Αν πολιτισμός είναι «το σύνολο των υλικών, πνευματικών, τεχνικών επιτευγμάτων και επιδόσεων, που είναι αποτέλεσμα των δημιουργικών δυνάμεων και των ικανοτήτων του ανθρώπου και που εκφράζεται ιστορικά στους τόπους και στις μορφές οργάνωσης και δράσης της κοινωνίας καθώς και στη δημιουργία (υλικών και πνευματικών) αξιών», τότε μια χώρα που συνειδητά εξορίζει τα παιδιά της, φτωχαίνει τον λαό της, στερεί τους ηλικιωμένους από αξιοπρεπή ζωή, εξοντώνει τους εργαζομένους με μισθούς πείνας, χαρίζει τα δημόσια αγαθά στους πλούσιους, καταστρέφει το αστικό τοπίο και την αγροτική ζωή, υποθηκεύει το μέλλον κι όλα αυτά για να πλεονάζουν στο παρόν αριθμοί, κατ’ εντολή επικυρίαρχων, δεν έχει πολιτισμό.
Δεν ισχυρίζομαι ότι ξαφνικά εξαφανίστηκε ο πολιτισμός απ’ τη χώρα. Όμως εδώ και πολλά χρόνια πολλοί παράγοντες συγκλίνουν στην περιφρόνηση του πολίτη. Είναι η επέλαση του καπιταλισμού, η ολιγωρία των ελληνικών κυβερνήσεων, η παθητικότητα του συνδικαλισμού, η ψευδαίσθηση ότι όσα είχαμε κατακτήσει με αγώνες δεν κινδυνεύουν; Είναι η βυθισμένη στον κόσμο της Αριστερά που στις πιο κρίσιμες στιγμές επιδεικνύει πόσο μακριά είναι από την πραγματικότητα του λαού, με ελαστική
















