Ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο η Ευρωπαϊκή Ενωση;

Οπως και να το βλέπουμε το ποτήρι, σήμερα ο ευρωπαίος πολίτης ζει καλύτερα από τον Αμερικάνο υπό τον Τραμπ, τον Ρώσο υπό τον Πούτιν και τον Κινέζο υπό τον Σι. Πιο καλά στα οικονομικά του, αισθάνεται πιο ελεύθερος να λέει την άποψη του και να κάνει τις επιλογές του. Θα ήθελε ακόμα περισσότερα αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή τη ζωή. Θα ήθελε μεγαλύτερη και ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη από αυτή που έχει σήμερα ή τουλάχιστον ίση με τους άλλους. Που μάλλον δεν μπορεί να την έχει. Έχει αποδείξει όμως ότι όταν πρέπει να αντισταθεί στον φασισμό και στον ναζισμό, τα καταφέρνει, με δυσκολία μεν και βαρύ κόστος αλλά τα καταφέρνει. Οταν έπρεπε το 1950 να ξεκινήσει η διαδικασία για μια Ευρωπαϊκή Πολιτική Αμυνας, η Γαλλία δίστασε, οι έξι της ΕΟΚ επαναπαύθηκαν στην στήριξη των ΗΠΑ και τώρα οι 27 τρέχουν και δεν προφταίνουν. Γκρινιάζουμε ότι οι αποφάσεις στην ΕΕ λαμβάνονται με καθυστέρηση, αλλά αυτό είναι το κόστος της δημοκρατίας. Το έχουμε ξαναπεί, ότι όταν μια απόφαση πρέπει να παρθεί στην ΕΕ περνώντας από σαράντα κύματα συσκέψεων και ψηφοφοριών όλων των αρμοδίων οργάνων, η λήψη απόφασης στο τέλος μπορεί να θεωρηθεί ως θαύμα. Καθυστερεί μεν αλλά μόνο έτσι γίνεται αποδεκτή από όλους τους εμπλεκόμενους. UnmuteRemaining Time -0:00   Fullscreen Μετά την Συνθήκη της Ρώμης το 1957 και την ίδρυση της ΕΟΚ, η Ευρώπη έτρεχε με γρήγορους ρυθμούς. Γίναμε

μάρτυρες διαδοχικών αναθεωρήσεων των Ευρωπαϊκών Συνθηκών. Το 1986 με την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη (1986) εγκαθιδρύθηκε η Εσωτερική Αγορά και η Πολιτική Συνοχής. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ δημιουργήθηκαν με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992. Οι Συνθήκες του Αμστερνταμ (1997), της Νίκαιας (2001) και της Λισαβώνας (2007) καθόρισαν το σημερινό θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ. Σήμερα κανείς δεν διανοείται να προτείνει μια νέα Συνθήκη. Από τότε μπορεί να μην είχαμε νέες Συνθήκες αλλά αναπτύχθηκαν συμφωνίες μεταξύ των κρατών μελών που στοχεύουν στον καλύτερο συντονισμό των εθνικών πολιτικών τους , χωρίς να καταργείται πλήρως η εθνική δικαιοδοσία, όπως: ♦ Το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης που θέτει κοινά όρια και κανόνες για ελλείμματα και δημόσιο χρέος. ♦ Το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο: ετήσιος κύκλος συντονισμού οικονομικών, δημοσιονομικών και κοινωνικών πολιτικών, με συστάσεις ανά χώρα. ♦ Τον «μηχανισμό αιρεσιμότητας» για την προστασία του προϋπολογισμού της ΕΕ από παραβιάσεις , όπως η διαφθορά και η χειραγώγηση της δικαιοσύνης, που θέτουν σε κίνδυνο τα οικονομικά συμφέροντα της Ένωσης. Είναι το εργαλείο που επιτρέπει στην ΕΕ να διασφαλίσει ότι τα κράτη μέλη τηρούν τις βασικές αξίες, συμπεριλαμβανομένου του κράτους δίκαιου, ως προϋπόθεση για την πρόσβαση σε ευρωπαϊκά κονδύλια, ενισχύοντας έτσι τη λογοδοσία και την προστασία των κοινών συμφερόντων ♦ Τη Νομισματική πολιτική μέσω της ΕΚΤ για τα κράτη της ευρωζώνης. ♦ Την Ανοιχτή Μέθοδο Συντονισμού (ΑΜΣ): για την ανταλλαγή καλών πρακτικών σε τομείς όπως η απασχόληση, η κοινωνική ένταξη και η παιδεία. ♦ Τον Ευρωπαϊκό Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων: κοινό πλαίσιο αρχών για εργασία και κοινωνική προστασία. ♦ Την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ): για τον συντονισμό θέσεων σε διεθνή ζητήματα. ♦ Την Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ): για την συνεργασία σε αποστολές, άμυνα και διαχείριση κρίσεων. ♦ Στην υγεία, αντιμετωπίστηκε με επιτυχία η κρίση του COVID και προχώρησε η ΕΕ σε ενισχυμένο συντονισμό μετά την πανδημία (π.χ. κοινές προμήθειες, ανταλλαγή δεδομένων, ετοιμότητα για υγειονομικές κρίσεις) ♦ Την Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία: με ένα κοινό στρατηγικό στόχο για το κλίμα και την ενέργεια. ♦ Τον συντονισμό σε ενεργειακή ασφάλεια και διασυνδέσεις. Οι χρηματοδοτήσεις επίσης εξελίχθηκαν. Γνωρίζαμε το ΕΤΠΑ (Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης), το Κοινωνικό Ταμείο και τα δύο σκέλη του Γεωργικού Ταμείου. Από τότε αναπτυχθήκαν νέα χρηματοδοτικά εργαλεία όπως το σημαντικό Ταμείο Ανάκαμψης αλλά και το μικρότερης εμβέλειας Κοινωνικό Κλιματικό Ταμείο, το Ταμείο Εκσυγχρονισμού και το Ταμείο Απανθρακοποίηση Νήσων, που στηρίζουν μεταξύ άλλων, ιδιαίτερα και την Ελλάδα. Το δόγμα της μη ανάμειξης σε πολιτικές που αποτελούν αποκλειστική αρμοδιότητα των κρατών μελών σιγά-σιγά αλλάζει. Διατυπωθήκαν και νέες Ευρωπαϊκές πολιτικές όπως η αστική πολιτική για τα προβλήματα των πόλεων που μέχρι πρόσφατα ήταν ταμπού, ενώ έπεσε και άλλο ένα οχυρό: η στέγαση. Η πίεση που ασκήθηκε ανάγκασε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να διατυπώσει σχετικές προτάσεις, να διαθέσει πόρους αλλά και να διορίσει Επίτροπο αρμόδιο για τη στέγαση: πρωτοφανή πράγματα. Πέρα από τη βοήθεια των χρηματοδοτήσεων, η απαίτηση για την προσαρμογή της εθνικής νομοθεσίας στο ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο, συνέβαλε στον εκσυγχρονισμό της Ελλάδας. Η ΕΕ βοήθησε και στο ξεσκέπασμα σκανδάλων. Θα ανακαλύπταμε ποτέ το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αν δεν υπήρχε η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Ευρωπαίοι εισαγγελείς; Ασφαλώς δεν είναι μόνο στην Ελλάδα οπού γίνονται απάτες – το θετικό είναι ότι όλο και περισσότερες έρχονται στο φως. Τα χρήματα είναι πολλά. Πάνω από 190 δισ. ευρώ το χρόνο. Επιτρέπει στις χώρες της ΕΕ να επιτύχουν περισσότερα από όσα θα μπορούσαν να επιτύχουν αν ενεργούσαν μεμονωμένα. Η ΕΕ έχει εισάγει μια σειρά ελεγκτικών μηχανισμών που συνεχώς βελτιώνονται, διασφαλίζουν ότι τα θεσμικά όργανα και τα κράτη-μέλη εφαρμόζουν σωστά το δίκαιο της ΕΕ, διαχειρίζονται νόμιμα τους πόρους και λογοδοτούν δημοκρατικά. Μεταξύ άλλων, το Δικαστήριο διασφαλίζει την ενιαία εφαρμογή του δικαίου της ΕΕ. Εκδικάζει: προσφυγές κρατών-μελών και θεσμικών οργάνων και παραβάσεις κρατών-μελών. Το Ελεγκτικό Συνέδριο ελέγχει τα έσοδα και τις δαπάνες της ΕΕ. Εξετάζει αν τα κονδύλια χρησιμοποιούνται νόμιμα και αποδοτικά. Η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) ερευνά απάτες, διαφθορά και παράνομες δραστηριότητες εις βάρος του προϋπολογισμού της ΕΕ. Δεν επιβάλλει ποινές, αλλά διαβιβάζει υποθέσεις στις αρμόδιες αρχές. (βλέπε ΟΠΕΚΕΠΕ) Ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής εξετάζει καταγγελίες πολιτών για κακοδιοίκηση στα όργανα της ΕΕ. Προτείνει διορθωτικές ενέργειες. Τέλος η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ελέγχει αν τα κράτη-μέλη εφαρμόζουν το δίκαιο της ΕΕ. Ολα λοιπόν φαίνονται σχεδόν μια χαρά. Το ποτήρι είναι μισογεμάτο. Προχωράμε σε όλο και μια στενότερη σχέση μεταξύ των κρατών-μελών, με μικρά βήματα, κανείς δεν φαίνεται πλέον να θέλει να αποχωρήσει, όπως η Μεγάλη Βρετανία, που με χαρά θα γύριζε πίσω. Βέβαια σε διάφορα κράτη μέλη υπάρχουν αντιευρωπαϊκές δυνάμεις, κυρίως της Ακροδεξιάς, αλλά και της Αριστεράς. Αλλά δεν φαίνεται, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον, ότι η αυτοκρατορία της ΕΕ θα καταρρεύσει από μέσα. Το αγροτικό θέμα παραμένει ένα πανευρωπαϊκό αγκάθι που δύσκολα θα λυθεί γιατί εδώ υπάρχουν διαφορές μεταξύ βορρά και νότου, ίσως αγεφύρωτες, με μήλον της έριδος την περίφημη συμφωνία Mercosur. Ομως κάποιες άλλες «αυτοκρατορίες» επιβουλεύονται την ΕΕ απέξω. Τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ρωσία με χαρά θα έβλεπαν την ΕΕ να διαλύεται. Ο αδίστακτος Ντόναλντ Τραμπ θέλει, για την ασφάλεια των ΗΠΑ λέει, τον έλεγχο της Γροιλανδίας που την περιτριγυρίζουν κινεζικά και ρωσικά πλοία. Τι θα κάνει η ΕΕ αν προχωρήσει Τραμπ, στο επόμενο βήμα και στείλει στρατεύματα στην πρωτεύουσα της Γροιλανδίας Νούουκ; Θα στείλει και η ΕΕ δικά της για να τους διώξει; Θα μετανοήσουν οι Γάλλοι που πριν από 75 χρόνια μπλοκάραν μια Ευρωπαϊκή Πολιτική Αμυνας. Το γεγονός ότι η Δανία είναι μέλος του ΝΑΤΟ θα αποτρέψει τους Αμερικάνους από το να την πειράξουν; Οι ΗΠΑ δίνουν μαθήματα στη Ρωσία και στην Κίνα για παρόμοιες συμπεριφορές. Ο Πούτιν λέει ότι αν η Ευρώπη θέλει πόλεμο είμαστε έτοιμοι τώρα. Θέλουν οι Ευρωπαίοι; Και είναι πραγματικά έτοιμος ο Πούτιν όπως ισχυρίζεται; Τίποτα δεν μπορούμε να προβλέψουμε, με το ποτήρι μισοάδειο. 

https://www.protagon.gr/apopseis/potiri-misoadeio-i-misogemato-i-evrwpaiki-enwsi-44343288034