Νέα συνιστώστα στον ΣΥΡΙΖΑ: Οι 20 δήμαρχοι της «Ριζοσπαστικής Αυτοδιοικητικής Πρωτοβουλίας» (διακήρυξη)

“Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τη χειρότερη κοινωνική, οικονομική και θεσμική κρίση της μεταπολιτευτικής της, τουλάχιστον, ιστορίας. Οι μνημονιακές πολιτικές έχουν ισοπεδώσει την κοινωνία και την Αυτοδιοίκηση” ανεφέρει σε ανακοίνωσή της η Ριζοσπαστική Αυτοδιοικητική Πρωτοβουλία, στην οποία συμμετέχουν 20 δήμαρχοι του ΣΥΡΙΖΑ.

Προσθέτουν:

«Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, οι αλλεπάλληλες συγκυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έβαλαν την Τοπική Αυτοδιοίκηση στο στόχαστρο δύο αλληλένδετων πολικά σχεδιασμών, το «Καλλικράτη» και των Μνημονίων, με αποτέλεσμα να έχει υποστεί βαρύτατα πλήγματα τόσο ως προς την οικονομική της αυτοτέλεια και υλική / έμψυχη υπόσταση, όσο και ως προς την ίδια τη δημοκρατική της λειτουργία και την αυτοδιοικητική της ουσία:

• κατάρρευση και της στοιχειώδους ακόμα λειτουργίας πολλών δήμων, περικοπές των ΚΑΠ που ξεπερνούν το 60%,
• κινητικότητα, δήθεν “αξιολόγηση” και “επανέλεγχος” των συμβάσεων εργασίας και μαζική κατάργηση / συγχώνευση δομών που οδηγούν στην ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών των ΟΤΑ και “γεμίζουν” τη δεξαμενή των απολύσεων.

Είναι ολοφάνερη η αποτυχία του κυβερνητικού «success story», τη στιγμή που στην πραγματικότητα οι δήμοι αδυνατούν να επιτελέσουν και τη στοιχειώδη αναπτυξιακή λειτουργία, αποστερημένοι πλήρως από αναπτυξιακούς πόρους (το ΠΔΕ για τους δήμους και η ΣΑΤΑ, από 1,2 δις. Ευρώ το 2009, εξανεμίστηκε σε μόλις 180 εκ. ευρώ το 2014), χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες σχεδιασμού και προγραμματισμού και με το βρόγχο του “Παρατηρητηρίου Οικονομικής Αυτοτέλειας” και των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών να ακυρώνει κάθε περιθώριο αυτόνομης δράσης.

Η στοχοποίηση του κοινωνικού κράτους και της έννοιας της αλληλεγγύης, η μετατροπή ακόμα και της περιβαλλοντικής πολιτικής σε «μπίζνα», η αποστέρηση των τοπικών κοινωνιών από θεμελιώδη αναπτυξιακά εργαλεία, αλλά και από ανεκτίμητα κοινωνικά αγαθά, όπως η ενέργεια, ο αιγιαλός, οι υποδομές, το νερό κ.λπ., αποτελούν θεμελιώδεις επιδιώξεις της κυβερνητικής μνημονικής ατζέντας στο χώρο της Αυτοδιοίκησης, Κυβερνητικές πολιτικές που παραβιάζουν συστηματικά το Σύνταγμα και επιδιώκουν την ισοπέδωση των κοινωνικών αντιστάσεων.

Γι’ αυτό άλλωστε διώκονται οι 5 Δήμαρχοι, που εντελώς “τυχαία”  ανήκουν στον αντιμνημονιακό, αντικυβερνητικό χώρο, γι’ αυτό συκοφαντείται κάθε προσπάθεια κοινωνικής αντίστασης.

Οι επιδιώξεις αυτές διευκολύνθηκαν από το ασφυκτικό θεσμικό πλαίσιο που δημιούργησαν οι αντιδημοκρατικές «απορυθμίσεις» στον χώρο της Αυτοδιοίκησης, η πολυνομία, η γραφειοκρατία, η συγκεντρωτική λειτουργία και η ακραία αντιδημοκρατική διαδικασία συγκρότησης των οργάνων σε ΠΕΔ και ΚΕΔΕ.

Αυτή η πραγματικότητα καταδεικνύει και τις πολιτικές προτεραιότητες στη νέα περίοδο της Αυτοδιοίκησης.

Τα νέα συλλογικά όργανα καλούνται :

• Να αποφύγουν τα λάθη, τις παραλείψεις, αλλά και τις σκοπιμότητες και πολιτικές επιλογές που χαρακτήρισαν την προηγούμενη θητεία και οδήγησαν την Αυτοδιοίκηση αμαχητί, στην απαξίωση, στον οικονομικό μαρασμό και στη διάλυση.
• Να συγκρουστούν με τις ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζουν οι μνημονιακές κυβερνήσεις.
• Να υπερασπιστούν την κοινωνία απέναντι στην ανθρωπιστική καταστροφή και να διασφαλίσουν τα δημόσια αγαθά και το δημόσιο χώρο από τη fast track εκποίηση, όπως αυτή μεθοδεύεται με χαρακτηριστικό τρόπο στο χώρο της Αυτοδιοίκησης με τα “ερωτηματολόγια” και τις “αναπτυξιακές συμβουλές” του κ. Φούχτελ.
• Να ασκήσουν και να υπερασπιστούν με κάθε μέσο το αυτοδιοικητικό κεκτημένο και τα συνταγματικά δικαιώματα της Τ.Α. που παραβιάζονται (πόροι, διοικητική αυτοτέλεια, άσκηση δημοσιονομικής πολιτικής κ.λπ.) και περιστέλλονται διαρκώς.

Προγραμματικοί άξονες

Στη βάση αυτή, άξονες ενός μίνιμουμ ρεαλιστικού και διεκδικητικού προγράμματος για τη συγκρότηση μιας νέας πλειοψηφίας στα συλλογικά όργανα της πρωτοβάθμιας Αυτοδιοίκησης, μπορεί να είναι:

• Η υπεράσπιση του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα των υπηρεσιών της Αυτοδιοίκησης απέναντι στις πιέσεις, άμεσες και έμμεσες, για ιδιωτικοποίηση και υπερφορολόγηση των πολιτών.
• Η διαχείριση απορριμμάτων και στερεών αποβλήτων μέσα από ένα εθνικό και περιφερειακό σχεδιασμό, με αποκέντρωση των δραστηριοτήτων, κοινωνικό έλεγχο και δημόσιο χαρακτήρα, με προτεραιότητα τη μείωση των απορριμμάτων και τη διαλογή στην πηγή, στον αντίποδα των φαραωνικών έργων και των μονάδων επεξεργασίας σύμμεικτων απορριμμάτων με ΣΔΠ, που θα οδηγήσουν σε οικονομική επιβάρυνση, στην υπερφορολόγηση των πολιτών και σε συνεχή κοινοτικά πρόστιμα.
• Η διεκδίκηση της άμεσης απόδοσης των συνταγματικά και νομοθετικά κατοχυρωμένων πόρων και της αντικειμενικής και αναλογικής κατανομής τους, σε μια πορεία αύξησης και σύγκλισης τους με τον μ.ο της Ευρωζώνης σε σχέση με το ΑΕΠ.
• Η μετατροπή του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων σε επενδυτική τράπεζα της Αυτοδιοίκησης.
• Η κατάρτιση διακριτού επιχειρησιακού προγράμματος για τους δήμους στο νέο ΕΣΠΑ, με κύριες κατευθύνσεις την αποτροπή της κοινωνικής καταστροφής και την εκπόνηση ολοκληρωμένων τοπικών αναπτυξιακών σχεδίων.
• Η κατάργηση του Παρατηρητηρίου και η απλοποίηση των πολλαπλών ελέγχων ώστε να διασφαλίζεται ο έλεγχος νομιμότητας και όχι η «νομιμοποίηση» σε αντισυνταγματικούς ελέγχους σκοπιμότητας.
• Η διασφάλιση πλήρων ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων σε όλους τους εργαζόμενους στους δήμους.
• Η θεσμοθέτηση διαδικασιών συμμετοχής και συναπόφασης με τους πολίτες στο πλαίσιο ενός δημοκρατικού αναπτυξιακού προγραμματισμού σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο.

Μια τέτοια προγραμματική πλειοψηφία μπορεί να ανοίξει μια ουσιαστική δημοκρατική συζήτηση στους θεσμούς και στην κοινωνία για ένα άλλο νομοθετικό πλαίσιο σε αντικατάσταση του «Καλλικράτη», με την καθιέρωση της απλής αναλογικής, την ανατροπή του δημαρχοκεντρικού μοντέλου διοίκησης, την ουσιαστική αποκέντρωση, με συμμετοχικό προϋπολογισμό και δομές αντιπροσωπευτικής και άμεσης δημοκρατίας και για τη δημιουργία νέων σύγχρονων οργανισμών, με σταθερές, πλήρους απασχόλησης θέσεις εργασίας, με την κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας.

Η ουσιαστική υλοποίηση όλων των παραπάνω στόχων προϋποθέτει την οικοδόμηση ενός κοινωνικού μετώπου αντίστασης, αλληλεγγύης και ανατροπής των μνημονιακών δεσμεύσεων από τη Αυτοδιοίκηση, τους εργαζόμενους και τις τοπικές κοινωνίες, διαδικασία που περνά μέσα και από την ανατροπή των παγιωμένων φιλοκυβερνητικών συσχετισμών στα συλλογικά όργανα της Αυτοδιοίκησης.

ΑΙΓΑΛΕΩ           ΜΠΙΡΜΠΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ       ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΑΝΩΓΕΙΩΝ        ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ

ΒΥΡΩΝΑ            ΚΑΤΩΠΟΔΗΣ ΑΚΗΣ

ΔΙΡΦΥΩΝ-ΜΕΣΣΑΠΙΩΝ   ΨΑΘΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΥ        ΚΑΦΑΤΣΑΚΗ ΤΙΝΑ

ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ    ΚΟΝΤΟΣΤΑΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ-ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ     ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

ΚΕΡΚΥΡΑΣ         ΝΙΚΟΛΟΥΖΟΣ ΚΩΣΤΑΣ

ΛΑΡΙΣΑΙΩΝ        ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

ΛΕΒΑΔΕΩΝ        ΠΟΥΛΟΥ ΓΙΩΤΑ

ΛΕΥΚΑΔΑΣ         ΔΡΑΚΟΝΤΑΕΙΔΗΣ ΚΩΣΤΑΣ

ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ     ΓΚΟΤΣΗΣ ΗΡΑΚΛΗΣ

ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ      ΛΑΓΟΥΔΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΣΚΥΡΟΥ            ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΜΙΛΤΟΣ

ΣΦΑΚΙΩΝ          ΠΟΛΑΚΗΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΤΥΡΝΑΒΟΥ        ΣΑΡΧΩΣΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ-ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ    ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΡΗΣ

ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ     ΡΟΥΣΟΣ ΣΙΜΟΣ

ΓΑΥΔΟΥ              ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΚΕΛΛΥ

http://www.rizopoulospost.com/

«ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ»

Ήταν τριάντα τρία χρόνια πριν- 18 Οκτώβρη 1981- όταν η εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, με το ιστορικό 48,07% των ψήφων σηματοδοτούσε μια νέα σελίδα στην ιστορία της χώρας. Στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης του, το Νοέμβριο του 1981, ο Ανδρέας Παπανδρέου θα περιέγραφε την Αλλαγή ως «όραμα και πορεία», με στόχο την εθνική ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία και την κοινωνική δικαιοσύνη. 

 Στη διάρκεια τεσσάρων δεκαετιών, η διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ συνδέθηκε με ορισμένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της Μεταπολιτευτικής Ελλάδας, επιτεύγματα που έχουν ως κοινό παρονομαστή την ενσωμάτωση. 

 Κατά την πρώιμη, θα λέγαμε, περίοδο της Μεταπολίτευσης ο στόχος της ενσωμάτωσης αφορούσε την πολιτική, κοινωνική και οικονομική αποκατάσταση όσων είχαν περιθωριοποιηθεί από το κράτος της μετεμφυλιακής δεξιάς και τη δικτατορία των συνταγματαρχών. Στη δεκαετία του 1980 οι μάζες των «μη προνομιούχων» δίνουν τη θέση τους στην πολυπληθέστερη μεσαία τάξη που γνώρισε η χώρα. 

Η εκπλήρωση αυτού του στόχου επέτρεψε στο ΠΑΣΟΚ να φέρει σε πέρας τον δεύτερο κρίσιμο στόχο της Μεταπολίτευσης, αυτόν της ενσωμάτωσης της χώρας στο ευρωπαϊκό οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο. Με την είσοδο στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση το ΠΑΣΟΚ εξασφάλισε ότι η Ελλάδα θα αντιμετώπιζε με τους καλύτερους δυνατούς όρους τις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης. 

 Ο τρίτος εθνικός στόχος που το ΠΑΣΟΚ κλήθηκε να υλοποιήσει εντοπίζεται στη δραματική συγκυρία του 2009-2011, όταν η χώρα ήρθε αντιμέτωπη με την απειλή της άτακτης χρεοκοπίας και της εξόδου από την Ευρωζώνη (ως αποτέλεσμα του δημοσιονομικού παραλογισμού της διακυβέρνησης 2004-2009). Και ήταν ένας στόχος, που παρά το μεγάλο κοινωνικό κόστος, σήμερα γνωρίζουμε ότι επετεύχθη. 

Τα τρία αυτά ορόσημα αποτελούν την παρακαταθήκη του ΠΑΣΟΚ, καθώς η χώρα εισέρχεται σε μια νέα φάση. Ωστόσο, θα ήταν ασυγχώρητη πολιτική αλαζονεία αν δεν μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε και τα λάθη αυτής της μακράς πορείας.

 Τα βασικά σφάλματα από τη δεκαετία του 1980 μέχρι και σήμερα είναι τα εξής. Το πρώτο είναι ότι δεν καταφέραμε να κερδίσουμε τη μάχη κατά της αναξιοκρατίας, ότι σε πολλές περιπτώσεις ο κομματισμός και η ευνοιοκρατία διάβρωσαν τη διοίκηση και τον κρατικό μηχανισμό. Το δεύτερο είναι ότι δεν καταφέραμε να εξαλείψουμε φαινόμενα διαφθοράς, που δημιούργησαν θύλακες στο σύστημα εξουσίας. Η παρατήρηση αυτή δεν εντοπίζεται βεβαίως μόνο στο δικό μας κομματικό  χώρο. Αλλά η αναγνώριση της ευθύνης, που μας αναλογεί, αποτελεί πράξη πολιτικής ηθικής. Η ρήξη μας με αυτές τις πτυχές του παρελθόντος οφείλει να είναι απόλυτη. Η σχέση του ΠΑΣΟΚ με την κοινωνία πρέπει να στηριχθεί σε έναν νέο κώδικα αξιών. Η αξιοκρατία ως αδιαπραγμάτευτη αρχή, η εξυγίανση της σχέσης της πολιτικής με την κοινωνία αποτελούν το περιεχόμενο των μεγάλων αλλαγών που χρειαζόμαστε. 

 Το τρίτο πολιτικό σφάλμα εντοπίζεται στη συγκυρία της κρίσης. Κάτω από την πίεση μιας απειλούμενης χρεοκοπίας, δεν ισορροπήσαμε σωστά μεταξύ των δημοσιονομικών στόχων και των κοινωνικών τους συνεπειών. 

 Η ιστορική αυτή αναδρομή σε επιτεύγματα και λάθη είναι αναγκαία και για να κατανοήσουμε το περιεχόμενο της σημερινής πολιτικής αντιπαράθεσης. Μετά την κρίση, είδαμε να κερδίζουν έδαφος θεωρίες περί συλλογικής ενοχής και άκριτης δαιμονοποίησης της Μεταπολίτευσης. Αντιπροσώπευαν ένα εγχείρημα, βαθιά συντηρητικό στους στόχους του, με επικίνδυνες προεκτάσεις. Τις συνέπειες αυτής της πρακτικής, συνέπειες που σίγουρα ξέφυγαν από τις προθέσεις των εμπνευστών της, τις είδαμε στη γιγάντωση της ακροδεξιάς και του αντιπολιτικού λόγου.

 Στο πλαίσιο αυτής της αφήγησης, το ΠΑΣΟΚ, οι ιδέες του, ακόμα και ο κόσμος του απαξιώθηκαν και κατασυκοφαντήθηκαν. Η καλύτερη, όμως, απάντηση σε αυτού του είδους τα εγχειρήματα προέρχεται από τον ελληνικό λαό. Μόνο τυχαίο δεν είναι που οι Έλληνες θεωρούν ως καλύτερη κυβερνητική θητεία της Μεταπολίτευσης, την τετραετία 1981-85, που άλλαξε τη ζωή τους. Μόνο τυχαίο δεν είναι που οι Έλληνες θεωρούν ως ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα αυτής της Μεταπολίτευσης, που τόσο λοιδορείται, τη δημιουργία του Εθνικού Συστήματος Υγείας (Public Issue 2007-2011, Ανάλυση Γιάννη Μαυρή, Εφημερίδα των Συντακτών, 19/7/2014). 

 Δυστυχώς, η πολιτική συζήτηση στη χώρα παγιδεύτηκε ανάμεσα στο ψευτοδίλημμα Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο υποκρύπτοντας το πραγματικό πολιτικό διακύβευμα μεταξύ των συντηρητικών και νεοφιλελεύθερων πολιτικών και προοδευτικής προγραμματικής πρότασης. Η παγίδευση στο πολωτικό αυτό σχήμα της ελληνικής Κεντροαριστεράς εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την κακοδαιμονία της,  που έχει τη μορφή ενός φαύλου κύκλου κατακερματισμού, ασυνεννοησίας και μειωμένης εκλογικής απήχησης και θυμίζει τις περιπέτειες του μετεμφυλιακού Κέντρου στη βαθιά διαιρεμένη Ελλάδα της δεκαετίας του 1950. Η ελληνική Σοσιαλδημοκρατία δεν μπορεί να αποτελέσει μια ελκυστική πολιτική επιλογή για τον ελληνικό λαό όσο μένει εγκλωβισμένη σε προσωπικές στρατηγικές και σε αδιέξοδες αναζητήσεις, που αφήνουν αδιάφορους τους πολίτες. Η προσπάθεια ανασυγκρότησής της δεν μπορεί να είναι μια από τα πάνω διαδικασία, μια διαπραγμάτευση μεταξύ πολιτευτών, παραγόντων και ηγετίσκων υπό τη σκέπη των ΜΜΕ, που μιλούν για το λαό χωρίς το λαό. 

 Σοσιαλδημοκρατία χωρίς λαϊκή βάση δεν μπορεί να υπάρξει. Το πλασματικό δίλημμα συνδέεται με το φόβο της πραγματικής αλλαγής. Είναι ο φόβος της μεταρρύθμισης, της γνήσιας μεταρρύθμισης του κράτους, των θεσμών, των κομμάτων, ο φόβος όσων θα απολέσουν τα κεκτημένα τους. Το μεγάλο στοίχημα για τη παράταξη είναι να παρουσιάσει μια πειστική προγραμματική πρόταση ελπίδας με βάση τις ιδέες της λαϊκής κυριαρχίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, του ευρωπαϊκού δρόμου που αποτελούν την ιστορική μας παρακαταθήκη. Η πιο σημαντική προσφορά στον τόπο θα είναι αυτές οι ιδέες να μείνουν ζωντανές.

Νίκος Ανδρουλάκης

ΠΑΣΟΚ και Κεντροαριστερά: Ούτε διάλυση, ούτε απομόνωση ! Τσίκας Θόδωρος

Η στάση του ΠΑΣΟΚ, σε αυτήν την διεργασία, πρέπει να είναι: ούτε διάχυση, ούτε απομόνωση! Ούτε διάλυση, ούτε περιχαράκωση!
Κύριο μέλημα της επόμενης περιόδου πρέπει να είναι η συγκρότηση ενός τρίτου πόλου, μιας συμπαράταξης δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της σοσιαλδημοκρατίας, του φιλελεύθερου Κέντρου, της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας. Είναι ο μόνος δρόμος για να αντιμετωπιστεί ο δεξιός συντηρητισμός της Ν.Δ. και ο αριστερός λαϊκισμός του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και για να αποκατασταθεί η ισορροπία του πολιτικού συστήματος, του οποίου οι «ενδιάμεσες» δυνάμεις είναι σήμερα διάσπαρτες.

Η συνεργασία αυτή πρέπει να αποτελείται από δυνάμεις, που διατηρούν την πολιτική αυτονομία και την οργανωτική αυτοτέλεια τους. Δεν μπορεί να ζητείται από κανένα σχήμα να διαλυθεί ή να προσχωρήσει κάπου ή να συγχωνευθεί με άλλους. Ούτε μπορεί να τίθεται ως προϋπόθεση για κάποιον, να αρνηθεί την Ιστορία του, το παρελθόν του ή τις θέσεις του.

Η συμφωνία μεταξύ των δυνάμεων αυτών θα είναι προγραμματική. Δεν μπορεί να αφορά το παρελθόν, αλλά το μέλλον. Για το πώς θα προχωρήσει η μετά- Μνημόνιο Ελλάδα: με ποιο σχέδιο, με ποιες προτάσεις, με ποιες συμμαχίες θα προχωρήσουμε στις μεγάλες και αναγκαίες αλλαγές, ρήξεις και μεταρρυθμίσεις;

Το ΠΑΣΟΚ, παρά την εκλογική μείωση του, παραμένει η μεγαλύτερη δύναμη του χώρου. Επιθυμεί ισότιμους συνομιλητές με σεβασμό στην αυτονομία τους. Χωρίς ηγεμονισμούς, αλλά ζητώντας σεβασμό από τους άλλους. Πρέπει να διαφυλάξει την αυτονομία του, να συμμετάσχει και να εκπροσωπηθεί με θεσμικό και συντεταγμένο τρόπο στις σχετικές διαδικασίες.

Ταυτοχρόνως, οφείλουμε να είμαστε ανοιχτοί προς όλες τις "ψυχές", τις αποχρώσεις, τις απόψεις και τις τάσεις του ΠΑΣΟΚ. Χωρίς καχυποψίες, χωρίς δυσπιστία, χωρίς αποκλεισμούς.

Η στάση του ΠΑΣΟΚ, σε αυτήν την διεργασία, πρέπει να είναι: ούτε διάχυση, ούτε απομόνωση! Ούτε διάλυση, ούτε περιχαράκωση!

Μέσα και έξω από την κυβέρνηση, είναι απαραίτητο το ΠΑΣΟΚ να έχει διακριτή και σαφή πολιτική ταυτότητα, καθαρό προγραμματικό λόγο και αιχμηρές προτάσεις. Πρέπει η προσπάθεια αυτή να είναι συστηματική, σοβαρή, σταθερή και σε βάθος χρόνου. Είναι προϋπόθεση για την ανάκτηση της πολιτικής επιρροής του.

* Ο Θόδωρος Τσίκας ..

είναι Πολιτικός Επιστήμονας-Διεθνολόγος, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ

ΥΕΝΕΔ – ΣΚΑΪ: Ουδεμία σχέση!

Παλιά υπήρχε η ΥΕΝΕΔ. Τώρα υπάρχει ο ΣΚΑΪ (σσ: η ΝΕΡΙΤ είναι εκτός συναγωνισμού και συγκρίσεων).

Ερώτηση: Υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ ΥΕΝΕΔ – ΣΚΑΙ;

Απάντηση: Καμία.

*

Η ΥΕΝΕΔ ήταν ένα χουντοκάναλο. Ο ΣΚΑΪ είναι το κανάλι ενός ευυπόληπτου επιχειρηματία.

Στην ΥΕΝΕΔ μεσουρανούσαν οι «Μαστοράκηδες». Στον ΣΚΑΙ λάμπει η (δημοκρατική) δημοσιογραφική σχολή που έψαχνε τρόπους ώστε μια «σοβαρότερη» Χρυσή Αυγή να αφήσει τις ξιφολόγχες και να πιάσει τα υπουργικά στασίδια.

*

Στην ΥΕΝΕΔ από το πρωί μέχρι το βράδυ παίζονταν ύμνοι για την χούντα των συνταγματαρχών.

Στο ΣΚΑΪ από το πρωί μέχρι το βράδυ παίζονται ύμνοι για τα Μνημόνια και τίθενται στην ελεύθερη κρίση του λαού τα δημοκρατικά διλήμματα του τύπου: «Μνημόνιο ή τανκς»;

Στην ΥΕΝΕΔ προβάλλονταν από το πρωί μέχρι το βράδυ οι φάτσες του Παττακού, του Παπαδόπουλου και του Μακαρέζου.

Στο ΣΚΑΪ προβάλλονται από το πρωί μέχρι το βράδυ οι φιγούρες του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Τόμσεν και του Σόιμπλε.

*

Στην ΥΕΝΕΔ δεν προβάλλονταν δημοσκοπήσεις, ήταν έτσι κι αλλιώς δεδομένο ότι «η πλειοψηφία του λαού ήτο παρά τω πλευρώ της Επαναστάσεως».

Στο ΣΚΑΪ προβάλλονται όχι μόνο δημοσκοπήσεις, αλλά και γραφήματα που τις εξηγούν. Το τελευταίο τέτοιο γράφημα αφορά στη πρόσφατη δημοσκόπηση που δείχνει ότι, ενόψει της λήξης της θητείας του Κάρολου Παπούλια, η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος (49,5%) επιθυμεί διάλυση της Βουλής και προκήρυξη εκλογών σε αντίθεση με το 43% που ζητά ανακήρυξη Προέδρου από την παρούσα Βουλή.

Βέβαια θα ρωτήσει κανείς: Πως γίνεται σε ένα δημοκρατικό κανάλι, όπως ο ΣΚΑΪ, που δεν παραπλανά, που δεν παραποιεί την αλήθεια, που δεν παραμορφώνει την εικόνα της πραγματικότητας, να βγαίνει στην οθόνη γράφημα που παρουσιάζει το 43% μεγαλύτερο από το 49,5%;

Απάντηση: Στην δημοκρατία των δημοκρατικών καναλιών, όλα επιτρέπονται και όλα είναι πιθανά. Ακόμα και το 43 να ΣΚΑεΙ ότι είναι μεγαλύτερο από το 49…

http://eleutheriellada.wordpress.com/

«Όταν οι Έλληνες ξεπληρώσουν τα δάνειά τους, θα τους επιστρέψουμε και εμείς τα μάρμαρα, κυρία Κλούνει»

Γράφει, ο Δημήτρης Κατσαρός

Έντονη αίσθηση έχει προκαλέσει δημοσίευμα στο βρετανικό τύπο που με φοβερή ειρωνεία συνυπολογίζει το ύψους του χρέους προς τους δανειστές μας με τα «χρωστούμενα» γλυπτά του Παρθενώνα.

Ο συντάκτης του περιοδικού Spectator, που φαίνεται να μην έχει ιδέα σχετικά με το ζήτημα χρέους της Ελλάδας, προτείνει μεταξύ άλλων την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα μετά την αποπληρωμή του Ελληνικού χρέους προς τους δανειστές. Βέβαια ο συντάκτης δε φαίνεται να γνωρίζει πως η Βρετανία έχει ελάχιστη εμπλοκή στο δανεισμό της Ελλάδας, αφού αυτός αφορά κυρίως χώρες της ευρωζώνης και το ΔΝΤ.

Το άρθρο αγγίζει τα όρια της προβοκάτσιας, αφού αναφέρει επίσης ότι η συντήρηση των ανεκτίμητων μνημείων από το Βρετανικό Μουσείο είναι άριστη. Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από το σκάνδαλο της αποκάλυψης δεξιώσεων και πάρτι, της βρετανικής ελίτ, που λάμβαναν χώρα μέσα στους χώρους τους μουσείου και συγκεκριμένα εκείνους που φυλάσσονται τα μάρμαρα, με πούρα να γεμίζουν καπνό τους χώρους και τα ίδια τα εκθέματα να χρησιμοποιούνται σαν στηρίγματα για τα ποτήρια με τα κοκτέιλ. Παράλληλα είναι γνωστή η καταστροφή της μελανόμορφης λάμψης των μαρμάρων, τα οποία έξυσαν για τα λευκάνουν.

Ωστόσο το παραπάνω δημοσίευμα δε φαίνεται να εκφράζει το μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου στη Βρετανία. Διαβάζουμε στο ‘κουτί της Πανδώρας’ ότι ο βουλευτής των Φιλελευθέρων Δημοκρατών, Τζορτζ Άντριου σε ερώτησή του προς τον Βρετανό υπουργό πολιτισμού, μόλις εχθές, ανέφερε ότι «Είναι γεγονός ότι η παρέλαση κλεμμένων λαφύρων από το κατά τ” άλλα εξαιρετικό Βρετανικό Μουσείο, είναι κάτι το οποίο πιστεύω ότι αποτελεί ντροπή γι” αυτή τη χώρα. Σίγουρα το Ηνωμένο Βασίλειο χρειάζεται τώρα να συμμετέχει εποικοδομητικά, να ενεργήσει γενναιόδωρα και να αναγνωρίσει ότι τα Γλυπτά του Παρθενώνα πρέπει να επιστρέψουν στην Αθήνα» .

Η ερώτηση του Βρετανού βουλευτή αναφορικά με τις προθέσεις της κυβέρνησης σχετικά με την πρόταση της UNESCO για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα βρήκε και άλλους υποστηριχτές. Ο βουλευτής των εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν, σημείωσε ότι «Υπάρχουν πολύ δυνατά συναισθήματα γι” αυτό το θέμα στην Ελλάδα. Πιθανότατα οι σχέσεις μας με την Ελλάδα να βελτιωθούν αν υιοθετήσουμε εποικοδομητικά τη θέση επιστροφής κάποιων, αν όχι όλων των αντικειμένων».

Το θέμα επιστροφής των γλυπτών που έρχεται σήμερα στο προσκήνιο με έντονο τρόπο μετά και τη συντονισμένη προσπάθεια της κυβέρνησης που για πρώτη ίσως φορά είναι και επικοινωνιακή αλλά και ουσιαστική, θα παρουσιάσει μεγάλες εξελίξεις το προσεχές διάστημα. Και σίγουρα θα επιτευχθεί κάποια επιστροφή. Το σημαντικό ωστόσο είναι αυτό που κρύβεται ανάμεσα από τις γραμμές. Δηλαδή το πόσα αντικείμενα θα επιστραφούν αλλά και το πότε. Ελπίζουμε ότι σε αυτό το πεδίο τουλάχιστον θα δούμε την Ελλάδα να διαπραγματεύεται με πιο δυναμικούς όρους από ότι σε άλλους τομείς έχει κάνει ως τώρα.

Rizopoulos Post

Η Υπερεθνική Ελίτ ως «συνωμοσιολογία»

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Το περασμένο Σάββατο χιλιάδες Ευρωπαίων πολιτών (πλην Ελλήνων!) κατέβηκαν σε διαδηλώσεις ενάντια στη νέα υπερατλαντική συμφωνία (ΕΕ-ΗΠΑ) ελεύθερου εμπορίου που σχεδιάζει η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε), χωρίς βέβαια να ρωτήσει κανέναν. Πράγμα που μπορεί να σημαίνει τελικά την πλήρη ιδιωτικοποίηση Υγείας και Παιδείας, κατά το άθλιο πρότυπο των ΗΠΑ, των οποίων οι σχετικές πολυεθνικές ετοιμάζονται να εισβάλλουν στην Ευρώπη. Μια τέτοια συμφωνία θα ήταν βέβαια το σημαντικότερο ίσως βήμα στην ολοκλήρωση της Νέας Διεθνούς Τάξης (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Όχι τυχαία, την ίδια στιγμή ανώνυμοι λασπολόγοι είχαν αμοληθεί στο διαδίκτυο για να βρίζουν σαν συνωμοσιολόγους αν όχι ως ...αντισημίτες, όσους μιλούν για Υ/Ε που διαχειρίζεται την ΝΔΤ, καθώς και όσους καταγγέλλουν τον ρόλο των πολυεθνικών επιχειρήσεων στην όλη αυτή διαδικασία. Όπως, όμως, εύστοχα τόνισε πρόσφατα ο (φιλελεύθερος) συγγραφέας και δημοσιογράφος Neil Clark, το να αποκαλούν οι συστημικοί κονδυλοφόροι στη Δύση κάποιον ως συνωμοσιολόγο δεν έχει τίποτα να κάνει με θεωρητική ανάλυση ή με στοιχεία, αλλά αποτελεί σήμερα τον τυπικό τρόπο με τον οποίο προσπαθούν να περιθωριοποιήσουν οποιονδήποτε κρίνουν «εκτός ορίων», χαρακτηρίζοντας τον «αναξιόπιστο», «παρανοϊκό» κ.λπ.

Όμως, το να μιλούν για παρόμοιες «συνωμοσιολογίες» ανώνυμοι (και επομένως ανεύθυνοι) λασπολόγοι στο διαδίκτυο που, προφανώς με το αζημίωτο, ξημεροβραδιάζονται στον υπολογιστή τους κάνοντας αυτή τη δουλειά, είναι βέβαια εντελώς διαφορετικό από την περίπτωση που κάποιοι «Πανεπιστημιακοί» της συμφοράς (που απαξιώ και να ονοματίσω) κατέφυγαν σε παρόμοιες μεθόδους για να χαρακτηρίζουν και τον υπογράφοντα τη στήλη (μαζί με πολλούς άλλους), ως συνωμοσιολόγο. Αυτό συνέβη με λιβελογράφημα υπό τύπο ψευδό-επιστημονικής διατριβής που ενέκρινε τριμελής επιτροπή διδασκόντων στο ΑΠΘ με τίτλο «Ο συνωμοσιολογικός λόγος στο ελληνικό πολιτικό σύστημα» ― της οποίας  την λαθρόβια ύπαρξη ελάχιστοι γνωρίζουν εκτός από τους κουκουλοφόρους λασπολόγους του διαδικτύου που την επικαλούνται! ― και την οποία μόλις πληροφορήθηκα. Μιλώ, βέβαια, για λιβελογράφημα γιατί το κείμενο αυτό δεν έχει σχέση με επιστημονική μελέτη, η οποία προϋποθέτει έρευνα σε βάθος των απόψεων άλλου Πανεπιστημιακού συγγραφέα, αν όχι του συνόλου του συγγραφικού του έργου (που στη δική μου περίπτωση ξεκίνησε όταν οι «πανεπιστημιακοί» αυτοί ήταν ακόμη αγέννητοι ή στα σπάργανα και θα απαιτούσε τεράστιο χρόνο), τουλάχιστον του σχετικού με το συγκριμένο θέμα της έρευνάς τους. Όμως, ο λόγος που ασχολούμαι με το θέμα δεν είναι βέβαια η συκοφαντική παραποίηση της ανάλυσης μου απο κάποιους «πανεπιστημιακούς» που ελάχιστα απασχολούν το ευρύτερο κοινό, αλλά γιατί έχει γενικότερο ενδιαφέρον το πως επιχειρείται σήμερα η ατεκμηρίωτη περιθωριοποίηση των κρίσιμων, για την κατανόηση της σημερινής πραγματικότητας, εννοιών της ΝΔΤ, και της Υ/Ε που την διαχειρίζεται.

H αυστηρά καθορισμένη έννοια της «Υπερεθνικής Ελίτ» που χρησιμοποιώ στην ανάλυσή μου (η οποία σήμερα χρησιμοποιείται και σε διεθνές επίπεδο) δεν υποδηλώνει, όπως παραπλανητικά υποστηρίζει η «πανεπιστημιακή» μελέτη, την παρουσία μιας καλά οργανωμένης διεθνικής ελίτ, η οποία αποφασίζει για το μέλλον του πλανήτη, έτσι ώστε «η ιστορία (να) γράφεται από τις επιταγές μόνον αυτής της διεθνικής ελίτ, η οποία και αντιπροσωπεύει τη «Νέα Διεθνή Τάξη». Όπως δεν έπαψα ποτέ να  τονίζω, η Ιστορία είναι πάντα μια δημιουργία που δεν έχει βέβαια σχέση με συνωμοσίες. Ούτε, από την άλλη μεριά, με αντικειμενικούς «Νόμους» κλπ. Όχι βέβαια γιατί οι ελίτ γενικά και η Υ/Ε ειδικότερα δεν συνωμοτούν. Το παράδειγμα άλλωστε της αποδεδειγμένης συνωμοσίας της Υ/Ε για τα δήθεν όπλα μαζικής καταστροφής  στο Ιράκ που της επέτρεψαν τη καταστροφή του Μπααθικού καθεστώτος και την ουσιαστική διάλυση της χώρας, είναι ακόμη ζωντανό! Αλλά γιατί είναι πάντα θέμα έκβασης της Κοινωνικής Πάλης αν τελικά θα επικρατήσουν παρόμοιες  συνωμοσίες η όχι.

Με βάση αυτό το κριτήριο μπορούμε να εξηγήσουμε χωρίς συνωμοσίες τύπου Ναόμι Κλάιν για το «δόγμα του δέους» κ.λπ. (που εκτιμά η ίδια «αριστερά»)! Όπως έγραφα παλαιότερα, «θα μπορούσαμε να διακρίνουμε διάφορες φάσεις στην νεωτερικότητα ανάλογα με την έκβαση της Κοινωνικής Πάλης, όπου άλλοτε επικρατούσε η ιστορική τάση για περαιτέρω αγοραιοποίηση που ευνοούσαν οι ελίτ (φιλελεύθερη και νεοφιλελεύθερη φάση) και άλλοτε οι αντιτιθέμενες τάσεις για την προστασία της κοινωνίας» (σοσιαλδημοκρατική φάση). Έτσι, συνέχιζα, «η σημερινή παγκοσμιοποίηση είναι πράγματι ένα νέο φαινόμενο, παρόλο που είναι το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης της Κοινωνικής Πάλης με την δυναμική της οικονομίας της αγοράς, η οποία οδήγησε στην διαδικασία ελαχιστοποίησης των κοινωνικών ελέγχων πάνω στις αγορές και, ιδιαιτέρως, εκείνων που στόχευαν στην προστασία της εργασίας και του περιβάλλοντος και ερχόντουσαν σε αναπόφευκτη σύγκρουση με την οικονομική ‘αποτελεσματικότητα’ και την κερδοφορία. Η εμφάνιση και ταχεία επέκταση των πολυεθνικών εταιρειών (ένα νέο φαινόμενο στην ιστορία της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς) οδήγησε αρχικά σε άτυπο άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών, που αργότερα θεσμοθετήθηκε. Αυτή η εξέλιξη, μαζί με την αλλαγή στις υποκειμενικές συνθήκες, δηλαδή τη παρακμή των εργατικών και σοσιαλιστικών κινημάτων στον απόηχο της αποβιομηχάνισης στη Δύση, σηματοδότησε την κατάρρευση της σοσιαλδημοκρατίας» και την άνοδο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.[1]

Για κάθε, επομένως, μη «ειδικό» της συνωμοσιολογίας, η Υ/Ε είναι απλά ένα δίκτυο διαπλεκόμενων υπερεθνικών ελίτ που ελέγχουν κάθε μείζονα τομέα της κοινωνικής ζωής (οικονομικό, πολιτικό, ιδεολογικό κ.λπ.), με βάση το υπερεθνικό συμφέρον τους, όπως ακριβώς, στην προ-παγκοσμιοποίησης περίοδο, η αστική ελίτ στην κάθε χώρα εξέφραζε το εθνικό συμφέρον της. Αντίστοιχα η κρίση του 2008-9 δεν έχει καμιά σχέση με συνωμοσίες Τραπεζιτών, κερδοσκόπων κλπ  και ηθικολογικά κριτήρια, αλλά, όπως έδειξα σε σχετικά άρθρα μου και βιβλίο (που επίσης αγνοήθηκε από την «πανεπιστημιακή» μελέτη), με το άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών που αναπόφευκτα έφερε η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση της ΝΔΤ. Τέλος, η συναφής με τα παραπάνω διαπίστωση της «μεταλλαγμένης» σημερινής αριστεράς δεν έχει βέβαια  σχέση με δαιμονοποιήσεις και ηθικές απαξιώσεις, αλλά με το γεγονός ότι σήμερα δεν αμφισβητεί πια τους κύριους οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς της παγκοσμιοποίησης. Γι αυτό και είναι πολιτικά νεκρή...

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/ 

ΝΕΟ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ: ΒΑΣΙΚΟΣ ΜΙΣΘΟΣ 680 ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΧΕΣ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΠΟΥΔΩΝ

Νέο τοπίο αμοιβών διαμορφώνει το νέο μισθολόγιο στο Δημόσιο. Ο βασικός μισθός θα είναι στα 680 ευρώ και προβλέπονται μειώσεις (από 2% έως 12%), αλλά και αυξήσεις στους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα ανάλογα με το επίπεδο των σπουδών τους.
Σύμφωνα με Το Βήμα της Κυριακής, ο μισθός πρωτοδιοριζόμενου υπαλλήλου υποχρεωτικής εκπαίδευσης θα βρεθεί πολύ σύντομα στα 680 ευρώ (από 780 σήμερα).
Ο μισθός αυτός αντιστοιχεί στον βασικό μισθό του ιδιωτικού τομέα (586 ευρώ), αλλά καταβάλλεται επί 12 μήνες, αντί 14 στον ιδιωτικό τομέα (δεδομένου ότι στις επιχειρήσεις δεν έχουν περικοπεί τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα και το επίδομα άδειας).

Αναλογικά, ο βασικός μισθός για υπαλλήλους δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Δημόσιο θα είναι 748 ευρώ (από 858 ευρώ), για υπαλλήλους τεχνολογικής εκπαίδευσης 996 ευρώ (από 1.037 ευρώ) και για υπαλλήλους πανεπιστημιακής εκπαίδευσης 1.070 ευρώ (από 1.092 ευρώ).
Μικρές μειώσεις θα υποστούν και οι υπάλληλοι των υπουργείων Οικονομικών, Ανάπτυξης και Υποδομών, λόγω του «ψαλιδίσματος» της προσωπικής διαφοράς που κράτησαν στις αμοιβές τους μετά τις περικοπές του 2012.

Την ίδια στιγμή, αυξήσεις θα πρέπει να περιμένουν γιατροί του ΕΣΥ, εκπαιδευτικοί, πανεπιστημιακοί και όσοι κατέχουν μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών.
http://kartesios.com/

Κουβέλης: Εθνική συνεννόηση για το χρέος

Την ανάγκη εθνικής συνεννόησης και επαναδιαπραγμάτευσης των προγραμμάτων στήριξης με τους εταίρους επισήμανε ο Φώτης Κουβέλης μιλώντας στη συνεδρίαση της νέας Κεντρικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ.

Ο κ. Κουβέλης δήλωσε ότι «οι εθνικές εκλογές είναι μια δημοκρατική διαδικασία. Δεν πρέπει να εξορκίζονται ως το απόλυτο κακό», υπογραμμίζοντας ότι «η χρονικά προσδιορισμένη διαδικασία εκλογής νέου Προέδρου της Δημοκρατίας δεν πρέπει να μετατραπεί σε εργαλείο μικροπολιτικών σχεδιασμών».

Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ άφησε αιχμές τόσο για την κυβέρνηση, όσο και για τον ΣΥΡΙΖΑ αναφέροντας ότι «εύκολες και μαγικές λύσεις βεβαίως δεν υπάρχουν».

«Η απαγκίστρωση από το μνημόνιο δεν μπορεί να υπάρξει με μια υποτιθέμενη εύκολη προσφυγή στις αγορές. Η απαγκίστρωση από το μνημόνιο δεν μπορεί να υπάρξει μέσα από την κατάργηση του με ένα νόμο. Το λέγαμε και το λέμε χωρίς ταλάντευση», τόνισε.

«Είναι ανάγκη όλες οι πολιτικές δυνάμεις, στο πλαίσιο μιας εθνικής συνεννόησης, με όλες τις διαφορές και τις αντιθέσεις τους, να συζητήσουν και να διεκδικήσουν την αναδιάρθρωση του χρέους. Πρέπει ταυτόχρονα να διεκδικηθεί ένα ευρωπαϊκό επενδυτικό πρόγραμμα με ενίσχυση των δημοσίων επενδύσεων και παροχή εγγυήσεων και ρευστότητας στην αγορά. Η διεκδίκηση αυτή πρέπει να γίνει με τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση στο εσωτερικό της χώρας», σημείωσε.

«Η καλλιέργεια της όξυνσης και της πόλωσης αποτελεί επιλογή της κυβέρνησης για να δείξει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν που ακολουθεί. Αυτό δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Και για αυτό δεν πείθει. Ταυτόχρονα όμως και η ευκολία με την οποία αρκετές φορές η αξιωματική αντιπολίτευση περνάει πάνω από τα ανοιχτά προβλήματα του τόπου δεν συνιστά ρεαλιστική προσέγγιση», πρόσθεσε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ.

Σύμφωνα με τον κ. Κουβέλη, είναι άδικο για τους πολίτες, που τόσα υπέφεραν και υποφέρουν, να τιναχθούν όλα στον αέρα επειδή η κυβέρνηση προτάσσει μικρά συμφέροντα πολιτικής επιβίωσης και η αντιπολίτευση φαντάζεται ότι τα προβλήματα θα λυθούν απλώς επειδή θα έρθει στην κυβερνητική εξουσία.

http://www.voria.gr/

Λύση-ανάσα για τον ΟΕΚ: Πόσο μειώνονται οι δόσεις για 97.000 δάνεια [λίστα & παραδείγματα]

Ρύθμιση-ανάσα για 97.000 οφειλέτες τραπεζών που πήραν στεγαστικό δάνειο από τον πρώην Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας και αδυνατούν να ανταποκριθούν στις μηνιαίες δόσεις, ετοιμάζει το υπουργείο Εργασίας με την έκδοση υπουργικής απόφασης αντί κατάθεσης τροπολογίας στη Βουλή.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος», το σχέδιο της υπουργικής απόφασης προβλέπει τα εξής:

• Ο χρόνος αποπληρωμής δανείων χορηγηθέντων από πιστωτικά ιδρύματα (τράπεζες) με επιδότηση του επιτοκίου αποκλειστικά από τον καταργηθέντα Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ) δύναται να επιμηκυνθεί για όσους δικαιούχους είναι ενήμεροι στην καταβολή οφειλομένων.
• Ο ΟΑΕΔ δεν παρεμβάλλεται στη διαπραγμάτευση του χρόνου αποπληρωμής μεταξύ δικαιούχων και τράπεζας, ενώ εξακολουθεί να καταβάλλει το προβλεπόμενο ποσό για την επιδότηση του επιτοκίου, μέχρι τη συμπλήρωση των εννέα ετών από την υπαγωγή του δικαιούχου στο πρόγραμμα δανειοδότησης.
• Το συνολικά καταβληθησόμενο ποσό επιδότησης θα υπολογισθεί με βάση τον αρχικό χρόνο εξόφλησης (15ετία) και με το ισχύον κατά την κατάρτιση της νέας τροποποιητικής του χρόνου αποπληρωμής σύμβασης επιτόκιο της ΕΚΤ.
• Οι οφειλέτες μπορούν να υποβάλουν τη σχετική αίτηση στο πιστωτικό ίδρυμα με το οποίο έχουν συμβληθεί, μέσα σε αποκλειστική προθεσμία έξι μηνών.

Παραδείγματα -Πόσο θα ελαφρύνουν οι δόσεις
Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει το ρεπορτάζ με τη ρύθμιση που προωθείται για τα επιδοτούμενα στεγαστικά δάνεια:

1. Δανειολήπτης με υπόλοιπο 125.138 ευρώ και επιδότηση επιτοκίου για τα επόμενα 5 έτη πληρώνει σήμερα 985 ευρώ. Με επιμήκυνση για 15 έτη η δόση πέφτει στα 380 ευρώ το μήνα.
2. Δανειολήπτης με υπόλοιπο 88.313 ευρώ και τρέχουσα δόση 1.000 ευρώ που έχει επιδότηση επιτοκίου για δυο ακόμη έτη. Με τη σχεδιαζόμενη ρύθμιση και με παράταση για άλλα 10-15 χρόνια, η μηνιαία δόση μπορεί να μειωθεί στα 300 ευρώ.

Σημειώνεται πάντως, πως αν και στην απόφαση δεν προσδιορίζεται επακριβώς ο χρόνος που μια οφειλή παύει να καθίσταται ενήμερη και περνάει στις ληξιπρόθεσμες οφειλές, πλην όμως, όπως εξήγησαν στον εφημερίδα αρμόδιοι παράγοντες, η οφειλή πέραν του εξαμήνου θεωρείται ληξιπρόθεσμη. Πρακτικά από την ισχύ της υπουργικής απόφασης οι δανειολήπτες που δεν χρωστούν δόσεις πέραν των τελευταίων έξι μηνών, θα μπορούν με αίτησή τους στην τράπεζα από την οποία πήραν το δάνειο να ζητήσουν και να διαπραγματευτούν την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου υπογράφοντας όμως νέα σύμβαση.
http://www.iefimerida.gr/

ΚΚΕ για Τσίπρα: «Η περιγραφή της φτώχειας και της δυστυχίας, δεν είναι φιλολαϊκή πράξη»

Κριτική στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρα σχετικά με όσα είπε στην ομιλία του κατά την έναρξη της συνεδρίασης της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, ασκεί το ΚΚΕ με ανακοίνωσή του. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος, αναφέρει ότι «η απλή περιγραφή της φτώχειας και της δυστυχίας του λαού δεν είναι φιλολαϊκή πράξη» και υποστηρίζει ότι στο ΣΥΡΙΖΑ «ομολογούν ότι δεν θα καταργήσουν τους δεκάδες αντιλαϊκούς νόμους του μνημονίου και ότι θα συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο, στο πλαίσιο της Ε.Ε. και των επιδιώξεων του κεφαλαίου». Πιο αναλυτικά, το ΚΚΕ αναφέρει στην ανακοίνωσή του:
«Η απλή περιγραφή της φτώχειας και της δυστυχίας του λαού δεν είναι φιλολαϊκή πράξη, ιδιαίτερα όταν γίνεται από εκείνους που ομολογούν ότι δεν θα καταργήσουν τους δεκάδες αντιλαϊκούς νόμους του μνημονίου και ότι θα συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο, στο πλαίσιο της ΕΕ και των επιδιώξεων του κεφαλαίου.
» Όσο για το 'ριζοσπαστισμό' και την 'επαναστατικότητα' του κ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ, την απάντηση δίνουν οι συνομιλίες με το ΣΕΒ, το Ντράγκι, τον Άσμουσεν καθώς και με άλλα κέντρα του κατεστημένου ευρωενωσιακά και αμερικάνικα.
» Το ΚΚΕ θα συνεχίσει να παλεύει για να γίνει πραγματικά ο λαός πρωταγωνιστής των εξελίξεων και να αποκαλύπτει τον αντιλαϊκό χαρακτήρα τόσο της σημερινής συγκυβέρνησης όσο και μιας κυβέρνησης με πυρήνα το ΣΥΡΙΖΑ, που θα κινείται στις ίδιες ράγες».
 http://www.eklogika.gr/

«Φύγε Σαμαρά» ζητούν φίλοι και εχθροί...

Ο Αντώνης Σαμαράς βαριακούει...

Οι ευρωπαίοι του λένε «φύγε» (να λυθεί πρώτα η πολιτική εκκρεμότητα και μετά η διαπραγμάτευση...), τα spreads/αγορές του λένε «φύγε» (καλπάζουν στο 9% τα επιτόκια), το χρηματιστήριο του λέει «φύγε» (δις χάνονται για πλάκα καθημερινά), το ΔΝΤ του λέει «φύγε» («άι κουρέψου πρώτα» για την ακρίβεια...), η citigroup του λέει «φύγε» (οι ομολογιούχοι δεν έχουν να φοβούνται από τον ΣΥΡΙΖΑ...), η τρόικα του λέει «φύγε» (όχι στις 100 δόσεις και τις ελαφρύνσεις) - αλλά αυτός συνεχίζει να εφαρμόζει ότι του κατέβει, να καίει κάθε εναλλακτική και να δηλώνει «ΕΓΩ δεν χάνω από τον Τσίπρα».

Βασικά «ΕΓΩ»...

Αυτό το (ακρο)δεξιό ΕΓΩ που πληρώνουμε είκοσι χρόνια στο μακεδονικό, πόσο θα το πληρώνουμε στην κρίση;

Πόσο θα μας κοστίσει το τετράμηνο του πείσματος;

Εκείνος δεν έχει κανένα πρόβλημα να εξαφανιστεί καμιά δεκαπενταετία από την πολιτική (τo ’χει ξανακάνει) μέχρι να ξεχαστούν οι πολιτικές πομπές του ή να τον ξαναχρειαστούν στην Δεξιά - αλλά η χώρα δεν αντέχει το πείσμα του ενός.

Κανέναν δεν συμφέρει η επόμενη κυβέρνηση να κληρονομήσει καμένη γη, πραγματική όχι ρητορική - υπονομευμένες διαπραγματεύσεις, πεταμένες μεταρρυθμίσεις, απορρύθμιση των πάντων.

Η Μέρκελ του το εξήγησε όσο καλύτερα μπορούσε στο τσάι και συμπάθεια: «έχεις την συμπόνια μου - τίποτε άλλο - εκτός αν μαζέψεις 180 βουλευτές».

Ο Ντράγκι, η Λαγκάρντ, η Κομισιόν: δεν τελείωσες την δουλειά σου - ή κάνε την ή κάνε εκλογές - εμείς πάντως δεν θα αφήσουμε χωρίς στήριξη την Ελλάδα (όχι την ΝΔ, την Ελλάδα - όποιος κι αν είναι κυβέρνηση...).

Συχνά στην ιστορία μοιραίες προσωπικότητες δημιουργούν στα έθνη αξεπέραστα προβλήματα - κι άλλες ανοίγουν δρόμους ή φεύγουν όταν πρέπει για να διευκολύνουν τις εξελίξεις. Ο Σαμαράς δεν ανήκει στις δεύτερες – τo ‘χει αποδείξει - μόνο προβλήματα κληρονομεί η παρουσία του. Κι αυτό είναι κάτι που ήδη βλέπουν και οι φίλοι του.

Σύντομα η λιγοστή πια υπομονή τους τελειώνει οριστικά και το «ΕΓΩ δεν χάνω από τον Τσίπρα!» θα γίνει αναγκαστικά ...»ας χάσει άλλος από τον Τσίπρα - όχι ΕΓΩ!».

Η μόνη διέξοδος του Σαμαρά είναι να γίνει... Σημίτης.

Όλοι άλλωστε θέλουν πλέον εκλογές το συντομότερο δυνατόν. Η κούραση από τους συνεχείς τυχοδιωκτισμούς και τα success story του διδύμου με τον Β Βενιζέλο (με αποτελέσματα πχ. επιτόκιο αγορών 9% την ώρα που Ιρλανδία και Πορτογαλία ήδη εκτός προγραμμάτων δανείζονται με 1,5-2,5%) έχει γίνει βαριά και ασήκωτη.

Τίτλοι τέλους πέφτουν στην οθόνη αυτής της συγκυβέρνησης - το μόνο που μπορούν πια να προσφέρουν στον τόπο είναι να φύγουν μια ώρα αρχύτερα.

Για να μην μετακυλήσουν άλλο από το κόστος της παρουσίας τους στο λαό και τις επόμενες γενιές.
http://tvxs.gr/

Το «όχι» στις γερμανικές αποζημιώσεις στην Ευρωβουλή

Πριν 3 μέρες άρχισε ο θόρυβος στα social media και δεν λέει να κοπάσει. Μια δυο, έλεγες «δεν μπορεί, μούφα είναι, θα περάσει». Αμ δεν περνάει, κι η φήμη του «Οι Έλληνες Ευρωβουλευτές του Ποταμιού, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν ΟΧΙ στην Ευρωβουλή για τις γερμανικές αποζημιώσεις» ήρθε για να μείνει.
Ας ξεκαθαρίσουμε το θέμα, λοιπόν, πριν αρχίσουν τα aller retour ταξίδια οι διαμαρτυρόμενοι και δούμε να στήνουν κρεμάλες στην Grand Place, για τους «προσκυνημένους των Βρυξελλών».
Έχουμε και λέμε:
Πριν λίγες μέρες γινόταν η ατζέντα για τις δημόσιες ακροάσεις για το 2015 στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Οι προτάσεις κατατέθηκαν γραπτά και την απόφαση λαμβάνουν όχι η Ολομέλεια ή οι Επιτροπές (όπου ψηφίζουν οι Ευρωβουλευτές) αλλά οι συντονιστές των Ευρωπαϊκών Ομάδων, βάσει του άρθρου 205 του Κανονισμού Λειτουργίας του Ε.Κ.
Οι συντονιστές των πολιτικών ομάδων αποφάσισαν την απόρριψη για δημόσια ακρόαση στο Ευρωκοινοβούλιο του αιτήματος της Ελλάδας για Γερμανικές αποζημιώσεις, που διατυπώθηκε από τον Ευρωβουλευτή των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Νότη Μαριά.
Γιατί το απέρριψαν οι συντονιστές; Καταρχάς, επειδή το θέμα δεν υπήρχε στην ημερήσια διάταξη. Υπάρχει, όμως, και κάτι άλλο: πρόκειται περί ενός θέματος που δεν γνωρίζουν καλά όλοι - από τους υπόλοιπους 27 λαούς που απαρτίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση και στέλνουν εκπροσώπους στο Ευρωκοινοβούλιο. Κάποιοι δεν θεωρούν το θέμα άξιο δημόσιας συζήτησης. Άλλοι, πάλι, δεν θέλουν να εκνευρίσουν μέλη της Ομάδας τους, ή το θεωρούν διμερές θέμα (Ελλάδας-Γερμανίας).
«Άρα λοιπόν, άμα είσαι μικρός είσαι ανύπαρκτος στο Κοινοβούλιο» είναι το συμπέρασμα; Όχι, βέβαια. Γι' αυτό το λόγο λειτουργούν ομάδες, συμμαχίες, γίνονται ζυμώσεις, αναζητούνται συνεργασίες. Ο κ. Μαριάς, χωρίς να ρωτήσει κανέναν, χωρίς να το συζητήσει με άλλους Έλληνες Ευρωβουλευτές, χωρίς να προσπαθήσει καν να ενημερώσει, έφερε το θέμα προς συζήτηση, με το αποτέλεσμα που γνωρίζουμε.
Στη συνέχεια ο κ. Μαριάς ζήτησε να τεθεί σε ψηφοφορία η πρότασή του στην Ολομέλεια της Επιτροπής Αναφορών, να υπάρξει ονομαστική ψηφοφορία και να φανεί δημόσια η θέση κάθε Πολιτικής Ομάδας και κάθε Ευρωβουλευτή. Η διαδικασία, όμως, αυτή, δεν προβλέπεται, ενώ η θέση κάθε Ομάδας δεν είναι κρυφή. Η πρόεδρος της Επιτροπής Αναφορών απέρριψε το αίτημά του, όχι επειδή δεν της άρεσε ή για λόγους παγκόσμιας συνωμοσίας, αλλά για τεχνικούς λόγους.
Μετά από συνεχείς αντεγκλήσεις του Νότη Μαριά με την Πρόεδρο και μέλη της Επιτροπής Αναφορών (κρίμα που δεν ήμασταν εκεί να δούμε το θέαμα, την πρόεδρο να τον ικετεύει να σταματήσει επειδή επέμενε για θέμα που δεν υπήρχε στην ημερήσια διάταξη), η Πρόεδρος του πρότεινε να επαναφέρει το ζήτημα ως πρόταση στους συντονιστές για τις ακροάσεις του β’ εξαμήνου του 2015. Μαζί με τις άλλες προτάσεις, θα συζητηθεί αργότερα. Έτσι, στα πρακτικά αυτό που γράφεται είναι: «Other proposals for hearings were presented by the groups and it was agreed that these will require a more detailed consideration. The coordinators therefore decided to postpone the decision with regards to hearings for the second half of 2015 for further consideration»
Και δυο λόγια για την ουσία, τώρα:
Αν πράγματι ο κ. Μαριάς ήθελε την προώθηση του θέματος, θα είχε ενημερώσει τους Έλληνες ευρωβουλευτές για να λάβει τη στήριξή τους. Αυτό κάνουν οι ευρωβουλευτές σε εθνικά θέματα, συμπλέουν ανεξαρτήτως Πολιτικής Ομάδας. Δεν υπάρχει το κλίμα ανταγωνισμού της ελληνικής βουλής. Πρόσφατο παράδειγμα, οι ενέργειες Γραμματικάκη για την επίσκεψη μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αμφίπολη. Συνεπώς, η στάση Μαριά δείχνει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που ισχυρίζεται. Δεν τον αφορά η προώθηση του θέματος, αλλά η αυτοπροβολή του.
Οι συντονιστές εκπροσωπούν 28 χώρες. Συνεπώς, δεν μπορούν τα ελληνικά αιτήματα να περνούν πάντα. Αυτό δεν σημαίνει ότι μια ολόκληρη Εθνική Αντιπροσωπεία ή μια Πολιτική Ομάδα είναι απαραιτήτως εναντίον ενός αιτήματος, αλλά ότι μεταξύ 28 χωρών -και άρα, εν δυνάμει 28 προτάσεων- δεν περνάει πάντα η δική σου. Επίσης, ο κύριος Μαριάς δεν μπορεί να γνωρίζει εάν οι Έλληνες Ευρωβουλευτές στήριξαν το αίτημα μέσα στην ομάδα τους, αλλά στη συνέχεια η πολιτική ομάδα στην οποία ανήκουν να θεώρησε προτεραιότητα κάποιο άλλο. Να τον ενημερώσουμε, πάντως, ότι συνήθως έχουν προτεραιότητα τα θέματα για τα οποία έχουν κατατεθεί πολλές αναφορές, από διαφορετικά κράτη-μέλη.
Για το θέμα μας, όμως, ζήτημα αν έχει κατατεθεί μια αναφορά. Άρα, ας αναζητηθούν συμμαχίες και μετά τα ξαναλέμε για «προδότες» και «προσκυνημένους».
http://www.protagon.gr/

Ψινάκης: Ο Μπουτάρης είναι ο πιο ροκ δήμαρχος που υπάρχει

«Με πήρε χθες ο συνάδελφος Ηλίας Ψινάκης και μου είπε, φίλε - πρέπει να υπολογίσετε ότι τον Ηλία δεν τον γνώρισα χθες - δεν είναι δυνατόν να ξεκινήσει μαραθώνιος στη Θεσσαλονίκη χωρίς να είναι ο δήμαρχος του Μαραθώνα. Κι έτσι ήρθε».
Από την πλευρά του ο Ηλίας Ψινάκης τόνισε ότι γνωρίζονται πάρα πολλά χρόνια με το Γιάννη Μπουτάρη "πάρα πολλά χρόνια" και σημείωσε :
«Εμένα ο Μπουτάρης με βοήθησε πάρα πολύ και οι συνεργάτες του για να βγάλω άκρη, γιατί ξέρει αυτός. Είστε πάρα πολύ τυχεροί εσείς στη Θεσσαλονίκη που έχετε τον Μπουτάρη δήμαρχο, μακάρι να τον είχαμε κι εμείς. Είναι ο πιο ροκ δήμαρχος που υπάρχει».
http://www.msn.com/

Οι …«αλήθειες» του Σαμαρά και η πραγματικότητα

Με μια λίστα που περιέχει δήθεν τις …«αλήθειες» του κυβερνητικού έργου περιφέρεται ο πρωθυπουργός Αν. Σαμαράς, την οποία παρουσιάζει σε κάθε δημόσια εμφάνιση του, ισχυριζόμενος ότι εμπεριέχει τις «προϋποθέσεις» για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Οι «αλήθειες» του πρωθυπουργού, δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από μια χονδροειδή αντιστροφή της πραγματικότητας, με στόχο την δημιουργία κάλπικων προσδοκιών στον ελληνικό λαό.

– «Η Ελλάδα δεν θα χρειαστεί άλλο Μνημόνιο, δεν θα χρειαστεί άλλο πρόγραμμα αναγκαστικού δανεισμού».

Η πρώτη «αλήθεια» του Αν. Σαμαρά, ξέφτισε εν τη γένεση της. Οι δανειστές της τρόικας ήδη ανακοίνωσαν το όνομα του νέου μνημονίου, το οποίο μετά τη μεταβάπτιση του, θα φέρει τον τίτλο:  «Προληπτική πιστωτική γραμμή». Σε πλήρη συμφωνία ΕΕ, ΔΝΤ και ΕΚΤ ξεκαθαρίσανε ότι οι δεσμεύσεις της Ελλάδας δεν ολοκληρώνονται με την εκπνοή του ισχύοντος «μνημονίου», αφού η χώρα θα χρειαστεί νέο πρόγραμμα χρηματοδότησης που θα συνοδεύεται από καθεστώς ενισχυμένης εποπτείας και ελέγχων. Η «προληπτική πιστωτική γραμμή» από τον μόνιμο μηχανισμό σταθερότητας ESM της ΕΕ, θα αποτελέσει τη νέα συμφωνία αναγκαστικού δανεισμού – που παρά τις πρωθυπουργικές κορώνες – θα περιέχει και νέα σκληρά μέτρα. Οι μνημονιακές πολιτικές, θα συνεχιστούν από την συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και μάλιστα θα δεσμεύουν και τις επόμενες ελληνικές κυβερνήσεις για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το νέο δάνειο – γιατί για τέτοιο πρόκειται – θα δίνει τη δυνατότητα στην ΕΕ να ελέγχει απόλυτα της χώρα, αφού πιθανή παραβίαση των όρων που θα τεθούν θα επιτρέπει την διακοπή της χρηματοδότησης. Με άλλα λόγια οι έλεγχοι για την καταβολή των δόσεων θα συνεχιστούν επί μακρόν…

– «Μετά από έξι χρόνια ύφεσης, η ανάκαμψη άρχισε. Και η ανεργία πέφτει σταθερά τους τελευταίους πέντε μήνες. Η οικονομία γύρισε προς τα πάνω».

Η δεύτερη «αλήθεια» του πρωθυπουργού, είναι τόσο «πλασματική» όσο και τα στοιχεία που κατά καιρούς δίνουν στην δημοσιότητα οι διάφοροι φορείς που καταγράφουν τα ποσοστά ανεργίας και τους ρυθμούς ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.

Ο πρωθυπουργός «θριαμβολογούσε» τον Σεπτέμβριο, επειδή η ανεργία σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, διαμορφώθηκε στο ποσοστό του 26,6% στο β” τρίμηνο του 2014 από 27,8% που ήταν το α” τρίμηνο του χρόνου. Η συγκεκριμένη μείωση της τάξης του 1,2% είναι ακριβώς η αύξηση που καταγράφηκε σε θέσεις εργασίας που αφορούν αποκλειστικά τον τουρισμό (αύξηση 1,2% των απασχολούμενων στον τριτογενή τομέα στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ). Πρόκειται για θέσεις εργασίας με ημερομηνία λήξης, αφού η «τουριστική σεζόν» λήγει επίσημα τον Οκτώβριο και οι εργαζόμενοι στον συγκεκριμένο τομέα, αναμένεται να μπουν κατά μεγάλο ποσοστό στα ταμεία της ανεργία από τις αρχές Νοεμβρίου. Πίσω λοιπόν από τα ευχολόγια του πρωθυπουργού, υπάρχει μια τραγική πραγματικότητα που καταγράφει 1.280.101 «επίσημα» ανέργους, χωρίς σε αυτούς να υπολογίζονται οι χιλιάδες άνθρωποι που έχουν εγκαταλείψει τη χώρα αναζητώντας εργασία στο εξωτερικό αλλά και όσοι δεν καταγράφονται πουθενά.

Οσο για την «ανάκαμψη» που υπόσχεται ο πρωθυπουργός για το 2014, αυτή εδράζεται σε εκτιμήσεις της Κομισιόν. Σύμφωνα με αυτά η Ελλάδα το 2014 θα επιστρέψει σε ρυθμούς ανάπτυξης στο 0,6% το 2014 και στο 2,9% το 2015. Εμείς απλώς να θυμίσουμε ότι στο δεύτερο μνημόνιο η Κομισιόν, το ΔΝΤ και η ελληνική κυβέρνηση εκτιμούσαν ότι το 2013 η Ελλάδα θα είχε (0% ανάπτυξη) και τελικά καταγράφηκε ύφεση της τάξης του 3,7%! Με την οικονομία της Ευρωζώνης να κλυδωνίζεται εκ” νέου (η βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε 1,9% τον Αύγουστο. Στην Ελλάδα η μείωση ήταν 6%) είναι πολύ πιθανόν οι εκτιμήσεις να πάνε για ακόμα μια φορά …περίπατο. Σε κάθε περίπτωση η «ανάπτυξη» που υπόσχεται ο πρωθυπουργός, δεν αφορά τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού, αφού η οποία άνοδος της – αν τελικά υπάρξει – θα βασίζεται στην μεγαλύτερη εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης από τα αφεντικά.

– «Βγήκαμε στις αγορές και τώρα δανειζόμαστε σε λογικά επιτόκια. Και οι αγορές υποδέχθηκαν με τον καλύτερο τρόπο τα νέα Ελληνικά ομόλογα».

Η τρίτη «αλήθεια» του Αν. Σαμαρά …απεβίωσε, σχεδόν με την εκφώνηση της. Τα δεκαετή ομόλογα του ελληνικού δημοσίου έχουν πλέον απόδοση της τάξης του 8,94%, σημειώνοντας τη μεγαλύτερη άνοδο από τον Ιούλιο του 2012, όταν ανέλαβε πρωθυπουργός. Η άνοδος τον περιβόητων «σπρεντς» (επιτόκια δανεισμού), περίπου στο 9% καθιστούν ουσιαστικά αδύνατη την έξοδο της ελληνικής κυβέρνησης στις αγορές. Οι καπιταλιστικές αγορές σε πλήρη συνεργασία με την τρόικα, επιδιώκουν την παραμονή της χώρας σε καθεστώς μνημονίου, αφού κύριος στόχος τους είναι να ξεζουμίσουν τον ελληνικό λαό, με την αρωγή της κυβέρνησης Σαμαρά, για να εισπράξουν τα ληστρικά τοκοχρεολύσια που προκύπτουν από το δημόσιο χρέος που κρατούν στα χέρια τους.

– «Το χρέος μας σταμάτησε να αυξάνεται ονομαστικά. Κι άρχισε ήδη να μειώνεται ονομαστικά. Καθώς θα προχωράμε στο δρόμο της Ανάπτυξης, θα αρχίσει να μειώνεται και ως ποσοστό του ΑΕΠ».

Η τέταρτη «αλήθεια» του πρωθυπουργού …σκοντάφτει στα επίσημα στοιχεία τουυπουργείου Οικονομικών. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία από το Δελτίο Δημοσίου Χρέους που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του υπουργείου Οικονομικών (www.minfin.gr)το χρέος της χώρας τον Ιούνιο του 2014 ανερχόταν στο ποσό των 322.398,63 δις ευρώ. Ήταν αυξημένο κατά περίπου 2 δις ευρώ σε σχέση με τον Μάρτιο του 2014 όπου ανερχόταν στο ποσό των 320.422,89 δις ευρώ. Το χρέος λοιπόν δεν μειώθηκε ονομαστικά, εκτός αν το υπουργείο Οικονομικών έχει νέα στοιχεία τα οποία αποφεύγει να …δημοσιοποιήσει. Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας αυξάνεται συνεχώς ακόμα και μετά την είσοδο της χώρας σε καθεστώς μνημονίου (από το 125% του ΑΕΠ έφτασε στο 175% του ΑΕΠ), ακόμα και μετά το «κούρεμα» του που πλήρωσαν πανάκριβα τα ασφαλιστικά ταμεία και μια σειρά από οργανισμούς του δημοσίου.

Οσο για τις αναφορές του πρωθυπουργού ότι ο χρέος θα μειώνεται «ως ποσοστό του ΑΕΠ» όταν θα έρθει η ανάπτυξη, απλώς υπενθυμίζουμε ότι την περίοδο 2004 – 2006 που η ελληνική οικονομία έτρεχε με ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 4% το χρέος αυξανόταν.

Η «αλήθεια» που δεν λέει ο πρωθυπουργός είναι το δημόσιο χρέος – παρά τις δραματικές περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές παροχές – αυξήθηκε γιατί τα κρατικά ταμεία ανέλαβαν τη διάσωση των τραπεζιτών και συνεχίζουν να προσφέρουν επιδοτήσεις στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους.

– «Οι φορο-ελαφρύνσεις άρχισαν! Φορο-ελαφρύνσεις ήδη υπάρχουν στο προσχέδιο του Προϋπολογισμού: Μείωση του φόρου αλληλεγγύης κατά 30%. Μείωση στο πετρέλαιο θέρμανσης κατά 30%, επίσης. (…) Οι δόσεις για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο και τα Ασφαλιστικά Ταμεία θα αυξηθούν στις 72 με 100».

Εδώ η …«αλήθεια» του πρωθυπουργού θυμίζει τη λογική του Χότζα. Αφού πρώτα αύξησαν μέσω του φόρου το πετρέλαιο θέρμανσης από το 60 λεπτά το λίτρο στο 1,3 ευρώ το λίτρο(!), σήμερα έρχονται δήθεν να το …μειώσουν κατά 30%, με την τελική τιμή να είναι και πάλι απαγορευτική για την συντριπτική πλειοψηφία των νοικοκυριών που αναμένεται να παγώσουν και το φετινό Χειμώνα.

Η δε ανακοίνωση της μείωσης του φόρου αλληλεγγύης, αποτελεί από μόνη της ένα μεγάλο ψέμα, αφού η κυβέρνηση αρχικά είχε υποσχεθεί να τον καταργήσει και τελικά επέκτεινε την εφαρμογή του για δυο επιπλέον χρόνια με …έκπτωση 30%.

Οσο για την …διευκόλυνση των δόσεων για χρέη σε εφορία και ασφαλιστικά ταμεία, αυτή προέρχεται αφού πρώτα οι κυβερνήσεις των μνημονίων αύξησαν κατακόρυφα τους φόρους και τις εισφορές των ασφαλισμένων, οδηγώντας στη χρεωκοπία εκατομμύρια νοικοκυριά και ελεύθερους επαγγελματίες.

– «Μόλις ολοκληρωθούν και τα τελευταία “τεστ αντοχής” των τραπεζών (…) οι Ελληνικές τράπεζες, πλήρως ανακεφαλαιοποιημένες, θα αρχίσουν να δίνουν επιτέλους περισσότερη ρευστότητα».

Σε αυτή την αναφορά του πρωθυπουργού υπάρχει μια «αλήθεια» και ένα «ψέμα». Η «αλήθεια» έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι πράγματι οι Ελληνικές τράπεζες «διασώθηκαν» και ανακεφαλοποίηθηκαν, αφού πρώτα από τα κρατικά ταμεία βγήκαν είτε με τη μορφή ρευστού, είτε κρατικών εγγυήσεων περίπου 211,5 δις ευρώ (βλέπε ημεροδρόμος 29 Αυγούστου 2014 «τα κέρδη τους η φτώχεια μας»)! Χρήματα που φορτώθηκαν στην πλάτη του ελληνικού λαού και μέρος των οποίων πέρασε απευθείας στο δημόσιο χρέος. Το «ψέμα» συνίσταται στην αναφορά του πρωθυπουργού ότι θα υπάρξει περισσότερη ρευστότητα στην οικονομία, κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί αφού στον σχεδιασμό των ελληνικών τραπεζών δεν υπάρχει στόχος για την αύξηση της παροχής δανείων προς τα ελληνικά νοικοκυριά. Το αντίθετο μάλιστα, εντός του 2015 ετοιμάζουν επιδρομή κατασχέσεων προκειμένου να αρπάξουν τα σπίτια των υπερχρεωμένων νοικοκυριών, προκειμένου να ενισχύσουν τα χαρτοφυλάκια τους.

 – «Η Ελλάδα για πρώτη φορά στον Προϋπολογισμό του 2015, θα έχει μηδενικό δημοσιονομικό έλλειμμα. Δεν θα καλύπτουμε, δηλαδή, μόνο τα έξοδά μας, αλλά θα καλύπτουμε και τους τόκους! Και έτσι δεν θα προστίθεται νέο χρέος σε βάρος των μελλοντικών γενιών. Καθόλου πια!».

Η …«αλήθεια» του πρωθυπουργού έχει να κάνει με τις γνωστές μαθηματικές αλχημείες των εκάστοτε κυβερνήσεων, με τις οποίες προσπαθούν να εμφανίσουν ότι δήθεν οι «θυσίες» του λαού πιάνουν τόπο. Η αλήθεια είναι ότι η επίτευξη μηδενικού δημοσιονομικού ελλείματος, αν τελικά «ευοδωθεί» μέσα στο 2015 θα προέλθει από νέες περικοπές σε κοινωνικές δαπάνες, μισθούς και συντάξεις. Ο λαός θα ματώσει για ακόμα μια φορά προκειμένου να πληρωθούν οι τόκοι των δανειστών. Το χρέος θα παραμένει σε υψηλά επίπεδα με την κυβέρνηση Σαμαρά – όπως προβλέπει η έκθεση του ΔΝΤ – να πρέπει να αναζητήσει επιπλέον 27,5 δις ευρώ για να καλύψει την πληρωμή των κρατικών ομολόγων που λήγουν την διετία 2015 – 2016. Με άλλα λόγια στο υπάρχον χρέος θα προστεθεί και νέο, με τις αγορές να ζητούν επιτόκιο 9% και την ΕΕ ως εναλλακτική λύση να απαιτεί νέο μνημόνιο για να δανείσει τη χώρα.

Είναι φανερό ότι οι «αλήθειες» του Αν. Σαμαρά είναι τόσο …αληθινές, όσο και οι προεκλογικές υποσχέσεις του το 2012, όταν πριν γίνει πρωθυπουργός δεσμευόταν ότι δεν θα επιβληθούν νέα μέτρα και η Ελλάδα θα βγει από τα μνημόνια.

http://eleutheriellada.wordpress.com/

Μνημόνιο στα χρόνια της δραχμής

Ενηλικιώθηκα στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Δεν θυμάμαι τους γονείς μου να έχουν πιστωτικές κάρτες (ούτε μία), ούτε τις τράπεζες να διαφημίζουν «διακοπο-δάνεια». Παπούτσια αγόραζες αν είχες χρήματα – όχι με «άτοκες» δόσεις. Σε προσωπικό επίπεδο τα μόνα δάνεια που γνωρίζαμε ήταν τα «στεγαστικά» με επιτόκια που συχνά ξεπερνούσαν το 20%.
Το 1998 -τρία χρόνια αφού ξεκίνησα να εργάζομαι σε τράπεζα στην Αθήνα- παρήγγειλα το πρώτο μου αυτοκίνητο. Ένα Peugeot 106, εντελώς «γυμνό»...
Ήταν ένα γλυκό ανοιξιάτικο απόγευμα και το σαββατοκύριακο μπροστά μας. Η κατάσταση όμως στις αγορές, από το μεσημέρι ειδικά και μετά, είχε μια ιδιαίτερη νευρικότητα. «Άγνωστες» τράπεζες από κάθε μεριά της γης επικοινωνούσαν με το Τμήμα Διαπραγμάτευσης Συναλλάγματος της τράπεζας που δούλευα και όλες ζητούσαν το ίδιο πράγμα: να πουλήσουν δραχμές έναντι ξένων νομισμάτων… Η ισοτιμία της δραχμής σε μια συνεχή διολίσθηση.
Το ίδιο βράδυ η κατάσταση ξεκαθάρισε. Η κυβέρνηση επίσημα ανακοίνωσε την υποτίμηση της δραχμής κατά 14%.
Τη Δευτέρα ενημερώθηκα ότι θα έπρεπε να πληρώσω 3.5 εκατομμύρια αντί για 3 που ήταν η τιμή με την οποία είχα παραγγείλει την Παρασκευή το Peugeot. Δεν είχα τα χρήματα – ακύρωσα την παραγγελία. Πήγα στο περίπτερο για τσιγάρα – τα πλήρωσα 15% παραπάνω από ό,τι μια μέρα πριν. Σαν Μνημόνιο στα χρόνια της δραχμής..
Τα χρόνια που μεσολάβησαν έφεραν πολλές αλλαγές. Η Ελλάδα υιοθέτησε το ευρώ στις αρχές του νέου αιώνα. Αλλαγή κοσμογονική και πέρα από κάθε συζήτηση ΘΕΤΙΚΗ. Το να μοιράζεσαι το ίδιο νόμισμα με μια ισχυρή οικονομική δύναμη -όπως σαφώς είναι η Ευρωζώνη- είναι ευλογία για την οικονομία, το εμπόριο, την επιχειρηματικότητα αλλά και την καθημερινότητα του μέσου ανθρώπου.
Όσοι σήμερα ακόμα αμφιβάλλουν για τα θετικά του ενιαίου νομίσματος και θαυμάζουν «εξωτικές» οικονομίες, θα πρέπει να προβληματιστούν από το γεγονός ότι οι οικονομίες-αντικείμενο του θαυμασμού τους, κατά κανόνα επιλέγουν να «κλειδώσουν» την ισοτιμία του «εθνικού» τους νομίσματος με ένα ισχυρό παγκόσμιο νόμισμα. Στην Αργεντινή για παράδειγμα -για πολλά χρόνια- η ισοτιμία του πέσο με το δολάριο ΗΠΑ ήταν «κλειδωμένη» (σταθερή).
Και όπου αυτό δεν συμβαίνει επίσημα από την κυβέρνηση, γίνεται από την ίδια την τοπική οικονομία. Οι μεγαλύτεροι θα θυμούνται επίσης ότι στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης στη δεκαετία του ’80 και του ’90, δεν πήγαινες ως τουρίστας με βουλγάρικα λεβ και σοβιετικά ρούβλια στην τσέπη, αλλά με δολλάρια ή γερμανικά μάρκα.
Χρειάστηκαν συντονισμένες προσπάθειες 40 ετών για να μπούμε στο ευρώ. Οι γείτονές μας -με πολύ μεγαλύτερη οικονομική ισχύ- είναι ακόμα (και θα είναι) στην αναμονή. Αρκούν πιθανότατα 40 λάθος λέξεις για να μας πετάξουν έξω από αυτό. Η παρατεταμένη πολιτική αβεβαιότητα σε συνδυασμό με την άρνηση αποπληρωμής έστω μέρους του χρέους ή τα επανειλημμένα λάθη που δείχνουν ότι είμαστε έτοιμοι να αρχίσουμε ξανά να ξοδεύουμε περισσότερα από όσα βγάζουμε, αρκούν για να ανοίξουν και πάλι τον κύκλο της καταστροφής.
Η οικονομία κινείται σε κύκλους – ειδικά όταν ορισμένα πράγματα δεν αλλάζουν. Τη δεκαετία του 1990, η ελληνική οικονομία πλήρωνε τις αναχρονιστικές της δομές και τη θεσμική της υστέρηση με συνεχή διολίσθηση της δραχμής, υποτιμήσεις και έμμεσους φόρους. Σήμερα οι ίδιοι ακριβώς λόγοι μας οδήγησαν στο Μνημόνιο και τη μεγάλη επιβάρυνση των πολιτών με απευθείας φόρους.
Μαγικές συνταγές δεν υπάρχουν. Είναι στο χέρι μας -και έχουμε ευθύνη απέναντι στα παιδιά μας- να προχωρήσουμε στις αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές. Σε κάθε άλλη περίπτωση είναι μαθηματικά βέβαιο ότι πάμε για το ίδιο έργο: «Εφιάλτης στο δρόμο με τους φόρους», νούμερο 3.
Ο Κωνσταντίνος Μαράτος εργάζεται στο Λονδίνο ως ανώτατο τραπεζικό στέλεχος. Είναι επισκέπτης καθηγητής σε μεταπτυχιακούς φοιτητές των Οικονομικών - Χρηματο-οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.
http://www.protagon.gr/

Οι εθνικισμοί φουντώνουν ξανά στα Βαλκάνια

Τα φαντάσματα ξύπνησαν και πάλι στα βόρεια σύνορά μας. Οσοι είχαν πιστέψει ότι μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τη δημιουργία - μέσα από ποτάμια αίματος, ερείπια και ανείπωτο ανθρώπινο πόνο- εθνικών κρατών, οι εθνικισμοί στα Βαλκάνια έκαναν τον κύκλο τους, διαψεύδονται. Τα πρωτοφανή επεισόδια στα ποδοσφαιρικά γήπεδα του Βελιγραδίου, μεταξύ Αλβανών και Σέρβων, και του Βουκουρεστίου, ανάμεσα σε Ρουμάνους και Ούγγρους οπαδούς, έδειξαν ότι οι εθνοτικές διενέξεις και οι αλυτρωτισμοί, όχι μόνο δεν εξαλείφθηκαν, αλλά αναβιώνουν επικίνδυνα.

Στο Βελιγράδι, η αλβανική πρόκληση με την «ουρανοκατέβατη» σημαία και τον χάρτη της «Μεγάλης Αλβανίας» πυροδότησε εθνικιστικό ντελίριουμ στους δύο λαούς. Οι ανά τον κόσμο Αλβανοί -φευ και η πολιτική τους ηγεσία με πρώτον τον κατά τα άλλα «κοσμοπολίτη» πρωθυπουργό Εντι Ράμα- κατελήφθησαν από «εθνική υπερηφάνεια», διότι μετά τη νίκη επί των Σέρβων στα πεδία των μαχών του Κοσσυφοπεδίου, όπου ως γνωστόν «καθάρισαν» τα αεροπλάνα του ΝΑΤΟ, «αποτελείωσαν» προχθές τους Σέρβους, καταφέρνοντάς τους συντριπτικό «πλήγμα» στην καρδιά του Βελιγραδίου. Τα καλάσνικοφ ήχησαν στα Τίρανα και την Πρίστινα και σε μειονοτικά χωριά του νότου Αλβανοί εθνικιστές επέδραμαν εναντίον του άλλου, «μισητού εχθρού» του έθνους τους, των Ελλήνων! Οι Σέρβοι, μετρ στους εθνικισμούς, εξέλαβαν ως «εθνική ντροπή» την αλβανική προβοκάτσια στην οποία επέδωσαν διαστάσεις διεθνούς συνωμοσίας και απειλούν «θεούς και δαίμονες». Αρκετοί αναλυτές τους μάλιστα δεν δίστασαν να τη συνδέσουν με σχέδιο υπονόμευσης από τους δυτικούς της σημερινής επίσκεψης Πούτιν στο Βελιγράδι!
Λίγα εικοσιτετράωρα πριν στο Βουκουρέστι, Ούγγροι που είχαν ταξιδέψει για να ενισχύσουν την εθνική τους ομάδα, συνεπλάκησαν με Ρουμάνους και αστυνομικούς στις εξέδρες για το θέμα της ουγγρικής μειονότητας στην Τρανσυλβανία, την οποία διεκδικούν από τους Ρουμάνους... Την ίδια ώρα στην παραπαίουσα Βοσνία-Ερζεγοβίνη, οι βουλευτικές εκλογές της περασμένης Κυριακής ανέδειξαν πρώτα στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων τα ακραία εθνικιστικά κόμματα.

Μπορεί από γεωστρατηγική άποψη τα Βαλκάνια να πέρασαν για Αμερικανούς και Ευρωπαίους σε δεύτερη μοίρα, όμως κάτω από τις στάχτες του πολέμου εξακολουθούν να σιγοκαίνε εθνικισμοί, με τον αλβανικό αλυτρωτισμό -επί του παρόντος σε επίπεδο ρητορικής- να εξελίσσεται εν δυνάμει σε παράγοντα αποσταθεροποίησης. Το έδαφος αποδεικνύεται πρόσφορο, καθώς το ευρωπαϊκό όραμα δείχνει να απομακρύνεται και όλο και περισσότεροι άνθρωποι απογοητευμένοι αναζητούν «παρηγοριά» στους πατριωτικούς και θρησκευτικούς φανατισμούς. Ας μην ξεχνάμε ότι στα τέλη της δεκαετίας του ’80 ο εθνικιστικός παραλογισμός ξεκίνησε από τα γήπεδα του Βελιγραδίου, του Ζάγκρεμπ και του Σεράγεβο και οδήγησε στον γιουγκοσλαβικό όλεθρο.
http://tvxs.gr/

Αντ. Σαμαράς: Συζητάμε μία «προληπτική γραμμή στήριξης»

Μάλιστα ο κ. Σαμαράς τόνισε ότι, το ενδεχόμενο αυτό δηλαδή ένα νέο δανειακό πρόγραμμα, «αποτελεί στοιχείο των διαπραγματεύσεων» επαναλαμβάνοντας πάντως πως η Ελλάδα δεν χρειάζεται νέο μνημόνιο.
Κατά τα άλλα ο πρωθυπουργός διαβεβαίωσε πως η Ελλάδα θα συνεχίσει «το δρόμο των μεταρρυθμίσεων και της δημοσιονομικής εξυγίανσης». Και πρόσθεσε: «Συνεπώς υπάρχει συμφωνία για την επόμενη μέρα και προχωρεί μια σοβαρή συζήτηση με τους εταίρους και τους δανειστές μας για την πρώτη μεταβατική φάση. Έτσι, με σοβαρότητα, συνεχή διάλογο και στενή συνεργασία προχωράμε να ρυθμίσουμε όλες τις λεπτομέρειες της επόμενης μέρας».
Ο πρωθυπουργός εξαπέλυσε επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ κατηγορώντας ότι, συμβάλλει στην ανησυχία των αγορών. «Ένα παράδειγμα. Σημερινό. Σε ανακοινωση του Συριζα υποστηρίζει ότι οι αγορές τρόμαξαν επειδή – αν ειναι δυνατόν η Ελληνική κυβέρνηση επιμένει στην πολιτική των πλεονασμάτων! Δηλαδή αν επιστρέφαμε στα ελλείμματα, πιστεύει ο κ. Τσίπρας οτι οι αγορές θα πανηγύριζαν! Αυτή η στοιχειώδης έλλειψη σοβαρότητας, είναι εκείνο ακριβώς που ανησυχεί και τον κόσμο όλο και τις αγορές», επισήμανε ο πρωθυπουργός.
http://www.matrix24.gr/