Κυβέρνηση – χορηγός της Digea. O λογαριασμός στους πολίτες

του Νίκου Μιχαλίτση

Όσοι νόμιζαν ότι τα πλούσια δώρα της κυβέρνησης στην κοινοπραξία των μεγάλων ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών εθνικής εμβέλειας, την Digea, τελείωσαν με την παραχώρηση του φάσματος συχνοτήτων ψηφιακής τηλεόρασης, έναντι πινακίου φακής, κάνουν μεγάλο λάθος.

Η Digea, τα ήθελε όλα για να ελέγξει σε απόλυτο βαθμό το τηλεοπτικό τοπίο της χώρας. Κατόρθωσε να το πετύχει, αφού σε αγαστή συνεργασία με την κυβέρνηση έστησαν μια υποτιθέμενη δημοπρασία, έναν «πλειοδοτικό» διαγωνισμό, στον οποίο δεν είχε τη δυνατότητα να συμμετάσχει κανένας άλλος, λόγω των πολυάριθμων διατάξεων των προδιαγραφών που φωτογράφιζαν με ακρίβεια την Digea. Θα μου πείτε, αυτό έρχεται σε σύγκρουση και με τον ίδιο τον ορισμό της δημοπρασίας ή του πλειοδοτικού διαγωνισμού, αφού για να πλειοδοτήσει κάποιος απαιτούνται τουλάχιστον δύο συμμετέχοντες. Και τί μ” αυτό; Στις ίδιες τις προδιαγραφές της «δημοπρασίας» υπήρχε ο εξωφρενικός όρος ότι, αν είναι μόνον ένας ο συμμετέχων, δεν ακυρώνεται ο διαγωνισμός αλλά συνεχίζεται. Τέτοιος όρος δεν έχει υπάρξει ποτέ σε διαγωνισμούς δημοσίου γιατί αντιβαίνει τον Κανονισμό Προμηθειών του Δημοσίου και την ενσωματωμένη οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που προβλέπουν ότι σε περίπτωση μιας μόνον συμμετοχής, ο διαγωνισμός ακυρώνεται και επαναλαμβάνεται για ευρύτερη συμμετοχή, ώστε να επωφεληθεί το Δημόσιο από τον ανταγωνισμό.

Η Digea, όμως, δεν ήθελε μόνο να παίξει μόνη της. Υπερχρεωμένοι, όπως είναι οι μέτοχοί της, ήθελαν να πάρουν τις συχνότητες μπιρ παρά. Η κυβέρνηση ακολούθησε απέναντί τους τη στάση με την οποία αντιμετωπίζει και την τρόικα: Ναι σε όλα! Έβαλε λοιπόν μια αστεία  τιμή εκκίνησης (18,3 εκατομμύρια €) για την 15ετή εκμετάλλευση του  συνόλου του φάσματος της ψηφιακής τηλεόρασης (240 MHz), στην οποία και αναδείχτηκε πανηγυρικά …πλειοδότης, ελλείψει αντιπάλου, η Digea.

Αρκεί μια σύγκριση, με μιαν άλλη δημοπρασία, που ολοκληρώθηκε προσφάτως για να φανεί το μέγεθος του εγκλήματος. Το ψηφιακό μέρισμα, δηλαδή φάσμα συχνοτήτων 72 MHz, στην ίδια περιοχή συχνοτήτων, παραχωρήθηκε (μετά από 10 γύρους δημοπρασίας)  στις τρεις εταιρείες κινητής για 15ετή εκμετάλλευση έναντι 309 εκατομμυρίων €! Έδωσαν δηλαδή για το ίδιο χρονικό διάστημα και στην ίδια περιοχή συχνοτήτων,  φάσμα 240 MHz για 18,3 εκ. € στην Digea, ενώ στις εταιρείες κινητής 72 MHz για 309 εκ. €. Μικρή λεπτομέρεια: Τα 309 εκ. € έχουν εγγραφεί στον Προϋπολογισμό του 2014 και με απαίτηση της τρόικας έχουν παραχωρηθεί στο ΤΑΙΠΕΔ και θα διατεθούν για την αποπληρωμή του χρέους προς τους πιστωτές μας. Το γιατί δεν ζήτησε η τρόικα ανάλογα κονδύλια και από τις συχνότητες της ψηφιακής τηλεόρασης, φαίνεται ότι αποτελεί ανταπόδοση του δικού της «χρέους» στους μεγαλοκαναλάρχες, για την πολύτιμη στήριξη της πολιτικής που κατέστρεψε τη χώρα.

Νομίζετε όμως, ότι οι απαιτήσεις της Digea σταματούν εδώ; Όχι βέβαια. Ως μοναδικός πάροχος δικτύου ψηφιακής τηλεόρασης, η Digea θα έπρεπε να προσφέρει καθολική υπηρεσία, δηλαδή τουλάχιστον στο 98% του πληθυσμού της χώρας (υπενθυμίζουμε ότι η ΕΡΤ κάλυπτε αναλογικά το 99,8% του πληθυσμού με 1.100 κέντρα εκπομπής). Η υποχρέωσή της αυτή θα σήμαινε αυξημένο κόστος, αφού ο αριθμός των αναμεταδοτών αυξάνεται εκθετικά, όταν θέλεις να καλύψεις δύσκολες για τη μετάδοση του σήματος περιοχές με μικρό σχετικά πληθυσμό.

Η Κυβέρνηση φρόντισε να ξαλαφρώσει την Digea και από αυτό το βάρος. Ας δούμε πώς τα κατάφερε και σε ποιους φόρτωσε το βάρος αυτό.

 Οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις

Αμέσως μετά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές και τη δημιουργία της τριμερούς κυβέρνησης υπό τον κ. Σαμαρά, τον Ιούλιο 2012, διορίζεται Γενικός Γραμματέας Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων του Υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, ο κ. Μενέλαος Δασκαλάκης, πρώην Γενικός Διευθυντής της ΝΔ. Ο κ. Δασκαλάκης βρίσκει σε εξέλιξη τότε, τη διαμόρφωση του λεγόμενου χάρτη συχνοτήτων ο οποίος (μετά από διαγωνισμό) είχε ανατεθεί από το Υπουργείο σε μια κοινοπραξία δύο Τμημάτων ασύρματων επικοινωνιών, του Ε.Μ. Πολυτεχνείου (ΕΜΠ) και του Πανεπιστημίου Πειραιά (ΠΑ.ΠΕΙ). Τα τμήματα αυτά ολοκληρώνουν το πρώτο σχέδιο του χάρτη συχνοτήτων και το Υπουργείο το θέτει (όπως είχε υποχρέωση) σε δημόσια διαβούλευση. Το σχέδιο αυτό προέβλεπε, ότι για την κάλυψη του 97,2% του πληθυσμού της χώρας απαιτούνταν 275 σημεία εκπομπής, ενώ με έναν αριθμό συμπληρωματικών σημείων όπου θα έπρεπε (πάντα με ευθύνη του παρόχου δικτύου) να τοποθετηθούν μικροί αναμεταδότες (gap fillers) για κάλυψη των υπολοίπων περιοχών, η κάλυψη θα έφθανε το 99%. Η Digea, σαν να γνώριζε από τότε ότι θα είναι ο μελλοντικός πάροχος δικτύου, αντιδρά αμέσως, θεωρώντας υπερβολικό τον αριθμό των σημείων εκπομπής και μεγάλο το κόστος για τον πάροχο δικτύου.

Διαρκούσης της διαβούλευσης, ο κ. Δασκαλάκης αναθέτει σε ένα στέλεχος της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ), τον κ. Νίκο Παπαουλάκη, να επέμβει για την αναδιαμόρφωση του χάρτη. Κάποιοι που ασχολούνται με το θέμα, αντιλαμβάνονται εκείνη την περίοδο μια στενή επικοινωνία του κ. Παπαουλάκη με στελέχη της Digea. Και ω του θαύματος! Λίγες ημέρες  μετά τη λήξη της προθεσμίας της διαβούλευσης (23/09/2012) και χωρίς να έχει μεσολαβήσει η δημοσίευση των προτάσεων που είχαν κατατεθεί, ούτε  κανένας σχολιασμός του Υπουργείου, αλλά και χωρίς να ενημερωθούν οι νόμιμοι συντάκτες του σχεδίου (ΕΜΠ και ΠΑ.ΠΕΙ), υπογράφεται Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ) και δημοσιεύεται σε ΦΕΚ στις 5/10/2012 ο τελικός χάρτης συχνοτήτων , ο οποίος έχει ελαττώσει το πλήθος των σημείων εκπομπής από 275 σε 156!

Ο κ. Παπαουλάκης έχει αλματώδη εξέλιξη. Διορίζεται αρχικώς Ειδικός Σύμβουλος του κ. Δασκαλάκη και λίγες μέρες πριν την προκήρυξη της διαβόητης «δημοπρασίας» για την παραχώρηση του φάσματος των συχνοτήτων ψηφιακής τηλεόρασης, Αντιπρόεδρος της ΕΕΤΤ.

Εδώ ίσως μας ψέξει κάποιος ότι προτρέχουμε να κατηγορήσουμε την κυβέρνηση και την Digea, αντικρούοντας ότι ακόμα και αν μειώθηκαν τα κύρια σημεία εκπομπής από 275 σε 156, αν διατηρηθεί το ίδιο πληθυσμιακό ποσοστό κάλυψης, το κόστος θα μεταφερθεί στο μεγαλύτερο πλήθος των μικρών αναμεταδοτών που θα απαιτηθούν.

Το σχέδιο κυβέρνησης – Digea, όμως, τα είχε προβλέψει όλα. Ούτε το ίδιο πληθυσμιακό ποσοστό κάλυψης θα διατηρηθεί, ούτε το κόστος των μικρών αναμεταδοτών θα το πληρώσει η Digea.

Η μεταφορά του κόστους στους πολίτες

Οι προδιαγραφές της  «δημοπρασίας», μαζί με μια  ΚΥΑ (27217/505/4-6-2013) που εκδίδεται μια βδομάδα πριν το μαύρο της ΕΡΤ, ικανοποιούν απολύτως ό,τι κατάφερε με τόσο «κόπο» (και διαπλοκή) να επιβάλει η  Digea και μεταφέρουν τις υποχρεώσεις που θα έπρεπε να βαρύνουν τον πάροχο δικτύου στην τοπική αυτοδιοίκηση, δηλαδή πάλι στους πολίτες.

Όλα αυτά αποτυπώνονται, χωρίς αιδώ, στη σύμβαση παραχώρησης του φάσματος συχνοτήτων ψηφιακής τηλεόρασης στην Digea ΦΕΚ 1693/Β, 2014 :
- Στο άρθρο 6, παρ. 1, αναφέρεται ότι:

«…ο κάτοχος των δικαιωμάτων χρήσης ραδιοσυχνοτήτων οφείλει να καλύπτει τουλάχιστοντο 95% του πληθυσμού της χώρας εφαρμόζοντας τον χάρτη συχνοτήτων. «.

Όποια κάλυψη, δηλαδή, υποτίθεται ότι εξασφαλίζουν τα 156 σημεία εκπομπής και τίποτα παραπάνω. Ποιος, όμως θα πληρώσει το επί πλέον κόστος των υπόλοιπων μικρών αναμεταδοτών;

- Στο ίδιο άρθρο (6), παρ.2, αναφέρεται:

«Μετά την ολοκλήρωση του δικτύου, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην ανωτέρω υπό 1 παρ. του παρόντος άρθρου (σ.σ. μόνον τα 156 σημεία εκπομπής) και εάν υφίσταται μέρος του πληθυσμού που βρίσκεται εκτός της περιοχής κάλυψης του δικτύου, ο Κάτοχος  των δικαιωμάτων χρήσης ραδιοσυχνοτήτων, εφόσον δεν προτίθεται να επεκτείνει το δίκτυό του στις περιοχές αυτές, οφείλει … να συνεργάζεται με τρίτους και ιδίως με  Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, οι οποίοι προτίθενται να αναλάβουν το κόστος προμήθειας, εγκατάστασης, λειτουργίας και συντήρησης και να διαθέσουν την απαραίτητη έκταση για τις εν λόγω υποδομές…» 

Όσοι δηλαδή πολίτες είχαν την ατυχία να εξαιρεθούν από την κάλυψη του χάρτη συχνοτήτων, που έξω από κάθε δεοντολογική διαδικασία συνέταξε ο κ. Δασκαλάκης και οι συν αυτώ, έχουν δύο επιλογές: Ή να μην βλέπουν καθόλου τηλεόραση ή να πληρώσουν ένα νέο  χαράτσι στην Digea, μέσω της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με αντίστοιχη βεβαίως αύξηση των δημοτικών τελών. Και όπως θα διαπιστώσατε, το χαράτσι αυτό θα είναι μόνιμο, διότι δεν είναι μόνον η προμήθεια των αναμεταδοτών, των κεραιοσυστημάτων, κ.λπ. και η εγκατάστασή τους που θα πληρωθεί εφάπαξ με τα γνωστά τιμολόγια της Digea. Είναι και η συντήρηση, οι επισκευές, η λειτουργία (κατανάλωση ρεύματος) και η παραχώρηση των χώρων εγκατάστασης των υποδομών. Και επειδή οι αναμεταδότες αυτοί θα τοποθετηθούν σε κατοικημένες περιοχές και όχι σε βουνά, το κόστος της ενοικίασης για την παραχώρηση των χώρων δεν είναι καθόλου αμελητέο. Όπως δεν είναι αμελητέο και το κόστος της προμήθειας των αναμεταδοτών.

Υπολογίζουμε ότι σε όλη τη χώρα θα απαιτηθούν γύρω στα 600 συμπληρωματικά σημεία εκπομπής για τέτοιους αναμεταδότες. Σε κάθε σημείο θα πρέπει να τοποθετηθούν 6 αναμεταδότες (όσες και οι συχνότητες που εκμεταλλεύεται η Digea). Με μέτριους υπολογισμούς το κόστος κάθε αναμεταδότη είναι γύρω στα 7.000 €. Αυτό σημαίνει ότιμόνον η προμήθεια των αναμεταδοτών θα κοστίσει στον έλληνα πολίτη όχι λιγότερο από 25 εκατομμύρια €. Ο έλληνας πολίτης γίνεται αυτόματα χρηματοδότης των υποχρεώσεων της Digea.

Στην Πελοπόννησο, στο Βόρειο Αιγαίο και στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη πραγματοποιήθηκε η «ψηφιακή μετάβαση». Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα ποσοστά της κάλυψης είναι πολύ μικρότερα από το επικαλούμενο 95%. Ολόκληρες περιοχές, πολλές κωμοπόλεις, ακόμα και Δήμοι έχουν απόλυτο μαύρο στις οθόνες τους. Άλλες περιοχές βλέπουν τηλεόραση σποραδικά – έρχεται και φεύγει. Οι διαμαρτυρίες των πολιτών και των δημοτικών αρχών αντιμετωπίζονται από τους αρμόδιους (Υπουργείο και ΕΕΤΤ) είτε με απαξιωτικό τρόπο (κάνετε λάθος – οι χάρτες κάλυψης λένε άλλα) είτε με αλαζονικό (βρίσκεστε σε «λευκή» περιοχή, ας πληρώσει ο Δήμος σας να έχετε τηλεόραση. Ο κ. Δασκαλάκης και ο κ. Παπαουλάκης, οι υπεύθυνοι αυτής της κατάστασης, χρησιμοποιούν αυτά τα επιχειρήματα στις συναντήσεις τους με τοπικές αρχές, σαν να είναι συνήγοροι της Digea και όχι υπηρέτες του Δημοσίου συμφέροντος, ως όφειλαν.

Κάποιοι Δήμοι άρχισαν να υποκύπτουν στον εκβιασμό, χωρίς να αντιλαμβάνονται ακόμη το πραγματικό κόστος που θα καταβάλλουν διαρκώς στην Digea.

Άλλες «πρόθυμες» δημοτικές αρχές, ποιος ξέρει κάτω από ποιες πιέσεις, όπως ο Δήμος Σκύρου με απόφασή του , παραχωρούν δωρεάν εκτάσεις στην  Digea, ακόμα και για ένα από τα βασικά (156) κέντρα εκπομπής, με το «επιχείρημα» ότι όλοι οι Δήμοι έχουν παραχωρήσει δωρεάν εκτάσεις στην Digea!

Εν τούτοις, άλλες δημοτικές αρχές δείχνουν να αντιστέκονται. Δείτε στο video τη χαρακτηριστική τοποθέτηση του Διευθυντή του Δημοτικού Σταθμού Θεσσαλονίκης  TV 100, κ. Φίλιου Στάγκου, προς το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης, όπου αναφέρει τα υπέρογκα ποσά που ζητά η Digea για να μεταφέρει ψηφιακά τον TV 100, ενώ ζητάει να της παραχωρηθούν δωρεάν οι χώροι του Δήμου για να εγκαταστήσει τους πομπούς της.

Η επιστράτευση ευρωπαϊκών κονδυλίων  για τη χρηματοδότηση της Digea

Όπως αναφέραμε παραπάνω, η «ψηφιακή μετάβαση» έχει πραγματοποιηθεί και σε δύο ακριτικές περιφέρειες: Του Βορείου Αιγαίου (πλην Σάμου, Ικαρίας και Φούρνων, όπου θα γίνει αργότερα η μετάβαση) καθώς και της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Το δαιμόνιο του κ. Δασκαλάκη, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις ισχυρές αντιδράσεις των πολιτών, που αντί για την «κρυστάλλινη» εικόνα του κλικλίκου είχαν μαύρες οθόνες, τον οδήγησε να δημιουργήσει ειδική δράση του ΕΣΠΑ και συγκεκριμένα του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ψηφιακή Σύγκλιση» για να προχωρήσει η χρηματοδότηση της Digea για την κάλυψη των κατ” ευφημισμόν «λευκών περιοχών» όπως τις ονομάζει. Το πρόγραμμα αυτό το ονόμασε«Υπηρεσίες ψηφιακού τηλεοπτικού σήματος σε ακριτικές περιοχές» και έχει προϋπολογισμό 900.000 €, τα οποία θα πάνε στην Digea για την κάλυψη των «λευκών» περιοχών. Πρώτη προθυμοποιήθηκε η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, η οποία με Δελτίο Τύπου της ανακοίνωσε την κατάθεση πρότασης, με την οποία διεκδικεί τα 593.000 € από τα 900.000 του προγράμματος. Ένα ενδιαφέρον σημείο του Δελτίου Τύπου, είναι εκεί που αναφέρει ότι 26.000 πολίτες του Βορείου Αιγαίου δεν μπορούν να δουν τηλεόραση μετά τη μετάβαση. Αυτό σημαίνει ότι η κάλυψη στο Βόρειο Αιγαίο έφθασε το 83% αντί του επικαλούμενου 95% (Ο πληθυσμός του Βορείου Αιγαίου, χωρίς τη Σάμο, την Ικαρία και τους Φούρνους είναι 150.000), που είναι ενδεικτικό για το τί συμβαίνει ή τί θα συμβεί και σε άλλες περιοχές.

Όσο για την ιδέα του κ. Δασκαλάκη εμείς θα σχολιάσουμε το εξής: Τα κονδύλια από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι χρήματα και του ελληνικού λαού που τα έχει αποδώσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και επιστρέφουν με τη μορφή προγραμμάτων για να χρηματοδοτηθούν επείγουσες, ουσιαστικές και αναπτυξιακές δράσεις και όχι για να χρηματοδοτούνται οι υποχρεώσεις των υπερχρεωμένων μεγαλοκαναλαρχών.

Και μια απορία: Οι Περιφέρειες χειρίζονται δημόσιο χρήμα και για την προμήθεια οποιουδήποτε εξοπλισμού υποχρεούνται να κάνουν διαγωνισμούς, ακόμα περισσότερο όταν συγχρηματοδοτούνται από ευρωπαϊκά προγράμματα. Πώς θα αγοραστεί ο εξοπλισμός που θα υποδείξει η Digea; Με αναθέσεις;

Δυστυχώς το ελληνικό κράτος έχει αναδειχθεί σε mega χορηγό της Digea, αντί να υπηρετεί τον έλληνα πολίτη, στον οποίο φορτώνει διαρκώς νέα χαράτσια.

Το αστείο είναι ότι στα λόγια όλα γίνονται για το καλό του και για το δημόσιο συμφέρον. Στα αλλεπάλληλα δωράκια στην Digea,  πριν παίξει χωρίς αντίπαλο στη «δημοπρασία», όταν τροποποιούσαν κατά βούληση το δικό τους χάρτη συχνοτήτων, έβαζαν  σε όλες τις υπουργικές αποφάσεις μια παράγραφο, όπως στο ΦΕΚ 2359/Β, 20-09-13 , στα «“έχοντας υπόψη», παρ.18, που έλεγε: «Το ραδιοφάσμα είναι σπάνιος πόρος και η χορήγησή του για χρήση  πρέπει να εξασφαλίζει βιώσιμα δίκτυα και επαρκή ανταγωνισμό» !

Μας δουλεύουν κι από πάνω…

http://eleutheriellada.wordpress.com/

Το ψήφισμα του ΟΗΕ και η κινεζική απάντηση στην πυρηνική απειλή της Β. Κορέας

MSc in Crisis and Security Management

Στις 18 Νοεμβρίου, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ εξέδωσε ψήφισμα στο οποίο προτρέπει το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ), να διερευνήσει ενδεχόμενη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκ μέρους της κυβέρνησης της Βόρειας Κορέας. Το ψήφισμα ήρθε εννέα μήνες αφού μια σχετική έκθεση του ΟΗΕ κατηγόρησε το καθεστώς του Κιμ Γιονγκ-ουν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Όπως αναφέρθηκε από την Kορεατική Κεντρική Υπηρεσία Ειδήσεων (KCNA) της Βόρειας Κορέας, η Πιονγκγιάνγκ απέρριψε το ψήφισμα του ΟΗΕ. Πριν από την ψηφοφορία, ο εκπρόσωπος της Βόρειας Κορέας εξέδωσε μια δήλωση αποκαλώντας το σχέδιο ψηφίσματος «ένα προϊόν πολιτικής και στρατιωτικής αντιπαράθεσης και συνωμοσία εναντίον της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας το οποίο δεν έχει καμία σχέση με τη γνήσια προώθηση και προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.» Ο ανώνυμος εκπρόσωπος απέρριψε την έκθεση ως «μια επιπλοκή γεμάτη αβάσιμες πολιτικές κατηγορίες και αντιφάσεις» η οποία στηρίζεται σε «κατασκευασμένες» μαρτυρίες από αποστάτες της Βόρειας Κορέας. Η δήλωση προειδοποίησε επίσης ότι η Πιονγκγιάνγκ θα «απαντήσει σθεναρά χωρίς την παραμικρή ανοχή σε οποιεσδήποτε προσπάθειες από την πλευρά των εχθρικών δυνάμεων να καταχραστούν το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως ένα εργαλείο για την ανατροπή του κοινωνικού συστήματος της χώρας.»

Μετά από την ψηφοφορία, το υπουργείο Εξωτερικών της Βόρειας Κορέας διευκρίνισε αυτή την απειλή με υπόσχεση μιας νέας πυρηνικής δοκιμής. Σε δήλωσή του επίσης, το υπουργείο Εξωτερικών, δήλωσε ότι το ψήφισμα του ΟΗΕ ανήλθε σε μια επίθεση των ΗΠΑ για την κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας. Λαμβάνοντας υπόψη αυτή την «επιθετικότητα», η Πιονγιάνγκ δήλωσε ότι δεν είναι «σε θέση να απέχει από μια νέα πυρηνική δοκιμή.»

Το Υπουργείο Εξωτερικών της Κίνας δεν ήταν ευχαριστημένο με αυτή την απάντηση. Σε συνέντευξη Τύπου, ο εκπρόσωπος Χονγκ Λέι δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι η Κίνα έχει μια «σαφή και σταθερή θέση στο κορεατικό πυρηνικό ζήτημα, δηλαδή, θα πρέπει να μείνει προσηλωμένη στην υλοποίηση της αποπυρηνικοποίησης της κορεατικής χερσονήσου.» Ο Χονγκ επανέλαβε επίσης τη συνήθη έκκληση της Κίνας για την επιστροφή στις εξαμερείς συνομιλίες για την αντιμετώπιση του πυρηνικού ζητήματος της Βόρειας Κορέας.

Το Πεκίνο αντέδρασε αυστηρά στην τελευταία πυρηνική δοκιμή της Πιονγιάνγκ το 2013 και οι αναλυτές πιστεύουν ότι το καθεστώς Κιμ Γιονγκ Ουν έχει χάσει σε ένα βαθμό την υποστήριξη της Κίνας από τότε. Η κυβέρνηση Ομπάμα έχει επίσης σημειώσει κάποια σκληρότητα στην προσέγγιση της Κίνας με την γείτονά της. Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι εξέφρασε πρόσφατα την εκτίμησή του για τις προσπάθειες της Κίνας «να στείλει ένα πολύ σαφές μήνυμα στους Βορειοκορεάτες ότι η συνεχής ανάπτυξη του πυρηνικού προγράμματος είναι απαράδεκτη για τους Κινέζους».

Φυσικά, το Πεκίνο αντιλαμβάνεται την οργισμένη αντίδραση της Πιονγκγιάνγκ για το ψήφισμα του ΟΗΕ, καθώς η ίδια η Κίνα συχνά εκφράζει παράπονα ότι γίνεται άδικα στόχος των κριτικών περί παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όταν πρόκειται για επίθεση εναντίον τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα ως πρόσχημα για υποκίνηση πολιτικής αναταραχής, η Κίνα και η Βόρεια Κορέα βρίσκονται να συμφωνούν.

Τον περασμένο Μάρτιο, η Κίνα απέρριψε επίσημα την έκθεση του ΟΗΕ σχετικά με τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Βόρεια Κορέα, επαναλαμβάνοντας τη γραμμή της Πιονγιάνγκ ότι τα συμπεράσματα της έκθεσης ήταν αβάσιμα. Όπως ήταν αναμενόμενο, η αντιπροσωπεία του Πεκίνου στα Ηνωμένα Έθνη ψήφισε επίσης κατά του ψηφίσματος την περασμένη Τρίτη. Παράλληλα, ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Χονγκ Λέι δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι «τα θέματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν πρέπει να πολιτικοποιούνται ή να χρησιμοποιούνται για να ασκήσουν πίεση σε άλλες χώρες.» Ο ίδιος πρόσθεσε ότι η Κίνα δεν πιστεύει ότι τα θέματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα πρέπει να συζητηθούν από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ή να ανατίθενται στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. «Η παραπομπή του θέματος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο δεν είναι ευνοϊκή για την επίλυσή του», δήλωσε ο Χονγκ χαρακτηριστικά. Είναι σημαντικό επίσης να αναφερθεί ότι η θέση της Κίνας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ πιθανότατα θα αποτρέψει το γεγονός η Βόρεια Κορέα να αντιμετωπίσει δίωξη από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Ωστόσο, η Κίνα δεν διατίθεται να δει άλλη μία πυρηνική δοκιμή να λαμβάνει χώρα στην Πιονγκγιάνγκ, και έσπευσε να υπενθυμίσει στον κόσμο ότι έχει δεσμευτεί προς τον στόχο της αποπυρηνικοποίησης. Ειδικά με δεδομένο το γεγονός ότι το ψήφισμα του ΟΗΕ είναι ουσιαστικά χωρίς αντίκρισμα – τόσο η Κίνα όσο και η Ρωσία θα εμποδίσουν το Συμβούλιο Ασφαλείας από το να ενεργεί σχετικά με το συγκεκριμένο ζήτημα – δεν υπάρχει κανένας λόγος για τη Βόρεια Κορέα να προβεί σε περαιτέρω απάντηση σχετικά με το πυρηνικό της οπλοστάσιο.

Όπως όμως είδαμε το 2013, τελικά η κινεζική πίεση δεν μπορεί να εμποδίσει μια αποφασιστική κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας από τη διεξαγωγή μιας πυρηνικής δοκιμής. Αλλά το Πεκίνο θα κάνει σίγουρα ό, τι μπορεί για να αποτρέψει μια Βορειοκορεατική κρίση από το να εκμηδενίσει την πρόοδο που έχει σημειώσει η Κίνα στην περιφερειακή διπλωματία κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών

http://www.rizopoulospost.com/

Κλιμάκια της «Σοσιαλιστικής Προοπτικής» επισκέφθηκαν τους απεργούς της ΕΡΤ

 

Κλιμάκια της  «Σοσιαλιστικής Προοπτικής»  υπό τον Γρηγόρη Ζαρωτιάδη (Θεσσαλονίκη) και Σπύρο Κότσια (Αθήνα) επισκέφθηκαν τους απεργούς της ΕΡΤ και συνομίλησαν μαζί τους για την πορεία του αγώνα τους και για γενικότερα ζητήματα που αφορούν το ρόλο των δημοσίων μέσων ενημέρωσης στην ελληνική δημοκρατία.

Οι εκπρόσωποι της  «Σοσιαλιστικής Προοπτικής»  εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους προς τους εργαζόμενους τηςΕΡΤ και τα δίκαια αιτήματά τους, κατήγγειλαν την πραξικοπηματική ενέργεια της κυβέρνησης Αντ. Σαμαρά- Ευ. Βενιζέλου να καταργήσει τη δημόσια ραδιοτηλεόραση και δήλωσαν ότι ο πολιτικός τους φορέας θα συμβάλλει με όλες του τις δυνάμεις για τη δημιουργία μιας ανοικτής δημοκρατικής δημοσιότητας στην πατρίδα μας. Επίσης διευκρίνισαν ότι για τη   «Σοσιαλιστική Προοπτική»  ο ρόλος των δημόσιων μέσων ενημέρωσης και των εργαζόμενων σε αυτά θα είναι σημαντικός για την πολιτική προσπάθεια ανανέωσης και εκδημοκρατισμού του πολιτικού πολιτισμού της χώρας μας.

Οι εκπρόσωποι της   «Σοσιαλιστικής Προοπτικής»  κατήγγειλαν την κατάσταση που επικρατεί γενικότερα στον τύπο και στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης της πατρίδας μας, τον έλεγχο και τη χειραγώγηση της ενημέρωσης από τρίτους προς όφελος των συμφερόντων τους και επεσήμαναν τους κινδύνους που ενέχει αυτή η κατάσταση στη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Οι δύο πλευρές συμφώνησαν επίσης να εντείνουν τη συνεργασία τους σε ζητήματα ενημέρωσης και προώθησης αιτημάτων που στοχεύουν στη δημιουργία ενός πολιτισμού ενημέρωσης που θα συμβαδίζει με τις ανάγκες της κοινωνίας.

www.sosialistiki-prooptiki.gr

Ελευθερία Λόγου και Διαδίκτυο

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Το θέμα της σχέσης της ελευθερίας του λόγου με το διαδίκτυο επανήλθε στην επικαιρότητα με δύο πολύ πρόσφατα γεγονότα.

Το πρώτο είναι οι μικρό-εκδηλώσεις ανά τον κόσμο, εκτός από κάποιες σημαντικότερες διαδηλώσεις στις Αγγλοσαξονικές χώρες, των γνωστών ως «Ανωνύμων» με τη μάσκα, που μάχονται κατά της διαφθοράς και για περισσότερη διαφάνεια στη δημόσια ζωή. Το νέο στοιχείο βέβαια σε αυτούς δεν είναι τα σαφώς ρεφορμιστικά αιτήματά τους, παρά την επαναστατική ρητορική, αλλά το μέσο που χρησιμοποιούν για να περάσουν το μήνυμά τους, δηλαδή το διαδίκτυο. Στο Λονδίνο, όπου έγινε η μεγαλύτερη διαδήλωσή τους, μέλη τους μιλούσαν για την «ισότητα» και την «δημοκρατία» που καθιερώνει το διαδίκτυο, το οποίο «μπορεί να ρίξει ακόμη και κυβερνήσεις». Στην Ελλάδα, μάλιστα, δεν λείπουν οι «ελευθεριακοί» που διακηρύσσουν ότι «το Διαδίκτυο είναι μια μορφή εικονικής άμεσης δημοκρατίας που δίνει την δυνατότητα στις κυριαρχούμενες ομάδες να αντιδράσουν απέναντι στις κυρίαρχες».

Το δεύτερο γεγονός είναι οι μεγάλες διαστάσεις που έχει πάρει τελευταία το θέμα της ανώνυμης λασπολογίας σε χώρες που θέλουν ακόμη να τηρούν τουλάχιστον τα προσχήματα μιας αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας». Στην Βρετανία, ιδιαίτερα, έχει κορυφωθεί η αγανάκτηση του κοινού για τους ανώνυμους λασπολόγους στο διαδίκτυο που συκοφαντούν, βρίζουν και χρησιμοποιούν προσωπικά δεδομένα και παραποιημένες φωτογραφίες, είτε στρέφονται γενικά εναντίον άλλων χρηστών, είτε ειδικά ενάντια σε ανθρώπους που υπογράφουν τις απόψεις τους. Το αποτέλεσμα της γενικής κατακραυγής ήταν να αναγκαστούν οι ελίτ (που κάθε άλλο παρά εχθρικές είναι στο διαδίκτυο όταν τους εξυπηρετεί!) να πάρουν μέτρα για την προστασία των θυμάτων της λασπολογίας, φθάνοντας στον τετραπλασιασμό των σχετικών ποινών.

Και όσον αφορά μεν στους ισχυρισμούς των «Ανωνύμων» κ.λπ., εύκολα μπορεί να δειχθεί ότι ελάχιστη σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Δεν γνωρίζω κανένα καθεστώς υποστηριζόμενο από την Υπερεθνική Ελίτ που διαχειρίζεται τη ΝΔΤ, το οποίο έπεσε χάρη στο διαδίκτυο και τις συναφείς εκδηλώσεις των «αγανακτισμένων» (βλ. Ισπανία, Ελλάδα, ΗΠΑ κ.λπ.). Τα μόνα καθεστώτα, όπου το διαδίκτυο έπαιξε πράγματι σημαντικό ρόλο για τη πτώση τους, ήταν όσα είχε προδιαγράψει η ίδια η Υ/Ε να ανατρέψει μέσα από βελούδινες «επαναστάσεις» (Αραβική «Άνοιξη», Ανατολική Ευρώπη κ.ο.κ.)! Ακόμη, η πραγματική δημοκρατία και η ισότητα δεν έχουν σχέση ούτε με ατομικές ελευθερίες, ούτε με το διαδίκτυο, που αναφέρονται στην φιλελεύθερη αντίληψη της δημοκρατίας, και, επομένως, δεν έχουν καμιά σχέση με την κλασική έννοια της άμεσης δημοκρατίας. Η πραγματική δημοκρατία προϋποθέτει άλλωστε «πρόσωπο-με-πρόσωπο» συνελεύσεις, όπου μέσα από τις συζητήσεις των ενεργών πολιτών, και όχι βέβαια απλώς των «ειδικών», μπορεί να εκφραστεί η συλλογική πολιτική βούληση. Η διαδικτυακή δημοκρατία είναι, δηλαδή, σαφής διαστρέβλωση της άμεσης δημοκρατίας.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν, βέβαια, ότι το διαδίκτυο δεν έχει και σημαντικές θετικές διαστάσεις. Πράγματι, εκεί μπορούν να δημοσιευθούν και αντισυστημικές απόψεις που θα αποκλειόντουσαν από τα κλασικά μίντια. Αλλά, εκεί είναι και η παγίδα. Εφόσον το ίδιο το διαδίκτυο το ελέγχουν τελικά οι ελίτ της Υ/Ε, μέσω των πολυεθνικών (Google, Facebook κ.λπ.), αυτές έχουν τον τελικό λόγο για το τι και πως περνά στο διαδίκτυο. Και είναι γνωστά τα παραδείγματα αποκλεισμού χρηστών, ακόμη και ιστοσελίδων, όταν αρχίζει να γίνονται επικίνδυνες για τις ελίτ.

Ακόμη, το διαδίκτυο παίζει σημαντικό ρόλο σε κινητοποιήσεις, όπου η ανωνυμία, σαν μέσο προστασίας από την εξουσία, είναι αναγκαία. Οι σημαντικές κινητοποιήσεις και καταλήψεις φοιτητών και μαθητών θα ήταν για παράδειγμα αδύνατες αν εξαρτιόντουσαν από τους Νόμους της κάθε Χούντας (κοινοβουλευτικής ή μη) και τους φανατικούς εκτελεστές τους σε εκπαίδευση και δικαιοσύνη.

Όμως, εάν η διαδικτυακή ανωνυμία είναι πράγματι αναγκαία στη κριτική της εξουσίας ―και με αυτή την έννοια αποτελεί μορφή άσκησης ελευθερίας― όπως κάθε πραγματική ελευθερία, ή θα είναι αυτοπειθαρχούμενη ή δεν είναι ελευθερία. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος άλλωστε που αντιμετώπιζε, ιστορικά, η άμεση δημοκρατία ήταν ακριβώς η έλλειψη αυτοπειθαρχίας, που προϋποθέτει υψηλό επίπεδο συνειδητοποίησης των πολιτών. Η μη δημοσίευση, για παράδειγμα, συκοφαντικών ή υβριστικών σχολίων, καθώς και ατεκμηρίωτων καταγγελιών και χαρακτηρισμών, θα έπρεπε να είναι αυτονόητη προϋπόθεση για την χρήση της ανωνυμίας. Ακόμη μάλιστα περισσότερο εάν παρόμοια λασπολογικά σχόλια και χαρακτηρισμοί στρέφονται όχι κατά οργάνων της εξουσίας, αλλά κατά ανθρώπων που έχουν δείξει απόλυτη συνέπεια στον αγώνα κατά της εξουσίας, οπότε βέβαια η ανωνυμία δεν χρησιμοποιείται πια σαν μέσο προστασίας κατά της εξουσίας, αλλά σαν μέσο προστασίας της ίδιας της εξουσίας και των οργάνων της κατά των εχθρών της! Στην περίπτωση όμως αυτή, μιλούμε για πολιτική λασπολογία που δεν έχει καμιά σχέση με την ελευθερία του λόγου, αλλά, αντίθετα, με την ελευθερία που χρειάζονται οι επαγγελματίες του είδους για να κάνουν άνετα τη δουλειά τους.

Στην Ελλάδα, ιδιαίτερα, αυτοί που διαφεντεύουν το προτεκτοράτο μας έχουν εξασφαλίσει την πλήρη ατιμωρησία των οργάνων τους. Ενδεικτικά: η εξύβριση, ακόμη και μέσω διαδικτύου, έχει ουσιαστικά αποποινικοποιηθεί, εφόσον με πρόσφατη νομοθετική αλλαγή παραγράφεται μέσα σε ένα χρόνο. Δηλαδή, πολύ πριν (στην Ελλάδα!) φθάσει στο ακροατήριο. Ακόμη, εάν ο λασπολογούμενος καταφύγει στην υπηρεσία δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος για τον εντοπισμό του κουκουλοφόρου, μπορεί να περάσουν και δύο χρόνια και να μην τον έχουν εντοπίσει, με αποτέλεσμα να πάει η υπόθεση στο αρχείο (όπως γνωρίζω από προσωπική εμπειρία με κουκουλοφόρο που με λασπολογεί για τρία χρόνια!). Και το κερασάκι: αν ο λασπολογούμενος ζητήσει να ληφθούν ασφαλιστικά μέτρα για να σταματήσει άμεσα η λασπολογία, το δικαστήριο πιθανότατα θα αποφανθεί ότι δεν υπάρχει τίποτα επείγον που να τα δικαιολογεί και θα του συστήσει να κάνει τακτική αγωγή ή μήνυση, που επίσης θα χρειαστούν 1-2 χρόνια να εκδικασθούν, ενώ στο μεταξύ θα συνεχίζεται η λασπολογία! Δηλαδή, πλήρης απουσία κοινωνικών ελέγχων στο διαδίκτυο. Όμως, όπως η απουσία κοινωνικών ελέγχων στην αγορά οδήγησε στη σημερινή ζούγκλα, ανάλογα αποτελέσματα θα έχει και ο αντίστοιχος «διαδικτυακός νεοφιλελευθερισμός»...

* Για την πλήρη εκδοχή του άρθρου βλ. στη νέα ενότητα γραπτών στα ελληνικά στο ηλεκτρονικό αρχείο του Τ.Φωτόπουλου.

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/ 

ΜΠΛΑ-ΜΠΛΑ-ΜΠΛΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ…

Επειδή στην Ελλάδα προσπαθούν να μας πείσουν ξαφνικά ότι πρόωρες εθνικές εκλογές κάνουν μόνο κάτι απολίτιστες φυλές του Αμαζονίου, άντε το πολύ κάτι Μποτσουάνες και Ζιμπάμπουε, πάρετε να έχετε απολίτιστους:

Ολλανδία, 23 Απριλίου 2012

«Η ολλανδική κυβέρνηση υπό τον Μαρκ Ρούτε, ένας από τους σκληρότερους επικριτές των δημοσιονομικά «απείθαρχων» κρατών, παραιτήθηκε τη Δευτέρα αποτυγχάνοντας να συμφωνήσει επί του δικού της πακέτου λιτότητας σε συμμόρφωση με τις επιταγές των Βρυξελλών. Ο δρόμος των πρόωρων εκλογών ανοίγει με την αντιπολίτευση να ζητεί την όσο το δυνατόν ταχύτερη προσφυγή στις κάλπες».

Μ. Βρετανία, Δευτέρα 18 Μαΐου 2009

«Την άμεση κήρυξη βουλευτικών εκλογών προκειμένου να τερματιστεί η «παράλυση» στην οποία έχει οδηγηθεί η Βρετανία με την κυβέρνηση Μπράουν, ζήτησε σήμερα το κόμμα των Συντηρητικών της χώρας».

Δανία, 26 Αυγούστου 2011

«Πρόωρες εκλογές για τις 15 Σεπτεμβρίου κήρυξε ο Δανός πρωθυπουργός Λόκε Ράσμουσεν, επικεφαλής του κεντροδεξιού κυβερνητικού συνασπισμού, βάζοντας τέλος στη εντεινόμενη φημολογία των τελευταίων ημερών για το πότε θα στήνονταν οι κάλπες».

Γερμανία, Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου 2013

«Μεγάλος συνασπισμός CDU-SPD ή πρόωρες εκλογές είναι το δίλημμα που αντιμετωπίζει το SPD. Οκτώ ημέρες μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές στη Γερμανίαακόμα παραμένει αβέβαιο με ποιον θα συμμαχήσουν οι Χριστιανοδημοκράτες.(CDU/CSU). Με πρόωρες εκλογές απειλείται η Γερμανία αναφέρει το Focus».

Βέλγιο, 3 Μαΐου 2010

«Πρόωρες βουλευτικές εκλογές αναμένεται να διεξαχθούν στο Βέλγιο στις 13 Ιουνίου, μετά από την σημερινή έγκριση ενός κειμένου που περιέχει συνταγματικά άρθρα για τροποποίηση από τους κύριους υπουργούς της κυβέρνησης, οι οποίοι παραιτήθηκαν στις 22 Απριλίου».

Αυστρία, 9 Δεκεμβρίου 2013

«Σχεδόν οι μισοί Αυστριακοί ζητούν πρόωρες εκλογές και αυτό μόλις 75 ημέρες μετά τις βουλευτικές εκλογές στη χώρα, σύμφωνα με δημοσκόπηση που έγινε για την εφημερίδα “Der Standard”».

Λουξεμβούργο, 19 Οκτωβρίου 2013

«Στη σκιά της οικονομικής κρίσης διεξάγονται αύριο πρόωρες βουλευτικές εκλογές στο  Λουξεμβούργο».

Ιαπωνία, 21 Νοεμβρίου 2014

«Στη διάλυση της ιαπωνικής Βουλής προχώρησε ο πρωθυπουργός Σίνζο Άμπε,ανοίγοντας το δρόμο για τις πρόωρες εκλογές της 14ης Δεκεμβρίου».
Να, λοιπόν, που μόνο στην Ελλάδα οι πρόωρες εκλογές σήμερα και πιθανόν γενικά οι εκλογές αύριο, θεωρούνται εκτροπή και καταστροφικές για τη χώρα. Επίσης, μόνο στην Ελλάδα θεωρείται αδιανόητη η παραίτηση μιας κυβέρνησης, όπως έγινε στο Βέλγιο το 2008, στο Κουβέιτ το 2011 (ναι, αλήθεια!), στη Γαλλία τον Αύγουστο, στην Ιαπωνία προ ημερών και γενικώς σε πολλές χώρες του κόσμου.

Σε κάποιες χώρες δε, συμβαίνει το εξής απίστευτο: Οι κυβερνήσεις παραιτούνται μόνες τους, δίχως να τους το ζητήσει κανείς. Παραιτούνται επειδή αναγνωρίζουν ότι έφτασαν σε αδιέξοδο ή το κάνουν για να ζητήσουν ψήφο εμπιστοσύνης από το λαό της χώρας τους ώστε να προχωρήσουν σε κάποια πολιτική διαφορετική από εκείνη που υποσχέθηκαν προεκλογικά. Αμέ! Τέτοια πράγματα συμβαίνουν στον κόσμο.

Κατά τα λοιπά, μπλα-μπλα-μπλα δημοκρατία, μπλα-μπλα-μπλα μπλέξαμε…

http://eleutheriellada.wordpress.com/

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ!‏

ΤΡΙΤΗ 2 ΔΕΚΕΜΒΡΗ στις 6.30μμ   (στο πάρκο Αγ. Πάντων και Κολωνιάρη, Ξηροκρήνη)

Πριν ένα χρόνο, η 13χρονη Σάρα στην προσπάθεια της  να ζεσταθεί χρησιμοποιώντας μαγκάλι, πνίγηκε από τις αναθυμιάσεις.  Προστέθηκε στα χιλιάδες θύματα των δολοφονικών πολιτικών των μνημονίων. Χρέος μας να μην αφήσουμε κανένα μόνο του απέναντι στην κρίση!    Να αγωνιστούμε,  να διώξουμε τους δολοφόνους συγκυβέρνησης-τρόικας.

-Ενημερώστε άμεσα σε περίπτωση κομμένου ρεύματος, κατάσχεσης, πρόστιμα ΟΑΣΘ κτλ.

στo τηλέφωνο:2310265730,    στο email: epitropidrasis@gmail.com

στο blog:  www.epitropidrasisds.blogspot.gr

Με τη δική μας δράση και αγώνα παντού να επιβάλλουμε:

  Καμία αύξηση στην τιμή των εισιτηρίων Δωρεάν μεταφορά ανέργων, μαθητών φοιτητών

· Κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα. Απαγόρευση των κατασχέσεων

  Κατάργηση των μνημονίων & αντεργατικών-αντιλαϊκών μέτρων.

  Διαγραφή του χρέους, να χρησιμοποιήσουμε τα χρήματα  για να βελτιώσουμε τη ζωή μας.

  Υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων & ελευθεριών μας.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΡΑΣΗΣ ΔΥΤΙΚΩΝ ΣΥΝΟΙΚΙΩΝ (epitropidrasis@gmail.com)

Αρχηγός ή ιδιοκτήτης;

Το τελευταίο 24ωρο έγιναν δυο συναντήσεις με ενδιαφέρον -εκ πρώτης όψεως- μόνο για τα εσωτερικά του ΠΑΣΟΚ. Ο Βενιζέλος είδε πρώτα τον Γιώργο Παπανδρέου και μετά τον Σημίτη.
Από τις συναντήσεις αυτές προκύπτει η διαφορά μεταξύ ενός (πρώην) αρχηγού κι ενός που αισθάνεται ιδιοκτήτης του κόμματος.
Και οι δυο -Σημίτης και Παπανδρέου- είναι πλέον πρώην. Αυτό δεν τους απαγορεύει να έχουν άποψη και να τη λένε. Αλλά δεν τους δίνει το δικαίωμα να θέλουν να την επιβάλουν δια της υπονομεύσεως του σημερινού αρχηγού.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, μετά τη συνάντηση με τον Βενιζέλο, εξέδωσε μία ανακοίνωση (εδώ), που η ουσία της βρίσκεται στην τελευταία παράγραφο. Διαφωνεί με ό,τι λέει και κάνει ο νυν αρχηγός.
Ο Σημίτης εξέδωσε, επίσης, ανακοίνωση (εδώ). Προφανώς κάπου κι αυτός διαφωνεί, αλλά δεν επέλεξε να το προτάξει. Αντίθετα, δηλώνει σαφώς την υποστήριξή του στην προσπάθεια που κάνει το κόμμα του (κουτσή, στραβή, λειψή, αλλά την κάνει) να βγει από το καβούκι του και να ανοιχτεί σε ευρύτερες δυνάμεις του χώρου.
Η ανάγκη γι’ αυτό πιστοποιείται από το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο μεγάλος αυτός χώρος δεν εκφράζεται, όπως μέχρι το 2012, αποκλειστικά από το ΠΑΣΟΚ. Υπάρχουν νέοι παίκτες, που του παίρνουν ψηφοφόρους: ο ΣΥΡΙΖΑ, το Ποτάμι, η ΔΗΜ.ΑΡ κα. Τι θα κάνει, λοιπόν, το ΠΑΣΟΚ; Θα συμπεριφερθεί σαν τον σκαντζόχοιρο, αφήνοντας όλο το πεδίο της λεγόμενης Κεντροαριστεράς στους άλλους να το λεηλατήσουν;
Το 2008 ο Γιώργος Παπανδρέου «διέγραψε» τον Σημίτη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, για ασήμαντη αφορμή (ουσιαστικά για έκφραση γνώμης). Και το 2009 έκανε ό,τι μπορούσε για να μην τον βάλει στα ψηφοδέλτια. Ήταν η εποχή της κομματικής παντοδυναμίας και αλαζονείας. Η συνέχεια έδειξε πόσο του κόστισε, ιδιαίτερα την κρίσιμη περίοδο 2009-2010, όταν συμβουλευόταν διαφόρους τζιτζιφιόγκους, αποφάσιζε με μια παιδική χαρά συμβούλων και δεν είχε τη δυνατότητα να ακούει καμιά συμβουλή από ανθρώπους σαν τον Σημίτη.
Aφού παραιτήθηκε από πρωθυπουργός και λίγο αργότερα από αρχηγός του ΠΑΣΟΚ (2012), ο Γιώργος Παπανδρέου επιδόθηκε σε έναν συστηματικό κλεφτοπόλεμο εναντίον του διαδόχου του Ευάγγελου Βενιζέλου. Δεν πήρε μέρος σε καμία συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, αν και είναι βουλευτής και αφήνει να διαρρέουν συστηματικά οι διαφωνίες του με την πολιτική του νέου αρχηγού, έστω κι αν σε ορισμένα θέματα ακολουθεί αποφάσεις που είχαν ληφθεί επί δικής του πρωθυπουργίας.
Δεν έχουν περάσει ούτε τρεις μήνες από την ημέρα που μια ομάδα κλακαδόρων αποδοκίμασε με υβριστικά συνθήματα και χειρονομίες τον Βενιζέλο, παρόντος του Παπανδρέου, ο οποίος δεν κούνησε ούτε το δαχτυλάκι του για να τους σταματήσει (θυμίζουμε το περίφημο «δεν θέλω ου» του Δεξιού Γεωργίου Ράλλη, το μακρινό 1981, όταν αφιονισμένοι οπαδοί της ΝΔ αποδοκίμαζαν τον πατέρα του Γιώργου σε ανοιχτή -και όχι κλειστή, άρα ελεγχόμενη- συγκέντρωση).
Ο Σημίτης είναι πρώην πρωθυπουργός και αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Έχει συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι είναι πρώην. Παρεμβαίνει ενίοτε με άρθρα και βιβλία του. Λέει τη γνώμη του για το κόμμα, αλλά μέχρι εκεί. Δεν θέλει να την επιβάλει. Και, κυρίως, δεν το υπονομεύει, επειδή (μπορεί να) διαφωνεί με τον Βενιζέλο.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, αντίθετα, δεν έχει συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι είναι πρώην. Επειδή έχει άχτι τον Βενιζέλο για το 2007, υπονομεύει το κόμμα, το οποίο τον έκανε πρωθυπουργό. Αφήνει διαφόρους δικούς του να διαδίδουν ότι ετοιμάζεται να επιστρέψει. Ο ίδιος είπε τις προάλλες εκείνο το αμφίσημο «έχει ο καιρός γυρίσματα». Είναι φανερό ότι ο Γιώργος, εκτός από πρώην αρχηγός, αισθάνεται και (ολίγον;) ιδιοκτήτης του ΠΑΣΟΚ, λόγω ονόματος. Προφανώς έχει ξεχάσει τη ρήση του πατέρα του ότι το κόμμα που ίδρυσε «δεν χαρίζεται, δεν κληρονομείται, δεν τεμαχίζεται σε τιμάρια».
Ας περιοριστεί στον ρόλο του πρώην αρχηγού. Όπως κάνει ο Σημίτης. Όπως θα κάνει αύριο και ο Βενιζέλος, αν ηττηθεί και αποχωρήσει. Ακόμα κι ο Καραμανλής, στο άλλο στρατόπεδο, έχει αντιληφθεί ότι παρήλθε η εποχή των γόνων και έχει αποτραβηχτεί στη Ραφήνα.
http://www.protagon.gr/

Ο καλός κύριος Φορτσάκης κι εμείς (με έμφαση στο δεύτερο)

Ανάστατο το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μετά το «κλείδωμα» της Πρυτανείας, τα ΜΑΤ, τις συλλήψεις, την ανοίκεια επίθεση σε βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου κι εκείνο το αλλιώτικο ύφος που παραπέμπει σε άλλους καιρούς και άλλα ήθη, ο καλός κύριος Φορτσάκης θέλει τώρα να καταργήσει τους φοιτητικούς συλλόγους και να «κυβερνά» μέσω ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων. Σημεία των μνημονιακών καιρών, όπου οι συλλογικές διαδικασίες εξοβελίζονται, τα συλλογικά όργανα υποκαθίστανται από εικονίδια και ψηφία κι όποιος δεν συμμορφώνεται προσάγεται για τα περαιτέρω. Θα μπορούσε κανείς να κουνήσει με απογοήτευση το κεφάλι κατατάσσοντας όλα αυτά τα περιστατικά αυτά στον φάκελο «έργα και ημέρες ακραίως ακραίων». Δεν δραπετεύουμε όμως τόσο εύκολα με ένα «αι χάσου». Πώς και γιατί εξελέγη αυτός ο άνθρωπος Πρύτανης σε ένα ιστορικό Πανεπιστήμιο και μάλιστα με άνετη πλειοψηφία; Ανεξάρτητα από τα ευτράπελα με τις προ-επιλογές υποψηφίων και τα Συμβούλια που διοικούν για λογαριασμό της κυβέρνησης το Πανεπιστήμιο, κάποιοι –και μάλιστα πολλοί- τον επέλεξαν. Για να το δούμε λοιπόν αυτό με όσο γίνεται πιο καθαρό μάτι.

Το φαινόμενο του «φθίνοντος λόγου»
Τα τελευταία χρόνια, μεγαλο μέρος της ακαδημαϊκής κοινότητας (τόσο καθηγητές όσο και φοιτητές) φαίνεται να προσαρμόζεται πλαστικά στην εκάστοτε κυβερνητική πολιτική. Τα αριθμητικά δεδομένα των πρόσφατων εκλογών για την εκλογή μελών των Συμβουλίων Ιδρύματος και πρυτανικών αρχών δείχνουν ανάγλυφα το εξής: ενώ το 1/3 περίπου των μελών του διδακτικού-ερευνητικού προσωπικού αντιστέκονται στις μεθοδεύσεις του Υπουργείου (π.χ., ηλεκτρονική ψηφοφορία, προ-επιλογή υποψηφίων από τα Συμβούλια Ιδρύματος), τα υπόλοιπα 2/3 προσαρμόζονται ανάλογα με τις συνθήκες και τελικά συμμορφώνονται σε όσα προβλέπει ο νόμος Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου. Ποσοστό κατά πολύ μικρότερο των 2/3 συμμετέχει στις εκλογές των συλλόγων του διδακτικού-ερευνητικού προσωπικού, ενώ ένα ακόμη μικρότερο ποσοστό, περίπου το 1/10, δίνει το παρόν στις γενικές συνελεύσεις των συλλόγων και τις απεργιακές κινητοποιήσεις. Αυτό το «φαινόμενο του φθίνοντος λόγου», είναι αποκαλυπτικό.
Φυσιολογικά, θα περίμενε κανείς τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας να είναι συσπειρωμένα γύρω από τους συλλόγους τους και να κινητοποιούνται αγωνιστικά για θέματα που τους αφορούν άμεσα όπως η φοιτητική μέριμνα, οι μισθολογικές περικοπές, οι εξελίξεις, οι διορισμοί και οι συνθήκες εργασίας που επικρατούν στους εκπαιδευτικούς και τους ερευνητικούς χώρους. Βέβαια, το πάτημα ενός πλήκτρου στην ηλεκτρονική ψηφοφορία είναι μια στάση λιγότερο απαιτητική από την ενεργό συμμετοχή στις συλλογικές διαδικασίες. Αν το σκεφτούμε όμως καλύτερα, θα διαπιστώσουμε ότι όσο εύκολη είναι η «υπακοή» πατώντας ένα πλήκτρο στην ηλεκτρονική ψηφοφορία, άλλο τόσο θα ήταν και η «ανυπακοή» αν αποφάσιζε κανείς να μην το πατήσει. Για αυτό θα πρέπει να εξετάσουμε μια εναλλακτική ερμηνεία που ίσως εξηγεί καλύτερα τη φαινομενικά παθητική στάση μεγάλης μερίδας πανεπιστημιακών.
Μια βάσιμη ερμηνεία είναι ότι οι συνδικαλιστικές ενώσεις στο Πανεπιστήμιο (με εξαίρεση ίσως τα σωματεία των διοικητικών υπαλλήλων που κινήθηκαν με διαφορετικό τρόπο την τελευταία περίοδο) ασχολούνται ελάχιστα με θέματα εργασιακής φύσεως και προβλήματα που έχουν σχέση με την καθημερινότητα του Πανεπιστημίου. Το ίδιο ισχύει και για τους (αποδεκατισμένους) φοιτητικούς συλλόγους. Και αυτό συμβαίνει διότι την υπεράσπιση των «συνδικαλιστικού» και των «κλαδικού» τύπου αιτημάτων την έχουν αναλάβει εργολαβικά τα θεσμικά όργανα, όπως οι Πρόεδροι των Τμημάτων και οι πρυτανικές αρχές οι οποίες, αντί να επικεντρώνονται σε θέματα θεσμικού χαρακτήρα, πολλές φορές συμπεριφέρονται ως «πάτρονες» που προστατεύουν επιλεκτικά μερίδες της κοινότητας οι οποίες αποτελούν την «πελατεία» (clientele) της διοίκησης.
Επομένως, η συμπεριφορά μεγάλης μερίδας πανεπιστημιακών που εκλέγουν «τον λάθος άνθρωπο» δεν είναι καθόλου «παράδοξη» ή «ανεξήγητη». Εξηγείται από το γεγονός ότι εκτεταμένα πελατειακά δίκτυα λυμαίνονται το Πανεπιστήμιο και διαχειρίζονται όχι μόνο συμβολικό κεφάλαιο, αλλά και συγκεκριμένα υλικά προνόμια, δηλαδή θέσεις εργασίας, πρόσθετες αμοιβές, επιλεκτική πρόσβαση σε κοινοτικά κονδύλια, κλπ.
Για να το διατυπώσω διαφορετικά: στο σημερινό Πανεπιστήμιο εξελίσσεται ένα περίεργο φαινόμενο «αντιποίησης αρμοδιοτήτων»: με ελάχιστες εξαιρέσεις, τα θεσμικά όργανα (πρυτανικές αρχές, πρόεδροι, κλπ) συμπεριφέρονται ως διαμεσολαβητές που προωθούν κατά βάση συντεχνιακά αιτήματα και εξασφαλίζουν «προστασία» στο lobby τους, ενώ οι συνδικαλιστικές ενώσεις, οι σύλλογοι, συμπεριφέρονται λίγο-πολύ ως πολιτικές παρατάξεις που με έναν μαξιμαλιστικό ή καταγγελτικό τρόπο προσφέρουν ένα κάποιο άλλοθι -σε όσους βέβαια το χρειάζονται.
Το μόνο forum στο οποίο γίνεται μια στοιχειώδης συζήτηση για θέματα θεσμικής φύσεως και γενικότερης ακαδημαϊκής σημασίας είναι το υπερ-όργανο της συνόδου των πρυτάνεων, που δεν αποτελεί βέβαια «σύνθεση» των Συγκλήτων, αλλά μια λίγο-πολύ αυτόνομη ομάδα «παραγόντων» που κινείται με τον δικό της τρόπο ανάμεσα στο Πανεπιστήμιο και το Υπουργείο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο κυριαρχεί η στρεβλή αντιπροσώπευση και ο απροκάλυπτος παραγοντισμός.
Το υπόβαθρο των πελατειακών σχέσεων
Οι πελατειακές σχέσεις στο Πανεπιστήμιο –όπως και σε άλλα τμήματα του δημόσιου τομέα- δεν είναι μια «ατέλεια» ή μια «υποστροφή» προς ένα καθεστώς φεουδαρχικού τύπου με πάτρονες και προστατευόμενους που οφείλεται σε «πολιτισμική υστέρηση», αλλά ένας συγκεκριμένος τρόπος συνάρθρωσης τυπικών κονόνων και άτυπων «παραδόσεων» που συνεργιστικά αναπαράγουν την κυρίαρχη ιδεολογία. Αυτός ο τρόπος συνάρθρωσης δεν είναι βέβαια ο μόνος δυνατός. Γιατί όπως βλέπουμε αυτές τις ημέρες από τα γεγονότα στο ΕΚΠΑ, υπάρχει και ο εναλλακτικός τρόπος χειρισμού και «διαπαιδαγώγισης» της «πελατείας» μέσω του αυταρχισμού και της προσφυγής στην κρατική καταστολή.
Από πού προκύπτουν και πού στηρίζονται οι πελατειακές σχέσεις στο Πανεπιστήμιο; Με δεδομένη τη σημασία που έχει η απουσία ακαδημαικής παράδοσης στα ελληνικά πανεπιστημιακά πράγματα, τρεις άλλες συνθήκες δημιουργούν τις προυποθέσεις για την ανάπτυξη πελατειακών σχέσεων. Πρώτον, η καταστρατήγηση του αυτοδιοίκητου και οι αλληλεξαρτήσεις της κεντρικής γραφειοκρατίας (Υπουργείο) με τις πρυτανικές αρχές και άλλους «παράγοντες». Δεύτερον, η εργασιακή επισφάλεια (ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις χαμηλές καθηγητικές βαθμίδες και το επί συμβάσει προσωπικό). Και τρίτον, η συστηματική υποχρηματοδότηση στην έρευνα και την εκπαίδευση που έχει εφαρμοστεί τις δυο τελευταίες δεκαετίες.
Στη μνημονιακή περίοδο, η δημόσια επένδυση για την Παιδεία έφτασε σε οριακό σημείο (είμαστε 27οι στους 28 σε ευρωπαικό επίπεδο), με συνέπεια τη μη αντιστρεπτή απώλεια πολλών υποδομών και την ηθική/ψυχολογική φθορά του ανθρώπινου δυναμικού, που πλέον αναζητεί λύσεις στην πρακτική της «διευκολυνόμενης» ανέλιξης, της ετεροαπασχόλησης, της αποχής από την εργασία (absenteeism) ή τη μετανάστευση. Η υποχρηματοδότηση δεν καθιστά (μόνο) ατελέσφορη την προσπάθεια που καταβάλλεται στο εκπαιδευτικό και το ερευνητικό επίπεδο, αλλά και ανατροφοδοτεί άλλα φαινόμενα όπως την συστηματική διαστρέβλωση των όποιων κανόνων και των ελεγκτικών μηχανισμών σε ό,τι αφορά την αποτίμηση του παραγόμενου εκπαιδευτικού και ερευνητικού έργου. Όταν όλοι γνωρίζουν ότι «με αυτά τα μέσα δουλειά δε γίνεται», είναι φυσικό να ελαστικοποιούνται ή να παραμορφώνονται όλοι οι κανόνες –συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν στην εργασιακή συνέπεια και το ακαδημαϊκό ήθος. Προφανέστατα, η ανεπάρκεια μέσων και πόρων που προκύπτουν από την υποχρηματοδότηση «εκλογικεύει» και νομιμοποιεί επίσης την εισαγωγή κερδοσκοπικών κριτηρίων στις εκπαιδευτικές λειτουργίες καθιστώντας «αυτονόητη» την ιδιωτικοποίηση. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, η διολίσθηση στην υιοθέτηση νεοφιλελεύθερων θέσεων είναι πολύ εύκολη.
Ακόμη και αν μεταβληθεί το πολιτικό σκηνικό στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές, αυτή η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει από τη μία μέρα στην άλλη. Το αντίθετο θα συμβεί: εάν μια άλλη κυβέρνηση επιχειρήσει να εισαγάγει ένα πιο δημοκρατικό, αλλά και πιο ορθολογικό, κανονιστικό πλαίσιο, είναι ενδεχόμενο η «απάθεια» μιας μεγάλης μερίδας μελών του διδακτικού-ερευνητικού προσωπικού να μετατραπεί σε «μαχητική διεκδίκηση» των απολεσθέντων εικονικών ή υλικών προνομίων τους. Εάν λοιπόν το ζητούμενο είναι η παραγωγική κινητοποίηση της κοινότητας και η συγκεκριμενοποίηση ενός νέου Οράματος, οι δυνάμεις που εκπροσωπούν την ακαδημαϊκότητα και την ανανέωση του Πανεπιστημίου θα πρέπει να εφεύρουν νέους τρόπους επικοινωνίας με το σύνολο της κοινότητας και να εισηγηθούν ένα νέο πλέγμα μέτρων. Αυτό δεν μπορεί να γίνει εύκολα παρά μόνο μέσω «πυρήνων ποιότητας» (δηλαδή μειοψηφιών), που μπορούν να ερεθίσουν ξανά τα ακαδημαϊκά αντανακλαστικά παράγοντας πρωτότυπες επεξεργασίες και προγραμματικό λόγο. Αυτή η εκτίμηση μπορεί να ξενίζει και να ακούγεται «αριστοκρατική», αλλά, πώς να το κάνουμε, αντικατοπτρίζει μια πραγματικότητα και αντιστοιχεί σε μια πραγματική ανάγκη.
Προς αναζήτηση Νέων Δομών
Ένα υπόδειγμα «αντι-δομής», ή καλύτερα «ενδιάμεσης δομής», που ενεργοποιήθηκε στο ελληνικό Πανεπιστήμιο από το 1976 ως τις αρχές του ’80, δηλαδή σε μια κρίσιμη περίοδο της μεταπολίτευσης, ήταν ο «Πανεπιστημιακός Όμιλος». Ο Όμιλος -όπως μπορεί να θυμούνται οι γηραιότεροι - ήταν μια ένωση προσώπων με 80 περίπου μέλη από όλη την επικράτεια, στην πλειοψηφία τους καθηγητές των ΑΕΙ με σημαντικό επιστημονικό έργο και αντιστασιακές περγαμηνές στην περίοδο της δικτατορίας. Είχε «κεντροαριστερό» πολιτικό στίγμα που εκτείνονταν από το «ηρωικό» ΠΑΣΟΚ μέχρι το ΚΚΕεσ και τις παρυφές του (μεταπολιτευτικού) ΚΚΕ.
Η ιδρυτική διακήρυξη του Πανεπιστημιακού Ομίλου περιελάμβανε τέσσερις στόχους:
1. Να περιγραφούν τα εκπαιδευτικά προβλήματα στην πραγματική τους διάσταση (ιστορική, κοινωνική, οικονομική, πολιτισμική).
2. Να διατυπωθούν επιστημονικά κατοχυρωμένες προτάσεις για την αντιμετώπισή τους.
3. Να ξεπεραστεί η τεχνοκρατική αντίληψη για τον ρόλο της Επιστήμης στη σύγχρονη ζωή, ώστε οι έλληνες επιστήμονες να στοιχίσουν τη γνώση τους προς τα ευρύτερα προβλήματα του ελληνικού χώρου και
4. Να καθοριστούν οι στόχοι της εκπαίδευσης έτσι ώστε η αλλαγή να θέσει την Παιδεία πραγματικά στην υπηρεσία του λαού.
Παρά την προοδευτική στοχοθεσία του, ο Πανεπιστημιακός Όμιλος είχε συγκεκριμένα όρια και έναν κάποιο «ακαδημαικό συντηρητισμό» που δεν κατόρθωσε να υπερβεί όταν το πανεπιτημιακό κίνημα έθεσε επί τάπητος το πρόβλημα του ενιαίου φορέα διδασκόντων και της συνδιοίκησης στο τέλος της δεκαετίας του ‘70. Παρόλα αυτά, οι παρεμβάσεις του, ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια μετά τη δημιουργία του, υπήρξαν καίριες και υποβοήθησαν τη συγκρότηση ενός εκπαιδευτικού μετώπου, που τελικά κατόρθωσε να επιβάλει τις θέσεις του και να επιτύχει την αλλαγή του νόμου-πλαισίου το 1982.
Ένα ανάλογο Όργανο, μια «ενδιάμεση δομή» αυτού του τύπου, προσιδιάζει ίσως στις σημερινές συνθήκες. Βέβαια, το Πανεπιστήμιο δεν χρειάζεται αυτή τη φορά «μεγαλοσχήμονες», ιδίως τώρα που οι άνθρωποι «με προσωπικές και επώδυνες εμπειρίες από την ηρωική εποχή» -όπως λέει ο Δ. Μαρωνίτης- σιγά-σιγά αφυπηρετούν και αποστρατεύονται. Εκείνο που χρειαζεται είναι ένα μέτωπο πανεπιστημιακών που διαθέτουν αδιαμφισβήτητο ακαδημαϊκό κύρος και αναγνωρισιμότητα, αλλά δεν ανήκουν στη χωρεία των «μεγαλοπαραγόντων» και των «παρατρεχάμενων» του εκάστοτε Υπουργείου –ακόμα και αν αυτό το Υπουργείο είναι μέρος μιας «προοδευτικής» κυβέρνησης. Επιπλέον, χρειάζεται ένα «χώρος» με αίσθηση κοινωνικής ευθύνης, πολιτική εγρήγορση και επίγνωση των συσχετισμών, αλλά εντελώς απαλλαγμένος από μικρο-παραταξιακές δεσμεύσεις και ιδεολογικό πουριτανισμό. Το κυριότερο: χρειάζεται ένα Όργανο που έχει διαρρήξει τα δεσμά μιας «μικρομεσαίας» παράδοσης και έχει χωρίς περιστροφές υιοθετήσει ως κύριο «αλγόριθμο» της ανάλυσής του την ακαδημαϊκότητα, δηλαδή την πίστη στην αυταξία της Παιδείας, τη στράτευση στην «Ιδέα του Πανεπιστημίου» και τη χωρίς υποσημειώσεις αποδοχή της Κριτικής μέσα σε μια διαδικασία παραγωγικής αμφισβήτησης.
Με τί θα μπορούσε να καταπιαστεί ένας νέος Πανεπιστημιακός Όμιλος στην παρούσα συγκυρία; Πρώτα απ’ όλα με τα λεγόμενα μεγάλα θέματα όπως η χρηματοδότηση, η αξιολόγηση και το θεσμικό πλαίσιο της ανώτατης εκαπαίδευσης. Μέσα σε κάθε ένα από αυτά τα θέματα υπάρχουν «γκρίζες ζώνες» που δεν είναι καθόλου αυτονόητο πώς πρέπει κανείς να τις διαβεί. Τί ακριβώς σημαίνει «αυτοδιοίκητο» στην περίπτωση της «δημόσιας, δωρεάν Παιδείας»; Τί διακρίνει την πλήρη «απελευθέρωση» (deregulation) της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και την πλήρη εγκατάλειψη του Πανεπιστημίου από τον διακριτικό δημόσιο έλεγχο με σεβασμό της αυτονομίας των ΑΕΙ; Ποια ακριβώς είναι τα θεσμικά μέτρα που θωρακίζουν τα ΑΕΙ απέναντι στους κερδοσκόπους και την ιδιωτικοποιήση; Πώς θα μπορούσε να αξιοποιηθεί μια πιθανή αύξηση της δημόσιας επένδυσης για την Παιδεία και πώς θα αντιμετωπιστεί σε αυτή την περίπτωση το διαχρονικό αίτημα του ... «δώσε και σε μένα μπάρμπα»; Χρειαζόμαστε κάποιας μορφής απολογισμό και αξιολόγηση προσώπων και δομών; Σε τί θα διέφερε μια «χρηστή» και «χρήσιμη» ΑΔΙΠ από την ΑΔΙΠ που υπάρχει σήμερα; Για τις συνέργειες και την οριζόντια δικτύωση τί λέμε; Έχει νόημα η έννοια των «πόλων», δηλαδή των clusters που απαρτίζονται από περισσότερα του ενός Πανεπιστήμια και μοιράζονται χώρους και (ενδεχομένως) προσωπικό; Εξοικονομούνται πόροι με αυτόν τον τρόπο και εξασφαλίζονται κρίσιμες μάζες; Πώς διοικούνται τέτοιες οντότητες; Κοντολογίς, τί πάει να πει «ανατροπή» στο πεδίο της ανώτατης εκπαίδευσης και της έρευνας;
Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα διαφέρουν πάρα πολύ αν απαιτήσουμε, όπως αναφέρει στην ιδρυτική του διακήρυξη ο Πανεπιστημιακός Όμιλος, επιστημονική τεκμηρίωση, ή εάν, αντίθετα, αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα του ακαδημαικού χώρου όπως μέχρι τώρα, με την ελαφρότητα του επιχειρήματος «αυτά είναι ψευδο-διλήμματα και επινοήσεις των νεοφιλελευθέρων». Ο προγραμματικός λόγος των ακαδημαικά και δημοκρατικά σκεπτόμενων δεν μπορεί παρά να είναι ένας λόγος αξιολογικά μεταρρυθμιστικός -και σε αυτό τον βαθμό και το μέτρο ριζοσπαστικός. Αυτό, ας μη γελιόμαστε, σημαίνει αξιολογικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα, τη χρηματοδότηση, το θεσμικό πλαίσιο, τις υποδομές.

Όσα γράφονται παραπάνω θα ήταν ίσως το καλύτερο «φάρμακο» και η επί της ουσίας απάντηση στον κύριο Φορτσάκη. Γιατί, όπως λέει και ο καλός συνάδελφός μου Γιάννης Παντής, η λέξη-κλειδί στην εποχή μας είναι «Αξιοπρέπεια». Θα προσέθετα ακόμη μια, με το ίδιο πρώτο συνθετικό: «Αξιοκρατία».
 http://tvxs.gr/

Θετική αξιολόγηση του Fitch για την Ελλάδα

Παράλληλα ο Fitch προβλέπει για την ελληνική οικονομία ανάπτυξη 0,5% του ΑΕΠ για το 2014 και 2,5% για το 2015, όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο.
Σύμφωνα με την έκθεση του οίκου αξιολόγησης, ο προϋπολογισμός της Ελλάδας είναι σε καλό δρόμο για την επίτευξη του στόχου του 2014, γεγονός που υπογραμμίζει την αξιόλογη δημοσιονομική προσαρμογή των τελευταίων ετών.
Εξάλλου ο Fitch προβλέπει ότι το πρωτογενές πλεόνασμα θα φτάσει φέτος το 1,5% του ΑΕΠ.
Σε ό,τι αφορά την τρέχουσα αξιολόγηση της τρόικας, ο οίκος αναμένει ότι αυτή θα ολοκληρωθεί ως το τέλος του 2014, όμως επισημαίνει ότι υπάρχει κάποιος κίνδυνος να καθυστερήσει ως τις αρχές του 2015.
Οι πρόωρες βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα το πρώτο τρίμηνο του 2015 είναι ένα πιθανό σενάριο και υπάρχει κίνδυνος η επόμενη ελληνική κυβέρνηση να υποστηρίζει λιγότερο τις οικονομικές και δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις, σημειώνει ο Fitch.
Ο οίκος αξιολόγησης εκτιμά ότι η πιο οδυνηρή φάση της προσαρμογής της Ελλάδας έχει περάσει και οι ανάγκες χρηματοδότησής της καλύπτονται μέχρι το δεύτερο τρίμηνο του 2015 χωρίς την έκδοση ομολόγων ή κεφάλαια από την τρόικα.
Παρόλα αυτά, υπογραμμίζει ο Fitch, η επίτευξη και η διατήρηση του μέσου στόχου για πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 4% εξαρτάται από τη συνέχιση της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας και μιας βιώσιμης ανάκαμψης της ανάπτυξης
http://www.matrix24.gr/

Οι αλλαγές στο Δημόσιο και το ενιαίο μισθολόγιο συζητούνται σε σύσκεψη στο ΥΠΟΙΚ

Σύσκεψη με τη συμμετοχή του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης και του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Κυριάκου Μητσοτάκη, βρίσκεται σε εξέλιξη στο υπουργείο Οικονομικών. Σύμφωνα με πληροφορίες, στο πλαίσιο της σύσκεψης συζητιούνται τα επιχειρήματα της κυβέρνησης έναντι της τρόικας για τις αλλαγές στο Δημόσιο και ειδικότερα για το ζήτημα του νέου ενιαίου μισθολογίου.
Ανάλογη σύσκεψη για το μισθολόγιο του Δημοσίου, είχε πραγματοποιηθεί το μεσημέρι στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, υπό τον υπουργό αναπληρωτή Οικονομικών, Χρήστο Σταϊκούρα.
Σύμφωνα με παράγοντες του υπουργείου Οικονομικών, είναι πιθανόν να μην πραγματοποιηθεί την Παρασκευή τηλεδιάσκεψη του υπουργού Οικονομικών, Γκίκα Χαρδούβελη, με τους επικεφαλής της τρόικας, καθώς, όπως ανέφεραν οι ίδιες πηγές, «περιμένουμε απαντήσεις από την τρόικα για να συνεχίσουμε».
http://www.eklogika.gr/

Κουβέλης: Είμαι πρόθυμος να συναντηθώ με τον Τσίπρα

Την πρόθεσή του να συναντηθεί με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης γνωστοποιεί ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, Φώτης Κουβέλης μέσα από συνέντευξή του στην εφημερίδα των συντακτών.
«Είμαι πάντοτε πρόθυμος να συναντηθώ και να συζητήσω τα ζητήματα της προγραμματικής σύγκλισης και με τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ και με τους επικεφαλής των υπολοίπων συλλογικοτήτων» αναφέρει χαρακτηριστικά, θυμίζοντας ότι γίνονται συζητήσεις επί των προγραμματικών παραμέτρων μιας προοδευτικής διακυβέρνησης από το καλοκαίρι.
«Στις συζητήσεις αυτές, πέραν της αντιπροσωπείας που έχουμε ορίσει, η προσωπική μου παρουσία είναι δεδομένη» υπογραμμίζει ο κ. Κουβέλης.
Κοινή εκλογική παρουσία με ΣΥΡΙΖΑ;

Τέλος, αφήνει... ανοιχτό το ενδεχόμενο ακόμα και για κοινή εκλογική παρουσία με τον ΣΥΡΙΖΑ, απαντώντας πως «από θέση αυτονομίας, η οποία προσδιορίζεται από τις πολιτικές και προγραμματικές μας θέσεις, θα διαμορφώσουμε και την εκλογική μας τακτική».
http://www.iefimerida.gr/

Στους 5.459 οι νεκροί από τον 'Εμπολα

Ο αριθμός των νεκρών από τη χειρότερη επιδημία του ιού Έμπολα στην ιστορία αυξήθηκε σε 5.459 επί συνόλου 15.351 κρουσμάτων σε οκτώ χώρες έως την 18η Νοεμβρίου, σύμφωνα με τον νεότερο απολογισμό τον οποίο έδωσε στη δημοσιότητα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ).
Σύμφωνα με τα στοιχεία του Οργανισμού, υπήρξαν 39 νέοι θάνατοι και 106 νέα κρούσματα εν συγκρίσει με τον προηγούμενο απολογισμό. «Η εξάπλωση του ιού συνεχίζεται εντατικά στη Γουινέα, στη Λιβερία και στη Σιέρα Λεόνε», ανέφερε ο ΠΟΥ, αναφερόμενος στις τρεις χώρες της δυτικής Αφρικής οι οποίες έχουν πληγεί σκληρότερα από την επιδημία.

Όπως αναφέρει το ΑΠΕ-μπε, και τα έξι πρόσωπα που είναι γνωστό πως μολύνθηκαν από Έμπολα στο Μαλί απεβίωσαν, ενώ 327 πρόσωπα που ήλθαν σε επαφή μαζί τους και εκτέθηκαν στον ιό τελούν υπό παρακολούθηση στην πρωτεύουσα Μπαμακό, σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε ο ΠΟΥ στη Γενεύη. Ο ίδιος ο Οργανισμός επισημαίνει ότι οι αριθμοί που δίνει στους απολογισμούς του βασίζονται σε μάλλον συντηρητικές εκτιμήσεις, είναι δηλαδή χαμηλότεροι από τους πραγματικούς.

Ο ιός, ο οποίος είχε ανακαλυφθεί το 1976, έχει στοιχίσει τη ζωή σε 2.963 ανθρώπους επί 7.082 κρουσμάτων στη Λιβερία· σε 1.267 ανθρώπους επί συνόλου 6.190 καταγεγραμμένων κρουσμάτων στη Σιέρα Λεόνε· και σε 1.214 ανθρώπους επί συνόλου 2.047 κρουσμάτων στη Γουινέα, τη χώρα όπου ξεκίνησε ο ιός τον Δεκέμβριο του 2013. Ο απολογισμός των θυμάτων μεταξύ του ιατρικού και του νοσηλευτικού προσωπικού είναι ιδιαίτερα βαρύς—ανέρχεται σε 337 νεκρούς επί συνόλου 588 μολύνσεων (από 329/584).
http://www.voria.gr/

Η ξεκούρδιστη ορχήστρα του ΣΥΡΙΖΑ

Μήπως όλες αυτές οι δηλώσεις , που εκφράζουν φθηνούς και ανέξοδους τακτικισμούς, «μαρτυρούν» μια απλή αλήθεια: Το φόβο του ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στην εξουσία και κυρίως τη ρήξη με τους μηχανισμούς στήριξης του κατεστημένου;

Με μια ξεκούρδιστη ορχήστρα χωρίς μαέστρο μοιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ, στελέχη του οποίου επιδίδονται σε αυτοαναιρούμενες, αντιφατικές, αποσπασματικές και συχνά…υποβολιμαίες δηλώσεις, ωσάν να διεκδικούν έναν διακριτό ρόλο στη νομή της εξουσίας, αλλά υπονομεύοντας στην πράξη την συντεταγμένη πορεία του κόμματος, το οποίο καλείται να διαχειριστεί για πρώτη φορά στην ιστορία της Αριστεράς την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας.

Δεν αναφερόμαστε μόνο στον ο κ. Γιάννη Φωτιάδη, μέλος του τμήματος οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ασκεί έντονη κριτική που αγγίζει τα όρια της πολεμικής στο βουλευτή του κόμματος κ. Γιάννη Δραγασάκη, μ΄αφορμή την επίσκεψη αντιπροσωπείας στο Σίτι του Λονδίνου, για τη δήλωσή του ότι έχει συσταθεί «ομάδα επαφής με τις διεθνείς αγορές», κάνοντας λόγο για «ολιγαρχικές δομές στο κόμμα», αλλά κυρίως στην συγχορδία διαφορετικών απόψεων που εκδηλώνονται γύρω από την προσφυγή στις κάλπες, την εκλογή του νέου Προέδρου από την παρούσα Βουλή και, εν γένει, την πολιτική των συμμαχιών.

Ενδεικτική είναι η τοποθέτηση του βουλευτή κ. Γ. Σταθάκη- ο οποίος μας έως τώρα μας έχει συνηθίσει στις «αιρετικές απόψεις» του γύρω από το μνημόνιο και τη διαπραγμάτευση για το χρέος-, για την εκλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή. Το γεγονός ότι έσπευσε να ανασκευάσει τις δηλώσεις του μετά το σάλο που προκλήθηκε, δεν μειώνει τη σημασία των ισχυρισμών του που έρχονται σε αντίθεση με την πολιτική του κόμματος, ακόμη και όπως αυτή εκφράσθηκε από τον κ. Αλέξη Τσίπρα, κατά τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κ. Παπούλια.

Ο κ. Σταθάκης, προφανώς αναγνωρίζοντας ότι η χώρα δέχεται ισχυρές πιέσεις από τους δανειστές, μία κατάσταση την οποία θα κληθεί να διαχειριστεί ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές με δεδομένο ότι είναι πρώτο κόμμα στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων, έσπευσε να δώσει χείρα βοηθείας στον πρωθυπουργό κ. Αντ. Σαμαρά, αναγνωρίζοντας ότι θα πρέπει να υπάρξει μια συναινετική συμφωνία, ώστε να οριστεί από την κυβέρνηση ημερομηνία εκλογών (λίγο πριν ή λίγο μετά την άνοιξη) και στο ενδιάμεσο να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή.

Το ερώτημα, βεβαίως, είναι ποιος πρωθυπουργός της χώρας θα συμφωνήσει να παραδώσει την εξουσία με «αντάλλαγμα» την συναινετική εκλογή του νέου προέδρου της Δημοκρατίας; Αν και η άποψη αυτή δεν έχει καμία πολιτική λογική, εν τούτοις είναι αποκαλυπτική των προθέσεων του κ. Σταθάκη και ανοίγει το δρόμο για να τα «βρει» το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τις μνημονιακές δυνάμεις, μπροστά στους δήθεν κινδύνους ελλοχεύουν για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και τις τεράστιες ευθύνες της διακυβέρνησης που θα κληθεί να αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν είναι βεβαίως η μοναδική…παραφωνία. Ο κ. Δ. Παπαδημούλης μέσω twitter πρότεινε «συνάντηση Τσίπρα-Σαμαρά και συμφωνία-»πακέτο» για ΠτΔ, ακριβή χρόνο εκλογών και απομείωση του χρέους». Για ποια συμφωνία όμως γίνεται λόγος του ΣΥΡΙΖΑ με τον κ. Αντ. Σαμαρά – δεν μιλάμε για τυχόν συνάντηση του κ. Τσίπρα με τον Πρωθυπουργό της χώρας -, τη στιγμή κατά την οποία πρόθεση συγκεκριμένων κύκλων του κατεστημένου είναι να εγκλωβίσουν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ώστε να λειτουργήσει ως άλλοθι στο αδιέξοδο και στη χρεοκοπία της κυβερνητικής πολιτικής;

Το ότι ο πρόεδρος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα πρέπει, εκ του θεσμικού του ρόλου, να έχει διαύλους επικοινωνίας με τον Πρωθυπουργό της χώρας, να ενημερώνεται για τα εθνικά θέμα και τις πολιτικές εξελίξεις, να ανταλλάσσει μαζί του απόψεις και να προσφέρει ακόμη και τις «καλές του υπηρεσίες» όταν και εφόσον του ζητηθεί, είναι τελείως διαφορετικό από την επιδίωξη συμφωνίας για την εκλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας και την κατάργηση των μνημονίων. Ούτε βεβαίως, από αυτή την άποψη, μπορεί κανείς να προσχωρήσει στη θέση που εκφράζει ο διευθυντής του προέδρου του Πολιτικού Γραφείου του ΣΥΡΙΖΑ κ. Ν. Παππάς, προκειμένου να υπονομεύσει οποιαδήποτε επαφή του κ. Τσίπρα με τον Πρωθυπουργό, ότι αν συναντηθούν θα ζητήσει από τον κ. Αντ. Σαμαρά να παραιτηθεί. Η άποψη αυτή δεν είναι μόνον άκομψη, δεν είναι μόνον βλακώδης, δεν καταδεικνύει πολιτικό ερασιτεχνισμό, αλλά είναι και επικίνδυνη για την πορεία των πολιτικών πραγμάτων της χώρας.

Είναι γεγονός ότι τα δύο πλειοψηφικά κόμματα – η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ-, στην πορεία προς την προσεχή εκλογική αναμέτρηση, η οποία είναι προ των πυλών, επιδιώκουν να πολώσουν το πολιτικό κλίμα και να της προσδώσουν χαρακτήρα μονομαχίας, ώστε να συσπειρώσουν τους ψηφοφόρους τους. Την επιδίωξη αυτή εξυπηρετεί και η σκλήρυνση της στάσης του Μαξίμου, το οποίο κάνει λόγο για «χάος» στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ αναλάβει την εξουσία, για «μαζική φυγή των καταθέσεων από τις τράπεζες» κλπ. Το να δίνει, όμως, «άλλοθι» το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στον κ. Σαμαρά να διαιωνίζει αυτό το «επικοινωνιακό παιχνίδι», δεν συνιστά υπεύθυνη πολιτική στάση.

Ούτε βεβαίως μπορεί κανείς να προσχωρήσει στο ευφάνταστο δίλημμα του κ. Αλέξη Μητρόπουλου ότι στην περίπτωση κατά την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατορθώσει να έχει αυτοδυναμία, τότε θα αναγκαστεί να συνεργαστεί με μνημονιακές δυνάμεις. Διότι και η άποψη αυτή θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι «δικαιολογεί» τυχόν υποχωρήσεις που θα αναγκαστεί δήθεν εκ των πραγμάτων να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να παραμείνει εγκλωβισμένος στην εξουσία.

Μήπως όλες αυτές οι δηλώσεις , που εκφράζουν φθηνούς και ανέξοδους τακτικισμούς, «μαρτυρούν» μια απλή αλήθεια: Το φόβο του ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στην εξουσία και κυρίως τη ρήξη με τους μηχανισμούς στήριξης του κατεστημένου;

http://pitsirikidotnet.gr/

ΚΑΜΜΕΝΟΣ: «ΣΤΟΧΟΣ ΜΑΣ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ»

Ξεκίνησαν το μεσημέρι οι εργασίες του δεύτερου συνεδρίου των Ανεξάρτητων Ελλήνων, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, με χαιρετισμό του προέδρου του κόμματος, Πάνου Καμμένου.

Ο κ. Καμμένος έδωσε έμφαση στην ανάγκη δημιουργίας ενός «μεγάλου πατριωτικού μετώπου» τονίζοντας, μεταξύ άλλων, στο σύντομο χαιρετισμό του, ότι στο συνέδριο οι σύνεδροι θα συνδιαμορφώσουν το τελικό οπλοστάσιο θέσεων του κόμματος.

«Θα ακούσουμε διαφορετικές απόψεις, αλλά όταν φύγουμε από εδώ, πρέπει να σεβαστούμε τις αποφάσεις του συνεδρίου. Η δημοκρατία είναι πολυφωνία, αλλά απαιτεί σεβασμό στην αρχή της πλειοψηφίας» είπε ο κ. Καμμένος, στη σκιά των όσων έχουν συμβεί μέχρι τώρα, γύρω από τη στάση που θα τηρήσει ο βουλευτής Παναγιώτης Μελάς, στην ψηφοφορία για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο κ. Μελάς παραβρίσκεται στο συνέδριο και αναμένεται να τοποθετηθεί αργότερα.

Ο Πάνος Καμμένος είπε ότι το κόμμα του θα συνεργαστεί με διάφορα κινήματα και έκανε λόγο για την δημιουργία ενός μεγάλου πατριωτικού μετώπου με κορμό τους Ανεξάρτητους Έλληνες που «θα αποτελέσει εκείνη την πολιτική δύναμη που θα δώσει τη λύση, όχι μόνο στο κοινοβούλιο, αλλά και στην αυριανή κυβέρνηση».

Κατέληξε: «Τελείωσε η διαχείριση της τρόικας και η ξένη κατοχή. Οι πατριωτικές δυνάμεις οφείλουμε να κάνουμε συμμαχία που θα ανατρέψει εκείνους που διοικούν τη χώρα μέσω e-mail».

Το συνέδριο συνεχίζεται με θεματικές τοποθετησεις συνέδρων. Έως τώρα από πλευράς βουλευτών, τοποθετήθηκαν ο Παύλος Χαϊκάλης που μίλησε για τον Πολιτισμό, η Σταυρούλα Ξουλίδου για την Παιδεία και ο Τερενς Κουίκ για την εξωτερική πολιτική.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα, ο κ. Καμμένος θα μιλήσει στις 17:30.

http://kartesios.com/

Nτράγκι: Θέλουμε μεγαλύτερο πληθωρισμό

Νέες παρεμβάσεις της ΕΚΤ για την αντιμετώπιση της κρίσης στην ευρωζώνη εξαγγέλλει ο Μάριο Ντράγκι μιλώντας σε διεθνές τραπεζικό συνέδριο στη Φραγκφούρτη.

Ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ανέφερε χαρακτηριστικά: «Θα κάνουμε ό,τι πρέπει να κάνουμε για να αυξήσουμε τον πληθωρισμό, αλλά και τις πληθωριστικές προσδοκίες το συντομότερο δυνατόν». Συγκεκριμένα, η ΕΚΤ θα επιδιώξει να συνεχίσει τις αγορές ομολόγων και μάλιστα είναι διατεθειμένη να αυξήσει «το εύρος και την ταχύτητα των παρεμβάσεών της ή να τροποποιήσει τη σύνθεση του χαρτοφυλακίου της», εάν αυτό κριθεί απαραίτητο.

Με άλλα λόγια: όπως παλαιότερα η Φρανκφούρτη παρενέβαινε για να αποτρέψει υπερβολικά υψηλό πληθωρισμό, τώρα ο Μάριο Ντράγκι θεωρεί ότι πρέπει να καταπολεμήσει τον υπερβολικά χαμηλό πληθωρισμό, ο οποίος μπορεί να οδηγήσει σε ένα συνεχές σπιράλ αποεπενδύσεων και αποπληθωρισμού. Επιπλέον, ένα ποσοστό πληθωρισμού σχεδόν μηδενικό μπορεί να δυσχεράνει την προσπάθεια αναχρηματοδότησης του χρέους -ιδιωτικού ή κρατικού. 0,4% είναι σήμερα ο πληθωρισμός στην ευρωζώνη κατά μέσο όρο, ενώ η κατευθυντήρια γραμμή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας προβλέπει ποσοστό λίγο χαμηλότερο από 2%.

«Απαραίτητες οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις»

Ο Μάριο Ντράγκι δεν παρέλειψε πάντως να υπενθυμίσει ότι απαιτείται η συνέχιση των μεταρρυθμίσεων στις χώρες της ευρωζώνης. Σε αυτό το σημείο επέμεινε, εμμέσως πλην σαφώς, και ο επικεφαλής της γερμανικής κεντρικής τράπεζας, Γενς Βάιντμαν, ο οποίος, μιλώντας στο ίδιο συνέδριο, ανέφερε ότι «για να τονωθεί η οικονομική ανάπτυξη χρειάζεται να κάνουμε κάτι περισσότερο από το να διασφαλίσουμε ευνοϊκούς όρους αναχρηματοδότησης». Από την πλευρά του ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, μιλώντας στην ίδια εκδήλωση, τόνισε την ανάγκη «αλλαγών στις ευρωπαϊκές συνθήκες», ιδιαίτερα όσον αφορά στη λειτουργία της ευρωζώνης.

Αναλυτές στην Φραγκφούρτη εκτιμούν ότι ο Μάριο Ντράγκι ουσιαστικά επανέλαβε τα όσα είχε αναφέρει σε άλλη ομιλία του στις αρχές Νοεμβρίου, ωστόσο την ίδια στιγμή έδωσε μία αίσθηση του επείγοντος για τις μελλοντικές παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

ysterografonews.gr/

Άννα-Μισέλ: «Ίσως η κυβέρνηση να βιάστηκε να πει πως βγαίνουμε από το μνημόνιο»

Την άποψη ότι η κυβέρνηση επιπόλαια ανήγγειλε την πρόωρη έξοδο από το μνημόνιο εξέφρασε η εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, Άννα – Μισέλ Ασημακοπούλου: «Ίσως η κυβέρνηση βιάστηκε να πει πως βγαίνουμε από το μνημόνιο».

Η Α. Ασημακοπούλου μετέφερε το βαρύ κλίμα που επικρατεί την περίοδο αυτή, επισημαίνοντας στον ραδιοφωνικό σταθμό των «Παραπολιτικών» ότι «Ο χρόνος είναι ασφυκτικός και οι ώρες κρίσιμες. Πρέπει να βρεθεί μία λύση για την επόμενη μέρα».

Όσων αφορά τις δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για την προεδρική εκλογή, υπογράμμισε ότι «η ΝΔ είναι σταθερή, αυτή η Βουλή πρέπει να εκλέξει πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος να προσχωρήσει στην άποψή μας είναι ευχής έργον».

Άμεση ήταν η απάντηση του γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ σε ανακοίνωσή του, η οποία αναγράφει:

«Η ομολογία της εκπροσώπου Tύπου της ΝΔ κ. Ασημακόπουλου ότι η κυβέρνηση “βιάστηκε να πει” ότι η χώρα “βγαίνει από το μνημόνιο” σηματοδοτεί την άτακτη κυβερνητική υποχώρηση από τη μεταμνημονιακή αφήγηση που προσπαθούσαν τόσο καιρό να καλλιεργήσουν. Οι διαβεβαιώσεις από τα χείλη του κ. Σαμαρά για έξοδο της χώρας από το μνημόνιο τώρα χαρακτηρίζονται ως λάθος ακόμα και από τους πιο στενούς του συνεργάτες. Το ερώτημα, όμως, παραμένει. Σε ποιες νέες απαιτήσεις των δανειστών συμφώνησε η κυβέρνηση ;»
http://www.topontiki.gr/