Πώς πρέπει να εφαρμόζεται ο νόμος;

Στον τράνζιτ δρόμο και τα σύνορα Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας, από την πλευρά της Ανατολικής υπήρχαν σκοπιές σε ύψος 10 μέτρων. Με μεγάφωνα. Οσο πλησίαζες, τα σύνορα τα σήματα για την ταχύτητα του αυτοκινήτου έπεφταν. Μέχρι που έφταναν τα 10 χλμ./ω. Τα τελευταία 500 μέτρα έπρεπε να πηγαίνεις με 10. Και οι Ανατολικογερμανοί το εννοούσαν. Ετσι και πήγαινες με 15, από τα μεγάφωνα της σκοπιάς ακουγόταν: «Το αυτοκίνητο με τον αριθμό κυκλοφορίας BER7848 να μειώσει την ταχύτητα». Και ήξερες ότι θα το πουν μία, δύο, τρεις και μετά δεν θα λένε, αλλά θα κάνουν. Κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’80 έκανα τη διαδρομή Σόφια – Αθήνα οδηγώντας ένα Suzuki 750GS. Λίγο πριν από το Μπλαγκόεβγκραντ πάνω σε ένα βουνό, ύστερα από μια στροφή πετάγεται πίσω από ένα θάμνο ένας αστυφύλακας που κάνει σήματα. Δίπλα του ένας φίλος του με πολιτικά. Ο

αστυφύλακας κοιτάζει τις πινακίδες που είναι γερμανικές. «Παπίρεν». Μάλιστα. Του δίνω διεθνές δίπλωμα, άδεια, ασφάλεια. «Πήγαινες με 90 σε δρόμο με όριο τα 60». «Ποια 60;». «Τα 60». Πηγαίνουμε και οι τρεις πίσω από τον θάμνο όπου, ω του θαύματος, υπάρχει ταμπέλα που γράφει 60. «Πρέπει να πληρώσεις 100 μάρκα» μου λέει. «Δεν υπάρχουν». Αγριεύει. «Τότε θα πρέπει να πάμε στο τμήμα». Τι να κάνουμε… Ομως το ξανασκέφτεται. «Εχεις δολάρια;». Δεν υπάρχουν ούτε από τέτοια. «Δραχμές;». Ούτε. Κοιτάζει ξανά την άδεια. Τώρα μιλάει σε σπαστά ελληνικά. «Αντωνάκη, λέβα έχει;». Εχω κάποια που έχουν περισσέψει και τα δίνω. Μου κάνει σήμα με το χέρι να δώσω γκαζιά και το brief greek-bulgarian encounter φτάνει στο τέλος του. Στην ερώτηση τι σου ήρθε και τα θυμήθηκες, η απάντηση είναι η ατελείωτη συζήτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τον τρόπο που εφαρμόζεται ο νόμος. Το έχω ζήσει από κάθε πλευρά. Από τον φρουρό των ανατολικογερμανικών συνόρων, μέχρι τον βούλγαρο χωροφύλακα και τον οδηγό του αγγλικού περιπολικού, που αφού μας έχει κυνηγήσει και έχει σταματήσει κάπου κοντά στο Μπάκιγγχαμ σκύβει στο παράθυρο και μου λέει: «Χουάν Εμανουέλ Φάντζιο;». Επειδή εκείνη την εποχή ο σωστός άγγλος αστυφύλακας δεν ήξερε μόνο το επίθετο του Φάντζιο, αλλά και το μικρό. UnmuteRemaining Time -0:00   Fullscreen Tην αμαρτία μου την λέω. Την εποχή των Αγανακτισμένων, ήθελα τον Judge Dredd και όλη την αστυνομία της Mega City να επιβάλουν τον νόμο. Εχω βλαστημήσει εκατοντάδες φορές επειδή κάποιοι έχουν κλείσει το κέντρο της Αθήνας σε συμπαράσταση στον σύντροφο Παπατάδε που βρίσκεται στον δεύτερο χρόνο της απεργίας πείνας. Από την άλλη, το όνειρό μου δεν είναι να δείχνω τα χαρτιά μου σε έναν αστυφύλακα που είναι ντυμένος σαν να πηγαίνει σε εκστρατεία στο Αφγανιστάν και πιστεύει ότι είναι το πιο γρήγορο πιστόλι στα Σεπόλια. Ούτε να σκέφτομαι ότι θα ρίξω ένα μαρούλι στον λάθος κάδο και η κυρία με τη γάτα που κάθεται από το πρωί στο πρεβάζι του παραθύρου της που βλέπει στην αυλή θα καλέσει τις ειδικές δυνάμεις που θα με περιμένουν στην επιστροφή στο σπίτι. Οπως έγινε με ένα φίλο που ζει στην Ελβετία. Ο αστυφύλακάς μου είναι ο άγγλος Μπόμπι, που μόνο όπλο είχε το κλομπ και κυνήγαγε τον streaker στη μέση του γηπέδου για να τον κατεβάσει με ένα άψογο τάκλινγκ. Το ξέρω ότι για να υπάρχει ένα τέτοιο μοντέλο πρέπει να υπάρχει και η κοινωνία που θα επιβιώσει και εκείνες τις εποχές ο άγγλος θεωρούσε προσβολή να του ζητάνε τα στοιχεία του. Ανάμεσα όμως στον Judge Dredd και τον τελειωμένο κατσαπλιά υπάρχει και το ενδιάμεσο. Το όνειρο μου δεν είναι να αποστηθίζω τα rules of engagement στην κάθοδο της Κατεχάκη. Σε μια τέτοια περίπτωση και επειδή όπως είπαμε τα έζησα από το να είμαι αγχωμένος αν πάω με 10 προτιμώ να ψάχνω την τσέπη μου για λέβα. 

https://www.protagon.gr/apopseis/pws-prepei-na-efarmozetai-o-nomos-44343291064