Κατανοητό, το αντιμετωπίζουμε με συμπάθεια. Αν επιχειρήσεις να εξειδικεύσεις τις προτάσεις, οι μισές υπογραφές θα επιτεθούν στις άλλες μισές και το συμπαγές θα μοιάζει με μουτζούρα. Βάζεις, λοιπόν, ένα ωραίο «Απαιτεί την κατάργηση του µνηµονίου και αρνείται να δεχτεί το επαχθές, παράνοµο χρέος που διαµορφώθηκε µε τοκογλυφικά επιτόκια» και είναι όλοι ευχαριστημένοι –ακόμα και οι τοκογλύφοι, που διαπιστώνουν ότι δεν έχεις ούτε μία πειστική ιδέα απέναντί τους. Ναι, δείχνει ωραίο κάτι τέτοιο, οι άνθρωποι ακολουθούν όπως η κόμπρα τη φλογέρα. Επίσης είναι και γενναιόδωρο, χωράει μέσα τα πάντα. Χαζεύω τη σελίδα των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» στο Facebook. Βλέπω δημοσιεύσεις για διεθνείς συνωμοσίες, προδότες πολιτικούς, λεφτά που υπάρχουν, Τούρκους που είναι κρυπτοχριστιανοί, το χρυσάφι της Ελλάδας, την υπεροχή του γένους.
Πόσες από τις 200.000 υπογραφές θα έμπαιναν κάτω από αυτές τις αναρτήσεις; Υποθέτω πολλές. Άλλωστε ο πυρήνας της σκέψης παραμένει κοινός: η πατρίδα βρίσκεται σε πόλεμο, συμφέροντα μπήγουν τα καρφιά της προδοσίας στο κορμί της, οι ξένοι κάνουν κύκλους σαν γύπες στο γαλάζιο