![]() |
ΨΑΞΑΜΕ για μελανές «στιγμές» του εθνικού-
κοινωνικού μας βίου. Μας χτύπησε η μπόχα και
περιμένουμε. Τη Δικαιοσύνη. Για ενόχους και αθώους.
Για το δίκαιο και την ιστορία.
ΜΙΛΑΜΕ για «Ολυμπιακούς» της ρεμούλας (σε πρώτη
ματιά και δια γυμνού οφθαλμού). Για την
προετοιμασία τους επί Σημίτη και την εκτέλεσή τους επί Κ. Καραμανλή.
ΜΕ τους υπουργούς του (Λαλιώτης, Σουφλιάς) στο ΥΠΕΧΩΔΕ έκαστος
εξαφανισμένους. Με τις πολιτικές τους ευθύνες, ως πρωθυπουργοί,
θαμμένες στα τρίσβαθα του βουνού. Και θα κληθεί η Δικαιοσύνη να το
σκάψει με ένα...σκαλιστήρι. Χωρίς τα μέσα που της χρειάζονται και
χωρίς τη (λεγόμενη) πολιτική βούληση των πολιτικών μας σύμμαχο και αρωγό.
ΚΙ αν…τολμούσες (τότε) να ξεστομίσεις «δεν αντέχουμε τους Ολυμπιακούς και έπεται ρεμούλα και φαγοπότι», έπρεπε να ξορκίσεις τον κακό σου λόγο και ν’ αποδιώξεις τη σκέψη. Κινδύνευες




