Οι οικονομικές κρίσεις είναι από τις τραγωδίες που δεν συνεγείρουν τη δημιουργικότητα, τουλάχιστον στην αυλή μας. Ίσως επειδή είναι σχετικά στεγνές από αίμα. Όταν δέρνουν στην ταράτσα τον Ανδρέα, μετράς τους χτύπους και τους βάζεις στο πεντάγραμμο. Όταν απολύουν τον Ανδρέα -και μάλιστα όχι κάτω από παγωμένη τσιμινιέρα- η έμπνευση στέκεται κάπως αμήχανη μπροστά στο θλιβερό γεγονός -είναι σαν να πεθαίνει ένας μεσήλικας που γνώριζες εξ αποστάσεως. Ομοίως και η λαϊκή αγωνιστικότητα πάλλεται αλλιώς όταν το μέτωπο είναι οικονομικό. Άλλο να υψώνεις πανό για τη δημοκρατία και άλλο για τους μισθούς και τις συντάξεις. Παλαιότερα το καθεστώς σε μάζευε και σε έστελνε στο ξερονήσι. Τώρα, απλώς, δεν έχεις τα χρήματα να πας ούτε ως τουρίστας. Δεν υπάρχει σπαρακτικός πόνος. Υπάρχει μιζέρια. Η καρδιά δεν φτερουγίζει, απλώς χτυπά. Τα μαλλιά δεν ανεμίζουν όπως τότε. Φυσάει, αλλά χωρίς αύρα.
Βέβαια και εμείς έχουμε μάθει πάνω στις παλιές φόρμες, στο συμβατικό πολιτικό τραγούδι. Ακούς το πρόβλημα στα ραδιόφωνα. Τις τελευταίες μέρες θέλουν να παίξουν κάτι επίκαιρο και έχουν πιάσει από το μαλλί την Άννα που στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί και ο καλός της θα ζητήσει βερεσέ από τον μπακάλη. Μέχρι εκεί. Στο Πολυτεχνείο κάνεις τη δουλειά σου με ολόκληρη δισκογραφία. Τώρα; Δυστυχώς, το πολιτικό τραγούδι εν Ελλάδι οφείλει να ακολουθεί συγκεκριμένους δρόμους. Δεν είναι μόνο ο στίχος. Είναι και η μουσική που κάνει τη γροθιά να σφίγγει και δίνει δύναμη στο ροζιασμένο χέρι. Τι κάνεις, όμως, όταν ο αγώνας είναι πρώτα οικονομικός; Το ελληνικό ρεπερτόριο έχει
Βέβαια και εμείς έχουμε μάθει πάνω στις παλιές φόρμες, στο συμβατικό πολιτικό τραγούδι. Ακούς το πρόβλημα στα ραδιόφωνα. Τις τελευταίες μέρες θέλουν να παίξουν κάτι επίκαιρο και έχουν πιάσει από το μαλλί την Άννα που στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί και ο καλός της θα ζητήσει βερεσέ από τον μπακάλη. Μέχρι εκεί. Στο Πολυτεχνείο κάνεις τη δουλειά σου με ολόκληρη δισκογραφία. Τώρα; Δυστυχώς, το πολιτικό τραγούδι εν Ελλάδι οφείλει να ακολουθεί συγκεκριμένους δρόμους. Δεν είναι μόνο ο στίχος. Είναι και η μουσική που κάνει τη γροθιά να σφίγγει και δίνει δύναμη στο ροζιασμένο χέρι. Τι κάνεις, όμως, όταν ο αγώνας είναι πρώτα οικονομικός; Το ελληνικό ρεπερτόριο έχει
