«Δόξα τω θεώ», λέω.«Μπα, πως κι έτσι κι εσύ επικαλείσαι τα Θεία; Καλά σου έγραψαν πως δεν είσαι και τόσο αριστερή!».
Σκοτεινιάζει στο όνειρο, νιώθω πως ο αγγελιοφόρος ετοιμάζεται να φύγει.
«Ποιος θα είναι πρωθυπουργός;», τον ρωτάω, μα το στόμα του δεν υπάρχει πια. Η φιγούρα εξαφανίζεται. Ξυπνάω.
Και όπως πάντα τέτοια ώρα αρχίζω τις ενοχικές σκέψεις να τις ανακατεύω με σκέψεις λογικές και σκέψεις που ανήκουν στο χώρο των φαντασιακών επιθυμιών μου.
Μπας και δεν είμαι αριστερή και δεν το έχω καταλάβει; Πώς κι έτσι, η ιδέα να βγει μια Κυβέρνηση με ό,τι απέμεινε από ΝΔ -έφυγαν οι λαϊκιστές- και από ΠΑΣΟΚ -πήρε γερό μάθημα- και από Κουβέλη -ο μόνος από την αριστερά που είναι σαφώς υπέρ της Ευρώπης- μου φαίνεται η καλύτερη ιδέα; Αρκεί να συμφωνήσουν σε έναν πρωθυπουργό που να νογάει κάτι από Οικονομικά και Δημόσια Διοίκηση.
Δεν θέλω να αλλάξει ο κόσμος; Θέλω. Αλλά δεν θέλω να βρεθεί η χώρα έρμαιο του κάθε είδους λαϊκιστή ή ακροδεξιού ή ξένης επίθεσης και το επίπεδο ζωής που έχει κατέβει δέκα σκαλιά να κατέβει άλλα εκατό. Αυτό είναι συντηρητική σκέψη; Αναρωτιέμαι… Όχι, είναι λογική σκέψη και