο dt το αταβιστικό αντανακλαστικό της πόλωσης. Από τη μια πλευρά, η κυβέρνηση «εκπροσωπήθηκε» στη Βουλή από τη χοντροκομμένη προπαγάνδα του αρμόδιου υπουργού Θάνου Πλεύρη αλλά και τον μανιχαϊσμό του, ο οποίος ουσιαστικά χωρίζει τους πολίτες και τα κόμματα ανάμεσα σε πατριώτες και φιλότουρκους. Από την άλλη, η

αντιπολίτευση αντέδρασε με αντίστοιχη ταχύτητα και ένταση, «πυροβολώντας» την κυβέρνηση και το Λιμενικό προτού καν αποτυπωθούν, ακόμη και σε πρώιμο στάδιο, τα ίδια τα γεγονότα. Είναι προφανές ότι το σοκ και η οδύνη για τους νεκρούς της Χίου διέτρεξε ολόκληρη τη χώρα. Δεν απαιτείται να ψηφίζει κανείς «σωστά» για να «δικαιούται» να αποκαλείται άνθρωπος που συγκλονίστηκε από την τραγωδία. Από εδώ και πέρα, η συζήτηση καλό θα ήταν να επιστρέψει στον πυρήνα του προβλήματος: η Ελλάδα βρίσκεται στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ και είναι υποχρεωμένη από τη συμπεριφορά του γείτονά της να εφαρμόζει πολιτική φύλαξης των συνόρων και καταπολέμησης των διακινητών. Απουσιάζει όμως μια σοβαρή πολιτική νόμιμης μετανάστευσης που είναι απολύτως απαραίτητη για μια σειρά από λόγους, όπως έχουν εξηγηθεί (μεταξύ άλλων) από τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιάννη Στουρνάρα. Η κυβέρνηση είναι με άλλα λόγια αναγκασμένη να ισορροπεί σε ένα τεντωμένο σχοινί. Ενας από τους λόγους είναι ότι η εργαλειοποίηση απελπισμένων ανθρώπων από την Τουρκία δεν είναι θεωρητικό σχήμα. Το είδαμε στην πράξη στον Εβρο, τον Μάρτιο του 2020, όταν χιλιάδες άνθρωποι χρησιμοποιήθηκαν ως γεωπολιτικός μοχλός πίεσης. Παράλληλα όμως η πολιτική φύλαξης των συνόρων πρέπει να εφαρμόζεται με πρώτιστη αξία την προστασία της ανθρώπινης ζωής, με κανόνες εμπλοκής, με πλήρη τεκμηρίωση, με επιχειρησιακή πειθαρχία και λογοδοσία. Διαφορετικά, γίνεται ακόμη πιο εύθραυστη –και ηθικά και πολιτικά. Είναι προφανώς άδικο και ανεύθυνο να στοχοποιούνται συλλήβδην οι άνθρωποι του Λιμενικού. Αυτοί οι άνθρωποι, με τη γλίσχρα αμοιβή τους, επιχειρούν νύχτα-μέρα στη θάλασσα σε αδιανόητες για τους περισσότερους από εμάς συνθήκες και έχουν διασώσει, αποδεδειγμένα, χιλιάδες ζωές τα τελευταία 15 χρόνια. Είναι όμως και προπετές να εμφανίζονται ως αποκλειστικοί υπερασπιστές των ανθρώπων του Λιμενικού Σώματος κάποιοι υπουργοί με μοναδικό σκοπό να κλείσουν πριν καν αρχίσει τη συζήτηση και τη διερεύνηση για αυτό που συνέβη. Υπάρχει και μια ακόμη, μη αμελητέα διάσταση. Κάθε κενό τεκμηρίωσης δίνει πάτημα σε όσους θέλουν να χτίσουν ένα αφήγημα διεθνούς διασυρμού της Ελλάδας. Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η Τουρκία με τα λόμπι που εργάζονται για τον Ερντογάν (και τα κονδύλια που ξοδεύονται για αυτή την προσπάθεια) μπορεί να παρουσιάσει τα «επιχειρήματά» της στις ναυαρχίδες του διεθνούς Τύπου πολύ καλύτερα από την Ελλάδα. Αυτό δεν σημαίνει ότι όσοι επικρίνουν την Ελλάδα στον ξένο Τύπο είναι «πράκτορες της Τουρκίας», όπως ενίοτε έχουμε δει να διακινείται στην τουαλέτα του Διαδικτύου, το Twitter (πλέον X). Σημαίνει όμως ότι οι «θέσεις» της Τουρκίας συναντούν πολύ περισσότερα ανοιχτά αυτιά. Και αυτό είναι πρόβλημα. Παρατηρεί άραγε κανείς τον ίδιο θόρυβο εναντίον της Μελόνι, που τα πάει καλά με τον Ερντογάν, μετά από μια αντίστοιχης κλίμακας τραγωδία στα ανοιχτά της Ιταλίας; Είναι ηλίου φαεινότερον: όχι. Και αυτό δεν είναι ευθύνη των δημοσιογράφων, γιατί οι δημοσιογράφοι που εργάζονται σε μέσα υψηλού κύρους θέλουν να καταγράψουν την αλήθεια για τα γεγονότα όπως προκύπτουν από την έρευνά τους. Είναι όμως αποτέλεσμα του πολλαπλασιαστή από το ισχυρό λόμπινγκ της Άγκυρας. Η ρητορική σαν κι αυτή του κ. Πλεύρη («εγώ πιστεύω το Λιμενικό, εσείς τους διακινητές») μοιάζει Ι.Χ. Η αγωνία του σταυρού –όσο κατανοητή κι αν είναι– δεν δικαιολογεί διχαστικές διατυπώσεις από το βήμα της Βουλής. Οχι μόνο επειδή υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών αλλά και γιατί —εξίσου κρίσιμο— αποδυναμώνει τα επιχειρήματα της χώρας στο διεθνές ακροατήριο, στο οποίο, η πρόσβαση του Ερντογάν είναι ασύγκριτα ισχυρότερη από αυτή της Ελλάδας. 

https://www.protagon.gr/apopseis/to-tentwmeno-sxoini-tou-metanasteftikou-44343306976