Σκέφτονται ο Τσίπρας και ο Δούκας το ίδιο πράγμα;

Τα επεισόδια του Σαββάτου (12/4)  στο λόφο του Στρέφη υπενθύμισαν ένα ζήτημα που είχε συζητηθεί εκτενώς πριν από τις δημοτικές εκλογές του 2023. Ηταν αυτό της ανάπλασης της περιοχής, την οποία είχε δρομολογήσει ο Κώστας Μπακογιάννης, είχε σταματήσει έπειτα από προσφυγές κατοίκων και «περιοίκων» το ΣτΕ και εν συνεχεία άφησε – προφανώς όχι τυχαία – σε μία παραλυτική εκκρεμότητα ο νυν δήμαρχος Χάρης Δούκας. Το θέμα εν προκειμένω δεν είναι η ανάπλαση, είναι ο πολιτικός σχεδιασμός του δημάρχου. Για του Στρέφη, όπως και για το μετρό στα Εξάρχεια, είχε ταχθεί στην πλευρά του ακτιβισμού, δηλαδή της Αριστεράς και των πάσης φύσεως αριστεριστών και «συλλογικοτήτων». Δεν πρέπει να λησμονείται άλλωστε, ότι με τις ψήφους του ΣΥΡΙΖΑ και την αποχή των νεοδημοκρατών, κέρδισε τον δεύτερο γύρο για τον Δήμο της Αθήνας. Γνωστά είναι αυτά. Αυτό

που δεν ανέμενε σχεδόν κανείς και συνεχίζει να εκδηλώνεται με κάθε αφορμή, είναι η πολιτική δράση του δημάρχου. Ηταν ένας υποψήφιος που ήρθε σχεδόν από το πουθενά, στηρίχθηκε από το ΠΑΣΟΚ και κέρδισε τις εκλογές. Σχεδόν αμέσως όμως, έδειξε ότι δεν θέλει να κάνει τον δήμαρχο, αλλά τον κομματάρχη. Ηταν υποψήφιος για την αρχηγία απέναντι στον Ανδρουλάκη, την έχασε και από τότε εξακολουθεί να μην θέλει να ασκήσει καθήκοντα δημάρχου, αλλά κυρίως να κάνει μία συνεχή, αριστερίστικη δολιοφθορά στον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ. Περισσότερο ασχολείται με τη Μπατζελή, παρά με τα του δήμου, ή πάντως το κόμμα δείχνει να τον ενδιαφέρει περισσότερο. Για την ακρίβεια –και έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, δεν είναι το ίδιο το κόμμα που τον απασχολεί, αλλά πώς ο ίδιος θα εμφανιστεί ως επικεφαλής μίας γενικώς και αορίστως αριστερόστροφης κίνησης, ασχέτως του αν για κάποιους πολύ ιδιαίτερους λόγους, ορισμένοι εξακολουθούν να μην κατανοούν ότι κάτι τέτοιο δεν προσδίδει εκλογική  δυναμική στο ΠΑΣΟΚ. Εχει ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς ποιοι άλλοι ακολουθούν παρόμοια τακτική και πιστεύουν τα ίδια ιδεολογικά κατασκευάσματα. Εντάξει, κάτι τέτοια λέει ο Φάμελλος, όμως είναι προφανές γιατί το κάνει, αφού έτσι εμφανίζει το μπόι του ΣΥΡΙΖΑ ίσο με την απογευματινή σκιά του. Ολοι βλέπουν πόσο λάθος είναι αυτό. Τα ίδια όμως φαίνεται ότι έχει στο μυαλό του και ο Τσίπρας που, ελλείψει κομματικού οχήματος (αν και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ), περιφέρεται εδώ κι εκεί και λέει διάφορα συγκεχυμένα και οριακά ακατανόητα, για προοδευτικές διακυβερνήσεις και ανεδαφικές λύσεις, που κανείς δεν γνωρίζει ποιος πολιτικός φορέας θα τα διακηρύξει και θα τα υποστηρίξει στις εκλογές. Η πολιτική ελαφρότητα της χώρας δεν δικαιολογεί αυταπάτες· πράγματι, ο Δούκας και ο Τσίπρας (και ορισμένοι ακόμη) σκέφτονται το ίδιο πράγμα και κάποιοι τους σιγοντάρουν. Η εν τοις πράγμασι διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να δικαιολογεί τέτοιες φιλοδοξίες, ειδικά για όσους η βελόνα έχει κολλήσει στο «αριστερά – δεξιά». Και η στασιμότητα του ΠΑΣΟΚ μπερδεύει τα πράγματα, για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν ότι τα διλήμματα είναι ιδεολογικά. Υπό αυτούς τους όρους, ο Τσίπρας και ο Δούκας σκέφτονται το ίδιο πράγμα, με όχι πολύ διαφορετικό τρόπο. Και στα πέριξ της Πλατείας Κοτζιά έχει αρχίσει να ψιθυρίζεται ότι ο δήμαρχος δεν θα κάτσει ήσυχος για πολύ ακόμη, αν πράγματι ονειρεύεται μία αναγέννηση ενός αριστερού φοίνικα από τις στάχτες του. Εφόσον αυτά ευσταθούν και επαληθευτούν, το θέμα είναι ποιος θα κινηθεί ταχύτερα. Πιθανότατα, ό,τι και αν συμβεί, θα έχει σε πρώτη φάση πλάκα. Αν θα είναι και ενδιαφέρον, είναι ένα (πολύ) μεγάλο στοίχημα.