Έχουν βάρος τα πρόσωπα. Κυρίως σε περιόδους κρίσης, κυρίως σε χώρες σαν τη δική μας, όπου δεν κυβερνούν φωτισμένες γραφειοκρατίες, οι θεσμοί δηλαδή ούτε παράδοση ούτε βάθος έχουν. Εδώ τα πρόσωπα καλύπτουν το “θεσμικό έλλειμμα” ή το μεγεθύνουν. Λειτουργεί το παράδειγμα και η ταύτιση.
Ο στρατηγός Κωσταράκος είναι ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων. Χθες του κατέλαβαν το πρώτο στρατόπεδο αμαχητί κάποιοι αγανακτισμένοι δίχως όρια. Ο στρατηγός έχει προϊστάμενο. Τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας Π. Παναγιωτόπουλο. Και οι δυο έλειπαν από το Πεντάγωνο. Ο στρατηγός γύρισε. Ο υπουργός όχι. Ή πήρε εντολή από τον υπουργό ή ενήργησε αυτοβούλως. Εάν πήρε εντολή ήταν άστοχη. Εάν δεν πήρε μπράβο του.
Ο υπουργός είναι ο πολιτικός. Με τους διαδηλωτές, με τους εργαζόμενους μιλάνε οι πολιτικοί. Δεν ανακατεύουν τη στολή και δεν την ξεφτιλίζουν. Γιατί το να κατεβάζεις το “στρατό” έχει κακιά σημειολογία όχι μόνο μνήμης αυταρχισμού αλλά σήμερα ανημποριάς και αδυναμίας ιδίως στο
Ο υπουργός είναι ο πολιτικός. Με τους διαδηλωτές, με τους εργαζόμενους μιλάνε οι πολιτικοί. Δεν ανακατεύουν τη στολή και δεν την ξεφτιλίζουν. Γιατί το να κατεβάζεις το “στρατό” έχει κακιά σημειολογία όχι μόνο μνήμης αυταρχισμού αλλά σήμερα ανημποριάς και αδυναμίας ιδίως στο