![]() |
ΑΦΗΝΟΥΜΕ την κα Ρεπούση με το φιδίσιο πρόσωπο
να εφορμά στα γνησίως εθνικά μας. Την κάναμε
«φίρμα», την ψήφισαν περίεργοι (και πιθανώς
κοψοχέρηδες) κι ούτε σκέψη (της) για «ήμαρτον». Η
μικρασιατική μας τραγωδία σε μια λέξη (της) και, αντί
συγγνώμης, μοστράρεται για τα περαιτέρω. Για τα
αρχαία ελληνικά (μας), για τους λόγους (της), βαθείς και
ανεξερεύνητους.
ΝΑ σταθούμε, λοιπόν, στο γλωσσικό, που τυράννησε γενιές ελλήνων, με
ξεσηκωμούς και μαχαιρώματα, έως και φόνους. Χωρίς εθνικισμούς,
προγονολατρία και πατριδοκαπηλικές εξάρσεις.
ΞΕΚΙΝΑΜΕ απ’ το…αποτέλεσμα. Το γλωσσικό μας χάλι (γενικά). Με τον
δάσκαλο να σηκώνει το λάβαρο για μεγαλύτερο μισθό, τον γονιό για
θέματα «βατά» και τον μικρό «αγωνιστή» πλησίστιο για…καταλήψεις.
ΑΠΟ μετάφραση (και μόνο), λοιπόν, τα αρχαία κείμενα και…καθαρίσαμε. Το επιθυμεί η παραπάνω κυρία, το γουστάρει ο μαθητής (της «ήσσονος προσπαθείας»), το επιθυμεί και ο…Κίσινγκερ.




