Τώρα, στην αυγή του νέου έτους, για ένα πράγμα μπορεί να είμαστε βέβαιοι: το 2026 θα κουβαλάει στις πλάτες του την οικονομική πραγματικότητα του 2025, της χρονιάς που έφυγε και που σημαδεύτηκε από δύο στοιχεία: Την αύξηση του κόστους ζωής (affordability) το οποίο οδήγησε εκατομμύρια εργαζόμενους ανά τον κόσμο (παρ΄ότι εργάζονται σκληρά) να μην τα βγάζουν πέρα. Κι όπως έγραψε το Protagon, η λεγόμενη «κρίση του affordability» απασχολεί τους εννέα στους δέκα πολίτες σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες και διαταράσσει τις πολιτικές ισορροπίες διεθνώς, καθώς συνεχίζει να διαπερνά τις μεγαλύτερες δημοκρατίες του κόσμου, τιμωρώντας κυβερνήσεις και αποδυναμώνοντας παγιωμένες πολιτικές συμμαχίες.
Η διεύρυνση των οικονομικών ανισοτήτων σε τέτοιο σημείο που οδήγησε στο
αποτέλεσμα 60.000 άνθρωποι, δηλαδή μόλις 0,001% του παγκόσμιου πληθυσμού, να κατέχει τρεις φορές περισσότερο πλούτο από ό,τι το σύνολο των φτωχότερων στρωμάτων του πλανήτη που υπολογίζονται σε 2,2 δισεκατομμύρια ανθρώπους. Ενας αριθμός που θα πρέπει να μας σοκάρει όλους. Οπως διαπιστώνει κανείς τα φαινόμενα αυτά αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος και είναι αποτέλεσμα του ακραίου φιλελευθερισμού, χωρίς κανόνες και αρχές, αλλά και της επικράτησης της δύναμης των αγορών και του χρήματος σε βάρος της εργασίας ακόμη και του υγιούς επιχειρείν. Σύμφωνα με την έκθεση «World Inequality Report 2026» η συγκέντρωση του πλούτου σε 60.000 ανθρώπους, οι περισσότεροι από τους οποίους φιγουράρουν στις ετήσιες λίστες του Forbes, «έχει οδηγήσει σε έναν κόσμο όπου μια μικροσκοπική μειονότητα κατέχει μία άνευ προηγουμένου οικονομική δύναμη, ενώ δισεκατομμύρια άνθρωποι αδυνατούν να καλύψουν βασικές ανάγκες». Χωρίς να γνωρίζει κανείς, θα συμπληρώναμε, πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η ανατριχιαστική οικονομική πραγματικότητα. UnmuteRemaining Time -0:00 Fullscreen Η έκθεση, η οποία δημοσιεύεται κάθε τέσσερα χρόνια σε συνεργασία με το Πρόγραμμα Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών, βασίζεται στη μεγαλύτερη βάση δεδομένων ανοικτής πρόσβασης για τις παγκόσμιες οικονομικές ανισότητες και διαμορφώνει τη διεθνή δημόσια συζήτηση για το θέμα. Οι συγγραφείς της έκθεσης, με επικεφαλής τον Ricardo Gómez-Carrera της Σχολής Οικονομικών του Παρισιού, διαπιστώνουν και επισημαίνουν ακόμη τα εξής: -Το 10% των ατόμων που ανήκουν στα υψηλότερα εισοδήματα κερδίζουν πιο πολλά χρήματα από ό,τι το υπόλοιπο 90% μαζί. Η συσσώρευση πλούτου -Η αξία των περιουσιακών στοιχείων που κατέχει κάποιος, είναι ακόμα πιο συγκεντρωμένη σε λιγότερους ανθρώπους. Το πλουσιότερο 10% του παγκόσμιου πληθυσμού να κατέχει το 75% του πλούτου και το φτωχότερο μισό μόνο το 2%. Σε κάθε περιοχή της έρευνας, το πλουσιότερο 1% είχε περισσότερα από το κατώτερο 90% αθροιστικά. Ραγδαία αύξηση ανισοτήτων Σύμφωνα με την έκθεση, οι ανισότητες αυξάνονται ραγδαία σε όλο τον κόσμο καθώς το μερίδιο του παγκόσμιου πλούτου που κατέχει το πλουσιότερο 0,001% έχει αυξηθεί από σχεδόν 4% το 1995 σε πάνω από 6%, ενώ ο πλούτος των εκατομμυριούχων αυξάνεται κατά 8% ετησίως από τη δεκαετία του 1990. Πρόκειται για ποσοστό σχεδόν διπλάσιο από το αντίστοιχο του κατώτερου 50%. Οι ανισότητες «επηρέασαν καθοριστικά την παγκόσμια οικονομία» και μέχρι το 2025 έχουν «φτάσει σε επίπεδα που απαιτούν επείγουσα προσοχή», προειδοποιούν οι συγγραφείς της έκθεσης. Ο περιορισμός των ανισοτήτων, σημειώνουν, «δεν αφορά μόνο τη δικαιοσύνη, αλλά είναι απαραίτητος για την ανθεκτικότητα των οικονομιών, τη σταθερότητα των δημοκρατιών και τη βιωσιμότητα του πλανήτη μας». Τέτοιες ακραίες ανισότητες δεν είναι πλέον βιώσιμες για τις κοινωνίες τονίζουν. Τι κάνουν οι πολιτικοί Στο εύλογο ερώτημα «τι κάνουν οι πολιτικοί;» και οι δημοκρατικές κυβερνήσεις που βλέπουν να αναπτύσσονται στη μία χώρα μετά την άλλη «φυγόκεντρες», ακραίες πολιτικές δυνάμεις με λαϊκιστικά χαρακτηριστικά και λόγο, η απάντηση δεν είναι εύκολη. Αν μεν αντιλαμβάνονται την κατάσταση και την επικροτούν, τότε είναι πολιτική επιλογή τους, αν όχι θα πρέπει να δουν πιο προσεκτικά το οικονομικό φαινόμενο και να απαντήσουν με ρεαλισμό στο κοινωνικό πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί. Τι έρχεται στην εποχή της ΤΝ Στην ελληνική πραγματικότητα των αγροτικών μπλόκων, του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ και της θλιβερής εικόνας που εκπέμπει το κανάλι της Βουλής από τις συνεδριάσεις της Εξεταστικής Επιτροπής, το ζήτημα τέθηκε κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού. Ενας πρώην υπουργός, του στενού περιβάλλοντος της οικογένειας Μητσοτάκη, ο Θεόδωρος Σκυλακάκης είπε: -«Εχουμε μπει στην εποχή των διαρκών ανατροπών – the era of great disruption. Η Τεχνητή Νοημοσύνη και η αυτοματοποίηση θα αλλάξουν την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα με τρόπο επαναστατικό κάθε μέρα που θα περνά για όλη την υπόλοιπη ζωή μας. Κεντρική αλλαγή θα είναι η διαρκής και εκρηκτική αύξηση της παραγωγικότητας με ταυτόχρονη και διαρκή υποκατάσταση της εργασίας από το κεφάλαιο. Η πορεία αυτή θα δημιουργήσει πλούτο χωρίς προηγούμενο σε ολόκληρο τον πλανήτη αλλά στις πλούσιες χώρες της Δύσης και την Ευρώπη προπαντός, θα δημιουργήσει και τεράστιες προκλήσεις» Και οι προκλήσεις αυτές είναι: Η αύξηση, διαρκής και αυτόματη των ανισοτήτων καθώς ο νέος πλούτος θα δημιουργείται όλο και περισσότερο από το κεφάλαιο και όχι από την εργασία Το δημοσιονομικό κενό, καθώς ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής του κεφαλαίου είναι πολύ μικρότερος από αυτόν της εργασίας παντού στον κόσμο αλλά προπαντός στην Ευρώπη. Το συμπέρασμα είναι ότι οι πολιτικοί γνωρίζουν τι συμβαίνει και πού πηγαίνει η οικονομία, το ερώτημα όμως είναι τι θα πράξουν…https://www.protagon.gr/apopseis/2026-i-xronia-twn-akraiwn-anisotitwn-44343281078
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου