Οπως και να το βλέπουμε το ποτήρι, σήμερα ο ευρωπαίος πολίτης ζει καλύτερα από τον Αμερικάνο υπό τον Τραμπ, τον Ρώσο υπό τον Πούτιν και τον Κινέζο υπό τον Σι. Πιο καλά στα οικονομικά του, αισθάνεται πιο ελεύθερος να λέει την άποψη του και να κάνει τις επιλογές του. Θα ήθελε ακόμα περισσότερα αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή τη ζωή. Θα ήθελε μεγαλύτερη και ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη από αυτή που έχει σήμερα ή τουλάχιστον ίση με τους άλλους. Που μάλλον δεν μπορεί να την έχει. Έχει αποδείξει όμως ότι όταν πρέπει να αντισταθεί στον φασισμό και στον ναζισμό, τα καταφέρνει, με δυσκολία μεν και βαρύ κόστος αλλά τα καταφέρνει. Οταν έπρεπε το 1950 να ξεκινήσει η διαδικασία για μια Ευρωπαϊκή Πολιτική Αμυνας, η Γαλλία δίστασε, οι έξι της ΕΟΚ επαναπαύθηκαν στην στήριξη των ΗΠΑ και τώρα οι 27 τρέχουν και δεν προφταίνουν. Γκρινιάζουμε ότι οι αποφάσεις στην ΕΕ λαμβάνονται με καθυστέρηση, αλλά αυτό είναι το κόστος της δημοκρατίας. Το έχουμε ξαναπεί, ότι όταν μια απόφαση πρέπει να παρθεί στην ΕΕ περνώντας από σαράντα κύματα συσκέψεων και ψηφοφοριών όλων των αρμοδίων οργάνων, η λήψη απόφασης στο τέλος μπορεί να θεωρηθεί ως θαύμα. Καθυστερεί μεν αλλά μόνο έτσι γίνεται αποδεκτή από όλους τους εμπλεκόμενους. UnmuteRemaining Time -0:00 Fullscreen Μετά την Συνθήκη της Ρώμης το 1957 και την ίδρυση της ΕΟΚ, η Ευρώπη έτρεχε με γρήγορους ρυθμούς. Γίναμε